17. Задоволство

Се сметаше дека насладата е нешто погрешно, неморално, срамно. Дека, ако зборуваме за духовноста, за љубовта, за светоста и за Бог, тогаш тоа задолжително мора да биде за страдање и големи маки.

Бог е пред сѐ, Наслада. Христос ни остави 10 заповеди. И тоа не е за „не убивај и не кради“ – тоа се Мојсеевите заповеди, Заповедите на Стариот Завет. А Христос остави 10 заповеди на Новиот Завет. Од нив 1 заповед е за Љубов, а 9 – заповеди на Блаженството. А што е Блаженство? Блаженството е највисок степен на наслада.

Едноставно Христос ни покажува специфичен пат кон Насладата. Не оној на кој сме навикнати. Тој вели – наслада со наслада се разликува, и онаа наслада со која го насладуваше своето тело на сметка на надворешни извори: лакомост, страст, блуд, алкохол, дрога, забави, власт над другите – те разоруваше, буквално проголтувајќи ја твојата енергија (која, да потсетам, ти беше дадена за 120 години, а ти се стремеше да ја потрошиш – сета – за еден викенд)). Па и тешко беше тоа да се нарече наслада, надворешните задоволства секогаш оставаа нијанса на незадоволство, секогаш ти беше малку, секогаш чекаше од нив повеќе – во исчекување, а на крајот – се разочаруваше. И со секој пат таквата наслада

стануваше сѐ помалку и помалку слатка, сѐ побледа, исчезнувајќи целосно. Се губеше самата способност за наслада. Во суштина, тоа беше горчина во слатка обвивка.

Но има таква Наслада, вели Христос, Највисока Наслада, својствена на твојата природа – која не зависи од ништо надворешно, и која не само што е помоќна од сите надворешни задоволства што си ги знаел, – таква, која е баш наслада-Наслада, наслада во степен на Блаженство, и таа не само што носи чувство на совршено задоволство и исполнетост, туку и со секој пат станува сѐ помоќна и поразновидна. Тоа е Наслада со вистинска – апсолутна, безусловна, вечна – Љубов, чувство на Божествена Сила, сопреживување на Самата Вистина – Наслада од слевањето со својата Божествена природа, со Бог, со самиот Извор на Наслада во тебе.

Токму оваа состојба на Блаженство Христос ја нарекува Царство Божјо, и посебно додава, за да не се сомневаме, дека станува збор за внатрешна состојба, а не за некаква надворешна митска, рајска земја:

„Зашто, еве, Царството Божјо е внатре во вас“.

Да, оваа Наслада бара од наша страна извесен напор, пројавување на волја, затоа светите отци велат за неа дека е сладост завиткана во горчлива обвивка. Но замисли се, волјата, владеењето со себеси, само по себе е работа

насладна. На крајот ја добиваме совршената формула: наслада која ја зголемува Насладата. Волјата е наслада, не залудно во рускиот јазик зборот „волја“ е исто така и синоним за слобода. Волјата е наслада, зашто е толку пријатно да чувствуваш дека никакви надворешни искушенија не владеат со тебе, дека ти самиот управуваш со своето внимание, со своите телесни нагони и умееш да ги насочиш кон она што ти треба тебе, а не на твојата микрофлора и хормони (читај, демони). Толку е прекрасно да се биде навистина слободен, да се чувствува таа слобода, да се ужива во таа слобода! Вистинска Слобода наместо илузијата што ја даваат парите и надворешната власт. Зашто во суштина, парите и надворешната власт се само начин да се задоволат ропските страсти. За вистинска Слобода и вистинска Наслада не се потребни ни едното, ни другото – ни пари, ни власт – за вистинска Слобода и вистинска Наслада потребно е само владеење со Себеси.

И ете, токму заради оваа Наслада светите луѓе заминуваа од светот, одеа во аскеза, постеа, правеа подвизи на непрестајна молитва, столпништво и бдеење – заради Насладата, Највисоката Наслада на соединување со Бог во себеси. И благодарение на нивното служење, кое ја стекна оваа Благодат, ова Блаженство во сета негова Божествена полнина, со синџир од поколенија полнејќи ја Ризницата на Духот, токму за ова време во кое ни се посреќи да живееме јас и ти, време кое светите отци и Самиот Христос го нарекуваа „иден век“, – благодарение на севкупниот

подвиг на светите, нам – денес – оваа Наслада ни припаѓа речиси дарум.

Од тебе се бара само да ја заявиш својата волја, поминувајќи низ Христовото Причестување со Љубов, и соединувајќи се со Бог во себе, да го очистиш своето тело и душа – со надворешен пост, надворешно воздржување, но внатре – со вистинска гозба на Вистината и Духот, со Живото Слово на Божественото Присуство во тебе, со Живото Слово на Внатрешниот Дијалог со Бог, со Насладата на Љубовта, која нема рамна на себе по богатството на доживеаната длабочина, сила и разновидност на нијанси – од душевен трепет до Екстатично Блаженство и Божествена Благодат на Вистината, која во мигот на Единственото Сега, во чинот на Соединување со сѐ Постоечко, ти ја открива целата повеќедимензионална и повеќесветска слика на Битието. Битието на Бог, Битието на Духот, Битието на целиот Универзум, кој – во овој миг ти јасно го гледаш тоа и го преживуваш со сето свое битие – сиот, целосно, се содржи во Тебе. Зашто Ние Сме Едно.

Бог е Наслада. И Бог како Наш Севкупен Највисок Потенцијал ти ја подарува оваа Наслада не според твоите индивидуални заслуги, туку според Милоста Божја, откупувајќи ја твојата душа, и тело, и разум од сите страдања, стравови и болка, од сета таа неслобода на гревот и зависности од надворешното, од темницата на наметнатите и несвесно прифатени верувања и убедувања, – ослободува со едноставен чин на Причестување со Својата Божествена Свест, и со освестивање и прифаќање – од

твоја страна – на оваа Откупителна Жртва на Христос, Колективниот Христос, кој умре за гревовите на целото Човештво, за сите искуства на отстапување на човекот од својата вистинска природа, кој умре како стар човек и воскресна како Човек Нов, Обожен и Свет – воскреснат за Вечен Живот и Вечна Наслада со Божествените квалитети на Љубовта, Силата, Вистината и Вечното со-творештво со Отецот во неисцрпното Изобилство на Мајката – воскреснат во Тебе, Мој возљубен пријателе.