17. خوښي

دا منل شوې وه چې خوند او سرور یو ناسم، غیر اخلاقي او د شرم وړ شی دی. دا چې که موږ د روحانیت، مینې، تقدس او خدای په اړه خبرې کوو، نو دا خامخا د کړاو او لویو عذابونو په اړه وي.

خدای تر هر څه وړاندې، خوند او سرور دی. مسیح موږ ته ۱۰ حکمونه پرېښودل. او دا د «مه وژنه او غلا مه کوه» په اړه ندي – هغه د موسی احکام، د زاړه عهد احکام وو. خو مسیح د نوي عهد ۱۰ حکمونه پرېښودل. له هغو څخه ۱ حکم د مینې په اړه دی، او ۹ یې د نېکمرغۍ او سعادت حکمونه دي. او سعادت څه دی؟ سعادت د خوند او سرور تر ټولو لوړه درجه ده.

یوازې دا چې مسیح موږ ته د خوند او سرور پر لور یوه ځانګړې لار راښيي. نه هغه چې موږ ورسره روږدي یو. هغه وايي – خوند له خوند سره توپیر لري، او هغه خوند چې تا پرې خپل بدن د بهرنیو سرچینو له لارې مړاوه کاوه: نس‌پرستي، شهوت، زنا، شراب، نشه‌يي توکي، ساعت‌تېرۍ، پر نورو واکمني – ته یې ویجاړولې، په لفظي مانا ستا انرژي یې خوړله (هغه چې، در یادوم، تاته د ۱۲۰ کلونو لپاره درکړل شوې وه، خو تا هڅه کوله چې هغه – ټوله – د رخصتۍ په ورځو کې پای ته ورسوې)). په حقیقت کې دې ته د خوند ویل هم ګران وو، بهرنیو خوندونو تل د ناخوښۍ او نیمګړتیا یو رنګ پرېښود، تاته تل لږ ښکارېده، تا تل په تمه ترې د زیات څه هیله درلوده – په انتظار کې، خو په پایله کې – ناهیلی کېدې. او هر ځل دا ډول خوند

لا لږ او لږ خوندور، لا ډېر پڅ او پیکه کېده، تر دې چې بیخي له منځه تله. پخپله د خوند اخیستلو وړتیا له لاسه وتله. په اصل کې، دا په خوږه پټۍ کې نغښتې ترخه وه.

خو داسې یو خوند او سرور شته، مسیح وايي، یو ستر خوند، چې ستا له فطرت سره تړلی دی – چې په هیڅ بهرني شی پورې تړلی نه دی، او نه یوازې دا چې تر هغو ټولو بهرنیو خوندونو ډېر پیاوړی دی چې تا پېژندل، – داسې یو خوند چې، کټ مټ یو بې‌ساری خوند-سرور دی، د سعادت تر کچې خوند، او دا نه یوازې د پوره رضایت او بشپړتیا احساس رابښي، بلکې هر ځل لا ډېر پیاوړی او رنګارنګ کېږي. دا د ریښتینې – مطلقې، بې‌شرطه، ابدي – مینې خوند دی، د الهي قدرت د احساس خوند، پخپله د حقیقت شریکول – له خپل الهي فطرت سره د یوځای کېدو خوند، له خدای سره، ستا دننه پخپله د خوند او سرور له سرچینې سره.

همدا د سعادت او سرور حالت مسیح د خدای پاچاهي بولي، او په ځانګړي ډول دا زیاتوي، ترڅو موږ شک ونکړو چې دا د یو داخلي حالت په اړه ده، نه د کوم بهرني افسانوي، جنتي هېواد په اړه:

«ځکه وګورئ، د خدای پاچاهي ستاسو دننه ده».

هو، دا خوند او سرور زموږ له خوا یو څه هڅې، د ارادې څرګندولو ته اړتیا لري، له همدې امله مقدس پلرونه د دې په اړه وايي چې دا یوه خوږه ده چې په ترخه پوښ کې نغښتل شوې ده. خو فکر وکړه، اراده، پر ځان واکمني، پخپله یو خوندور

شی دی. په پایله کې موږ یو بشپړ فورمول ترلاسه کوو: هغه خوند چې خوند او سرور زیاتوي. اراده – خوند دی، بې ځایه نه ده چې په روسي ژبه کې د «ارادې» کلمه د ازادۍ مترادف هم ده. اراده – خوند دی، ځکه څومره خوندوره ده دا احساس کول چې هیڅ بهرني فتنې او وسوسې پر تا واک نه لري، چې ته پخپله خپله پاملرنه، خپلې بدني غوښتنې کنټرولوي او کولی شې هغه پر هغه څه متمرکز کړې چې ستا اړتیا ده، نه ستا د مایکروفلورا او هورمونونو (یانې، شیطانانو). څومره خوندور دی چې واقعاً ازاد واوسې، دا ازادي احساس کړې، له دې ازادۍ خوند واخلې! د هغه فریب پر ځای چې پیسې او بهرنی قدرت یې رامنځته کوي، له ریښتینې ازادۍ څخه. ځکه په حقیقت کې، پیسې او بهرنی قدرت یوازې د غلامانه غوښتنو د پوره کولو یوه لار ده. د ریښتینې ازادۍ او اصلي خوند لپاره نه یو ته اړتیا ده او نه بل ته – نه پیسو ته او نه قدرت ته – د ریښتینې ازادۍ او اصلي خوند لپاره یوازې پر ځان واکمني او خپل ځان ساتل پکار دي.

او وګوره د همدې خوند او سرور لپاره سپېڅلي خلک له نړۍ څخه جلا شول، د زهد او ریاضت لاره یې ونیوله، روژې یې ونیولې، د پرله‌پسې دعاګانو، پر ستنو د درېدو او د شپې ویښ پاتې کېدو اتلولۍ یې وکړې – د خوند لپاره، په خپل ځان کې دننه له خدای سره د یووالي د ستر خوند لپاره. او د هغوی د خدمت له برکته، چې دا فیض او دا سعادت یې په خپل ټول الهي کمال کې ترلاسه کړ، او د نسلونو د لړۍ له لارې یې د روح خزانه ډکه کړه، د همدې وخت لپاره چې زه او ته پکې د ژوند کولو بخت لرو، هغه وخت چې سپېڅلو پلرونو او پخپله مسیح «راتلونکی عصر» باله، – د سپېڅلو خلکو د ټولیزې

سرښندنې او اتلولۍ له برکته، موږ ته – نن – دا خوند او سرور نږدې وړیا رارسیږي.

له تا څخه یوازې دا غوښتل کیږي چې خپله اراده څرګنده کړې، د مینې د مسیحي شراکت له لارې تېر شې، او په خپل ځان کې له خدای سره په یوځای کېدو سره، خپل بدن او روح پاک کړې – په بهرنۍ روژې، په بهرني پرهېز سره، خو په دننه کې – د حقیقت او روح په ریښتیني جشن سره، په تا کې د الهي شتون په ژوندۍ کلمه، له خدای سره د داخلي خبرو اترو په ژوندۍ کلمه، د مینې په هغه خوند سره چې د ژورتیا، قدرت او د رنګونو د تنوع له پلوه بې‌ساری دی – د زړه له لړزې نیولې تر وجدي سعادت او د حقیقت تر الهي فیض پورې، چې د واحد اوس په شیبه کې، له ټول موجودیت سره د یووالي په عمل کې، تاته د هستۍ بشپړ څو اړخیز او څو نړۍ‌وال انځور پرانیزي. د خدای هستي، د روح هستي، د ټول کاینات هستي، چې – په دې شیبه کې ته دا په ښکاره توګه وینې او په خپل ټول وجود سره یې احساسوې – هر څه، په بشپړه توګه، په تا کې ځای پر ځای دي. ځکه چې موږ یو یو.

خدای – خوند او سرور دی. او خدای زموږ د ټولیز تر ټولو لوړ پوتانسیل په توګه تاته دا خوند ستا د انفرادي وړتیاوو پر بنسټ نه، بلکې د الهي رحمت له مخې درکوي، ستا روح، بدن او عقل له ټولو دردونو، وېرو او کړاوونو څخه، د ګناه له دې ټولې بندګۍ او له بهرنیو شیانو څخه له انحصار او تړلتیا څخه، د هغو عقایدو او باورونو له زندان څخه چې پر تا تپل شوي او په ناپوهۍ سره منل شوي، ازادوي – د خپل الهي شعور سره د شراکت په یو ساده عمل سره، او ستا له خوا د مسیح د دې کفارې او ژغورونکې قربانۍ

په پېژندلو او منلو سره، د ټولیز مسیح قرباني، چې د ټول بشریت د ګناهونو لپاره، له خپل ریښتیني فطرت څخه د انسان د ټولو لېرې کېدو د تجربو لپاره مړ شو، د زاړه انسان په توګه مړ شو او د نوي انسان، الهي شوي او مقدس انسان په توګه بیا راژوندی شو – د ابدي ژوند او د مینې، قدرت، حقیقت له الهي ځانګړنو څخه د ابدي خوند او د مور په نه ختمېدونکې پرېمانۍ کې له پلار سره د تلپاتې ګډ تخلیق لپاره بیا راژوندی شو – په تا کې بیا راژوندی شو، زما ګرانه ملګریه.