17. خوشي

اهو مڃيو ويندو هو ته لطف ڪا غلط، غير اخلاقي ۽ شرمناڪ شئي آهي. ته جيڪڏهن اسان روحانيت، پيار، پاڪيزگي ۽ خدا بابت ڳالهايون ٿا، ته اها لازمي طور تي ڏکن ۽ وڏين تڪليفن بابت آهي.

خدا سڀ کان پهريان، لطف آهي. مسيح اسان لاءِ ۱۰ حڪم ڇڏيا. ۽ اهو «قتل نه ڪر ۽ چوري نه ڪر» بابت ناهي – اهي موسيٰ جا حڪم هئا، پراڻي عهدنامي جا حڪم. پر مسيح نئين عهدنامي جا ۱۰ حڪم ڇڏيا. انهن مان ۱ حڪم پيار بابت آهي، ۽ ۹ – سعادت جا حڪم آهن. ۽ سعادت ڇا آهي؟ سعادت – لطف جو اعليٰ ترين درجو آهي.

بس مسيح اسان کي لطف ڏانهن هڪ خاص رستو ڏيکاري ٿو. اهو نه، جنهن جا اسان عادي آهيون. هو چوي ٿو – هر لطف هڪجهڙو ناهي، ۽ اهو لطف جنهن سان تون ٻاهرين ذريعن ذريعي پنهنجي جسم کي خوش ڪندو هئين: پيٽ پرستي، شهوت، زنا، شراب، نشا، وندر، ٻين تي حڪمراني – اهو توکي تباهه ڪري رهيو هو، لفظي طور تي تنهنجي توانائي کائي رهيو هو (جيڪا، ياد رک، توکي ۱۲۰ سالن لاءِ ڏني وئي هئي، ۽ تون ان کي – سڄي کي – موڪلن جي ڏينهن ۾ خرچ ڪرڻ چاهيندو هئين)). ۽ ان کي لطف سڏڻ به ڏکيو هو، ٻاهرين لذتون هميشه اڻپوري هئڻ جو احساس ڇڏينديون هيون، توکي هميشه گهٽ لڳندو هو، تون هميشه انهن مان وڌيڪ جي اميد رکندو هئين – انتظار ۾، پر آخر ۾ – مايوس ٿيندو هئين. ۽ هر ڀيري اهڙو لطف

گهٽ ۽ گهٽ لطف ڏيندڙ، وڌيڪ اڻ چٽو، ۽ ختم ٿيڻ لڳو. لطف حاصل ڪرڻ جي صلاحيت ئي ختم ٿي وئي. اصل ۾، اها مٺي ڪوڙهه ۾ ويڙهيل ڪڙاڻ هئي.

پر هڪ اهڙو لطف آهي، مسيح چوي ٿو، اعليٰ لطف، جيڪو تنهنجي فطرت سان تعلق رکي ٿو – جيڪو ڪنهن به ٻاهرين شيءِ تي منحصر ناهي، ۽ جيڪو نه صرف انهن سڀني ٻاهرين لذتن کان وڌيڪ طاقتور آهي، جيڪي تو ڄاتيون آهن، – اهڙو، جيڪو سچ پچ ئي لطف-لطف آهي، سعادت جي درجي جو لطف، ۽ اهو نه رڳو مڪمل اطمينان ۽ پورائي جو احساس بخشي ٿو، پر هر ڀيري اڃا وڌيڪ طاقتور ۽ رنگين ٿيندو وڃي ٿو. هي سچي – مطلق، غير مشروط، دائمي – محبت جو لطف آهي، خدائي طاقت جو احساس، خود سچائيءَ جو احساس – پنهنجي خدائي فطرت سان، خدا سان، پنهنجي اندر لطف جي اصل چشمي سان ملڻ جو لطف.

انهيءَ ئي سعادت واري حالت کي مسيح خدا جي بادشاهي سڏي ٿو، ۽ خاص طور تي شامل ڪري ٿو، ته جيئن اسان کي ڪو شڪ نه رهي ته هي اندروني حالت بابت آهي، نه ڪنهن ٻاهرين افسانوي، بهشتي، ملڪ بابت:

«ڇاڪاڻ ته ڏسو، خدا جي بادشاهي توهان جي اندر آهي».

ها، هن لطف کي اسان جي طرفان ڪجهه ڪوشش، ارادي جي اظهار جي ضرورت آهي، تنهنڪري پاڪ بزرگ ان بابت چون ٿا ته اها ڪڙي ويڙهه ۾ ويڙهيل مٺاڻ آهي. پر سوچ، ارادو، پنهنجو پاڻ تي ضابطو رکڻ، پنهنجي پاڻ ۾، هڪ اهڙي شئي آهي

جيڪا لطف واري آهي. نتيجي طور اسان کي هڪ ڪامل فارمولو ملي ٿو: لطف، جيڪو لطف کي وڌائي ٿو. ارادو – هي لطف آهي، بي سبب ناهي ته ٻين ٻولين ۾ لفظ «ارادو» – آزاديءَ جو مترادف پڻ آهي. ارادو – لطف آهي، ڇاڪاڻ ته اهو محسوس ڪرڻ ڪيترو خوشگوار آهي ته ڪا به ٻاهرين للچ تو تي غالب ناهي، ته تون پاڻ پنهنجي ڌيان ۽ پنهنجي جسماني خواهشن جو مالڪ آهين ۽ کين ان پاسي موڙڻ ڄاڻين ٿو جيڪو توکي گهربل آهي، نه ڪي تنهنجي مائيڪرو فلورا ۽ هارمونز کي (پڙهو: شيطانن کي). سچ پچ آزاد هجڻ، ان آزاديءَ کي محسوس ڪرڻ، ان آزاديءَ مان لطف اندوز ٿيڻ ڪيترو عجيب آهي! پئسي ۽ ظاهري طاقت ذريعي مليل وهم جي جاءِ تي حقيقي آزادي. ڇو ته اصل ۾، پئسو ۽ ٻاهرين طاقت – صرف غلامانه خواهشن کي پورو ڪرڻ جو وسيلو آهن. حقيقي آزادي ۽ سچي لطف لاءِ نه ان جي ضرورت آهي ۽ نه ان جي – نه پئسي جي، نه طاقت جي – حقيقي آزادي ۽ سچي لطف لاءِ رڳو پاڻ تي ضابطي جي ضرورت آهي.

۽ ان ئي لطف خاطر، بزرگ دنيا کان پري ٿي ويا، تپسيا ڏانهن ويا، روزا رکيا، مسلسل دعا، اسٽائلائٽ ازم ۽ شب بيداريءَ جا عظيم ڪم ڪيا – پنهنجي اندر خدا سان هڪ ٿيڻ جي اعليٰ ترين لطف خاطر. ۽ انهن جي خدمت جي برڪت سان، جنهن هن فضل کي، هن سعادت کي پنهنجي سموري خدائي پورائيءَ سان حاصل ڪيو، نسلن در نسلن روح جو خزانو ڀريندي، بلڪل هن ئي وقت لاءِ جنهن ۾ مون ۽ تو کي جيئڻ جو شرف مليو آهي، اهو وقت جنهن کي پاڪ بزرگن ۽ خود مسيح «ايندڙ زمانو» سڏيو هو، – بزرگن جي گڏيل

ڪارنامي جي ڪري، اسان کي – اڄ – هي لطف لڳ ڀڳ مفت ۾ ملي ٿو.

تنهنجي طرفان رڳو پنهنجي ارادي جو اظهار ڪرڻ گهربل آهي، مسيح جي محبت واري شراڪت مان لنگهي، ۽ پاڻ ۾ خدا سان ملي، پنهنجي جسم ۽ روح کي پاڪ ڪرڻ – ظاهري روزي سان، ظاهري پرهيزگاريءَ سان، پر اندر ۾ – سچائي ۽ روح جي حقيقي ضيافت سان، تنهنجي اندر خدائي موجودگيءَ جي زنده ڪلام سان، خدا سان اندروني گفتگو جي زنده ڪلام سان، محبت جي لطف سان، جنهن جي گهرائي، طاقت ۽ رنگن جي تنوع جي دولت جو ڪو ثاني ناهي – روحاني ڪنبڻي کان وٺي وجداني سعادت ۽ سچائيءَ جي خدائي فضل تائين، جيڪو هن اڪيلي «هاڻي» جي گهڙيءَ ۾، پوري وجود سان ايڪتا جي عمل ۾، تنهنجي اڳيان هستيءَ جي سڄي ڪثير الجهد ۽ ڪثير العالمي تصوير کولي ٿو. خدا جي هستي، روح جي هستي، سموري ڪائنات جي هستي، جيڪا – هن گهڙيءَ تون ان کي چٽيءَ ريت ڏسين ٿو ۽ پنهنجي پوري وجود سان محسوس ڪرين ٿو – سڀ، مڪمل طور، تنهنجي اندر موجود آهي. ڇو ته اسين هڪ آهيون.

خدا – لطف آهي. ۽ خدا اسان جي گڏيل اعليٰ ترين صلاحيت جي حيثيت سان توکي هي لطف تنهنجي انفرادي خوبين جي بنياد تي نه، پر خدا جي فضل سان بخشي ٿو، تنهنجي روح، جسم ۽ عقل کي سڀني دردن، خوفن ۽ ڏکن مان، گناهه جي هن سموري غلاميءَ ۽ ٻاهرين انحصار مان، تو تي مڙهيل ۽ اڻڄاڻائيءَ ۾ مڃيل عقيدن ۽ خيالن جي قيد مان آزاد ڪري ٿو – پنهنجي خدائي شعور سان شراڪت جي سادي عمل سان، ۽ سمجهه ۽ قبوليت سان –

تنهنجي طرفان – مسيح جي هن ڪفاري واري قرباني، اجتماعي مسيح، جيڪو سموري انسانيت جي گناهن لاءِ، انسان جي پنهنجي حقيقي فطرت کان ڀٽڪڻ جي سڀني تجربن لاءِ فوت ٿيو، جيڪو پراڻي انسان طور فوت ٿيو ۽ نئين، الهي ۽ پاڪ انسان طور وري جيئرو ٿيو – هميشه واري زندگيءَ ۽ محبت، طاقت، سچائيءَ جي خدائي صفتن جي دائمي لطف لاءِ ۽ ماءُ جي اڻ کٽ گهڻائيءَ ۾ پيءُ سان دائمي گڏيل تخليق لاءِ وري جيئرو ٿيو – تنهنجي اندر وري جيئرو ٿيو، منهنجا پيارا دوست.