17. ਅਨੰਦ

ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਕਿ ਅਨੰਦ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਹੈ ਜੋ ਗਲਤ, ਅਨੈਤਿਕ ਅਤੇ ਸ਼ਰਮਨਾਕ ਹੈ। ਕਿ ਜੇ ਅਸੀਂ ਅਧਿਆਤਮਿਕਤਾ, ਪ੍ਰੇਮ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਜ਼ਰੂਰ ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਪੀੜਾਂ ਬਾਰੇ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ।

ਪਰਮਾਤਮਾ – ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਅਨੰਦ ਹੈ। ਮਸੀਹ ਨੇ ਸਾਨੂੰ 10 ਹੁਕਮ ਦਿੱਤੇ। ਅਤੇ ਇਹ «ਨਾ ਮਾਰ ਅਤੇ ਨਾ ਚੋਰੀ ਕਰ» ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਹਨ – ਉਹ ਤਾਂ ਮੂਸਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਸਨ, ਪੁਰਾਣੇ ਨੇਮ ਦੇ ਹੁਕਮ। ਜਦਕਿ ਮਸੀਹ ਨੇ ਨਵੇਂ ਨੇਮ ਦੇ 10 ਹੁਕਮ ਛੱਡੇ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ 1 ਹੁਕਮ ਪ੍ਰੇਮ ਬਾਰੇ ਹੈ, ਅਤੇ 9 – ਧੰਨਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਹਨ। ਅਤੇ ਧੰਨਤਾ ਕੀ ਹੈ? ਧੰਨਤਾ – ਅਨੰਦ ਦੀ ਸਰਵਉੱਚ ਅਵਸਥਾ ਹੈ।

ਬਸ ਮਸੀਹ ਸਾਨੂੰ ਅਨੰਦ ਦਾ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮਾਰਗ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਿਸਦੇ ਅਸੀਂ ਆਦੀ ਹਾਂ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ – ਅਨੰਦ-ਅਨੰਦ ਵਿੱਚ ਫ਼ਰਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਅਨੰਦ ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਬਾਹਰੀ ਸਰੋਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ: ਪੇਟੂਪੁਣਾ, ਵਾਸਨਾ, ਵਿਭਚਾਰ, ਸ਼ਰਾਬ, ਨਸ਼ੇ, ਮਨੋਰੰਜਨ, ਦੂਜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ – ਤੈਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਤੇਰੀ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਰਿਹਾ ਸੀ (ਜੋ, ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਦਿਵਾ ਦੇਵਾਂ, ਤੈਨੂੰ 120 ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਪਰ ਤੂੰ ਇਸਨੂੰ – ਪੂਰੀ ਦੀ ਪੂਰੀ – ਇੱਕ ਵੀਕਐਂਡ ਵਿੱਚ ਹੀ ਖਰਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ))। ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਅਨੰਦ ਕਹਿਣਾ ਵੀ ਔਖਾ ਸੀ, ਬਾਹਰੀ ਸੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦਾ ਇੱਕ ਰੰਗ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਤੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੀ ਉਮੀਦ ਰੱਖਦਾ ਸੀ – ਉਡੀਕ ਵਿੱਚ, ਪਰ ਅੰਤ ਵਿੱਚ – ਨਿਰਾਸ਼ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਅਤੇ ਹਰ ਵਾਰ ਅਜਿਹਾ ਅਨੰਦ

ਹੋਰ ਵੀ ਘੱਟ ਅਤੇ ਘੱਟ ਅਨੰਦਮਈ ਹੁੰਦਾ ਗਿਆ, ਹੋਰ ਧੁੰਦਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੋਇਆ ਖ਼ਤਮ ਹੁੰਦਾ ਗਿਆ। ਅਨੰਦ ਲੈਣ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਹੀ ਗੁਆਚਦੀ ਗਈ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਮਿੱਠੇ ਕਵਰ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟੀ ਹੋਈ ਕੁੜੱਤਣ ਸੀ।

ਪਰ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਅਨੰਦ ਹੈ, ਮਸੀਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਸਰਵਉੱਚ ਅਨੰਦ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਸੁਭਾਅ ਦਾ ਅੰਗ ਹੈ – ਜੋ ਕਿਸੇ ਵੀ ਬਾਹਰੀ ਚੀਜ਼ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਜੋ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਬਾਹਰੀ ਸੁੱਖਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵਧੇਰੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, – ਅਜਿਹਾ, ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਅਨੰਦ-ਹੀ-ਅਨੰਦ ਹੈ, ਧੰਨਤਾ ਦੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਦਾ ਅਨੰਦ, ਅਤੇ ਇਹ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਪੂਰਨ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਹਰ ਵਾਰ ਹੋਰ ਵੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਵੰਨ-ਸੁਵੰਨਾ ਹੁੰਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੱਚੇ – ਪੂਰਨ, ਬਿਨਾਂ ਸ਼ਰਤ, ਸਦੀਵੀ – ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਅਨੰਦ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ, ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਸਾਰ ਦਾ ਅਨੁਭਵ – ਆਪਣੇ ਬ੍ਰਹਮ ਸਰੂਪ ਨਾਲ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਅਨੰਦ ਦੇ ਸਰੋਤ ਨਾਲ ਇੱਕਮਿੱਕ ਹੋਣ ਦਾ ਅਨੰਦ।

ਇਸੇ ਧੰਨਤਾ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਮਸੀਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਰਾਜ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਹ ਜੋੜਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਾ ਰਹੇ, ਕਿ ਇਹ ਅੰਦਰੂਨੀ ਅਵਸਥਾ ਬਾਰੇ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਕਿਸੇ ਬਾਹਰੀ ਕਾਲਪਨਿਕ, ਸਵਰਗੀ ਦੇਸ਼ ਬਾਰੇ:

«ਕਿਉਂਕਿ ਦੇਖੋ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਰਾਜ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਹੈ»।

ਹਾਂ, ਇਹ ਅਨੰਦ ਸਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਕੁਝ ਯਤਨ, ਸੰਕਲਪ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਸੰਤ ਪੁਰਸ਼ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਕੌੜੇ ਕਵਰ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟੀ ਹੋਈ ਮਿਠਾਸ ਹੈ। ਪਰ ਸੋਚ ਕੇ ਦੇਖ, ਸੰਕਲਪ, ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਕਾਬੂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਇੱਕ

ਅਨੰਦਮਈ ਚੀਜ਼ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਇੱਕ ਸੰਪੂਰਨ ਸੂਤਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ: ਅਨੰਦ, ਜੋ ਅਨੰਦ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸੰਕਲਪ ਸ਼ਕਤੀ – ਇਹ ਅਨੰਦ ਹੈ, ਰੂਸੀ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ «ਵੋਲਿਆ» (ਇੱਛਾ-ਸ਼ਕਤੀ) ਸ਼ਬਦ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦਾ ਵੀ ਸਮਾਨਾਰਥੀ ਹੈ। ਇੱਛਾ-ਸ਼ਕਤੀ – ਇਹ ਅਨੰਦ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ ਕਿੰਨਾ ਸੁਖਦ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਬਾਹਰੀ ਲਾਲਚ ਤੇਰੇ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਕਿ ਤੂੰ ਖੁਦ ਆਪਣੇ ਧਿਆਨ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਰੀਰਕ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਪਾਸੇ ਸੇਧ ਦੇਣ ਦੇ ਸਮਰੱਥ ਹੈਂ ਜੋ ਤੇਰੇ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਤੇਰੇ ਮਾਈਕਰੋਫਲੋਰਾ ਅਤੇ ਹਾਰਮੋਨਾਂ (ਭਾਵ, ਬੁਰੀਆਂ ਰੂਹਾਂ) ਲਈ। ਸੱਚਮੁੱਚ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋਣਾ, ਇਸ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ, ਇਸ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦਾ ਅਨੰਦ ਮਾਣਨਾ ਕਿੰਨਾ ਪਰਮ ਸੁਖਦਾਈ ਹੈ! ਅਸਲ ਆਜ਼ਾਦੀ, ਉਸ ਭਰਮ ਦੀ ਥਾਂ ਜੋ ਧਨ ਅਤੇ ਬਾਹਰੀ ਸੱਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਕਿਉਂਕਿ ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਧਨ ਅਤੇ ਬਾਹਰੀ ਸੱਤਾ – ਗੁਲਾਮੀ ਵਾਲੀਆਂ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦਾ ਇੱਕ ਸਾਧਨ ਮਾਤਰ ਹਨ। ਅਸਲ ਆਜ਼ਾਦੀ ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਅਨੰਦ ਲਈ ਇਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਵੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ – ਨਾ ਧਨ ਦੀ, ਨਾ ਸੱਤਾ ਦੀ – ਅਸਲ ਆਜ਼ਾਦੀ ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਅਨੰਦ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।

ਅਤੇ ਇਸੇ ਅਨੰਦ ਦੀ ਖ਼ਾਤਰ ਸੰਤ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਦੂਰ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ, ਵਰਤ ਰੱਖੇ, ਨਿਰੰਤਰ ਅਰਦਾਸਾਂ, ਥੰਮ੍ਹ-ਤਪੱਸਿਆ ਅਤੇ ਜਾਗਰਣ ਦੇ ਮਹਾਨ ਕਾਰਜ ਕੀਤੇ – ਅਨੰਦ ਦੀ ਖ਼ਾਤਰ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਦੇ ਸਰਵਉੱਚ ਅਨੰਦ ਦੀ ਖ਼ਾਤਰ। ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਸਦਕਾ, ਜਿਸਨੇ ਇਸ ਕਿਰਪਾ ਨੂੰ, ਇਸ ਧੰਨਤਾ ਨੂੰ ਇਸਦੀ ਪੂਰੀ ਬ੍ਰਹਮ ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਰਾਹੀਂ ਆਤਮਾ ਦੇ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਨੂੰ ਭਰਿਆ, ਇਸੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਅਤੇ ਤੈਨੂੰ ਜਿਉਣ ਦਾ ਸੁਭਾਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਜਿਸਨੂੰ ਸੰਤ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਖੁਦ ਮਸੀਹ ਨੇ «ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਯੁੱਗ» ਕਿਹਾ ਸੀ, – ਸੰਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਿਕ

ਮਹਾਨ ਕਾਰਜਾਂ ਸਦਕਾ, ਸਾਨੂੰ – ਅੱਜ – ਇਹ ਅਨੰਦ ਲਗਭਗ ਮੁਫ਼ਤ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।

ਤੈਥੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣਾ ਸੰਕਲਪ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਦੀ ਮੰਗ ਹੈ, ਮਸੀਹ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਾਦ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘ ਕੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨਾ – ਬਾਹਰੀ ਵਰਤ, ਬਾਹਰੀ ਸੰਜਮ ਨਾਲ, ਪਰ ਅੰਦਰੋਂ – ਸੱਚ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸੱਚੀ ਦਾਵਤ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮ ਹਾਜ਼ਰੀ ਦੇ ਜੀਵੰਤ ਸ਼ਬਦ ਨਾਲ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਾਲ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੰਵਾਦ ਦੇ ਜੀਵੰਤ ਸ਼ਬਦ ਨਾਲ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਅਨੰਦ ਨਾਲ, ਜਿਸਦੀ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤੀ ਡੂੰਘਾਈ, ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਰੰਗਾਂ ਦੀ ਵਿਭਿੰਨਤਾ ਦੀ ਕੋਈ ਬਰਾਬਰੀ ਨਹੀਂ – ਰੂਹਾਨੀ ਕੰਬਣੀ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪਰਮ-ਅਨੰਦਮਈ ਧੰਨਤਾ ਅਤੇ ਸੱਚ ਦੀ ਬ੍ਰਹਮ ਕਿਰਪਾ ਤੱਕ, ਜੋ ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਹੁਣ ਦੇ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੀ ਹੋਂਦ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਦੇ ਕਾਰਜ ਵਿੱਚ, ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਹੋਂਦ ਦੇ ਸਮੁੱਚੇ ਬਹੁ-ਆਯਾਮੀ ਅਤੇ ਬਹੁ-ਬ੍ਰਹਿਮੰਡੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਹੋਂਦ, ਆਤਮਾ ਦੀ ਹੋਂਦ, ਸਮੁੱਚੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਹੋਂਦ, ਜੋ – ਇਸ ਪਲ ਤੂੰ ਇਸਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਖਦਾ ਹੈਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੂਰੇ ਵਜੂਦ ਨਾਲ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈਂ – ਸਭ ਕੁਝ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਸਮਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਹਾਂ।

ਪਰਮਾਤਮਾ – ਅਨੰਦ ਹੈ। ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਸਾਡੀ ਸਮੂਹਿਕ ਸਰਵਉੱਚ ਸਮਰੱਥਾ ਵਜੋਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਅਨੰਦ ਤੇਰੇ ਨਿੱਜੀ ਗੁਣਾਂ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਬ੍ਰਹਮ ਰਹਿਮਤ ਸਦਕਾ ਬਖ਼ਸ਼ਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਆਤਮਾ, ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ, ਡਰਾਂ ਅਤੇ ਪੀੜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਪਾਪ ਦੀ ਇਸ ਸਾਰੀ ਗੁਲਾਮੀ ਅਤੇ ਬਾਹਰੀ ਚੀਜ਼ਾਂ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰਤਾ ਵਿੱਚੋਂ, ਤੇਰੇ 'ਤੇ ਥੋਪੇ ਗਏ ਅਤੇ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੇ ਗਏ ਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ ਅਤੇ ਧਾਰਨਾਵਾਂ ਦੇ ਕੈਦਖਾਨੇ ਵਿੱਚੋਂ ਛੁਡਵਾ ਕੇ, – ਆਪਣੀ ਬ੍ਰਹਮ ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ ਸੰਯੋਗ ਦੇ ਸਧਾਰਨ ਕਾਰਜ ਰਾਹੀਂ, ਅਤੇ ਚੇਤਨਾ ਤੇ ਸਵੀਕ੍ਰਿਤੀ ਰਾਹੀਂ ਮੁਕਤ ਕਰਦਾ ਹੈ – ਤੇਰੇ

ਵੱਲੋਂ – ਮਸੀਹ ਦੀ, ਸਮੂਹਿਕ ਮਸੀਹ ਦੀ ਇਸ ਪ੍ਰਾਸਚਿਤ ਰੂਪੀ ਕੁਰਬਾਨੀ ਦੀ, ਜੋ ਸਮੁੱਚੀ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਸਰੂਪ ਤੋਂ ਦੂਰ ਜਾਣ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅਨੁਭਵਾਂ ਲਈ ਮਰਿਆ, ਪੁਰਾਣੇ ਮਨੁੱਖ ਵਜੋਂ ਮਰਿਆ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਵਜੋਂ, ਈਸ਼ਵਰੀ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਜੀ ਉੱਠਿਆ – ਸਦੀਵੀ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ, ਸ਼ਕਤੀ, ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਸਦੀਵੀ ਅਨੰਦ ਲਈ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਦੀ ਅਮੁੱਕ ਭਰਪੂਰਤਾ ਵਿੱਚ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਸਦੀਵੀ ਸਹਿ-ਸਿਰਜਣਾ ਲਈ ਜੀ ਉੱਠਿਆ – ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਜੀ ਉੱਠਿਆ, ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ।