17. სიამოვნება

მიღებული იყო იმის მიჩნევა, რომ ტკბობა რაღაც არასწორი, ამორალური, სამარცხვინო რამ არის. რომ თუკი ჩვენ ვსაუბრობთ სულიერებაზე, სიყვარულზე, სიწმინდესა და ღმერთზე, ეს აუცილებლად ტანჯვასა და დიდ წამებაზე უნდა იყოს.

ღმერთი – ეს, უპირველეს ყოვლისა, ტკბობაა. ქრისტემ დაგვიტოვა 10 მცნება. და ეს არ არის „არა კაც კლა და არა იპარო“ – ისინი მოსეს მცნებებია, ძველი აღთქმის მცნებები. ქრისტემ კი ახალი აღთქმის 10 მცნება დატოვა. მათგან 1 მცნება სიყვარულზეა, ხოლო 9 – ნეტარების მცნება. რა არის ნეტარება? ნეტარება – ეს ტკბობის უმაღლესი ხარისხია.

უბრალოდ ქრისტე გვიჩვენებს ტკბობისაკენ მიმავალ განსაკუთრებულ გზას. არა იმას, რომელსაც ჩვენ შევეჩვიეთ. იგი ამბობს – ტკბობასა და ტკბობას შორის განსხვავებაა, და ის ტკბობა, რომლითაც შენ შენს სხეულს ატკბობდი გარეგანი წყაროების ხარჯზე: ნაყროვანება, გულისთქმა, სიძვა, ალკოჰოლი, ნარკოტიკები, გართობა, სხვებზე ძალაუფლება – განადგურებდა შენ, პირდაპირი მნიშვნელობით შთანთქავდა შენს ენერგიას (რომელიც, შეგახსენებ, 120 წელზე მოგეცა, შენ კი ცდილობდი ის – მთლიანად – უქმეებზე დაგეხარჯა)). თანაც ამისთვის ტკბობის დარქმევაც რთული იყო, გარეგანი სიამოვნებანი ყოველთვის ტოვებდა დაუკმაყოფილებლობის ელფერს, შენთვის ყოველთვის ცოტა იყო, ყოველთვის მეტს ელოდი მათგან – მოლოდინით სავსე, შედეგად კი – იმედგაცრუებული რჩებოდი. და ყოველ ჯერზე ასეთი ტკბობა

სულ უფრო და უფრო ნაკლებად საამური ხდებოდა, სულ უფრო მკრთალი, ქრებოდა და ქარწყლდებოდა. იკარგებოდა თავად ტკბობის უნარი. არსებითად, ეს იყო სიმწარე ტკბილ შეფუთვაში.

მაგრამ არსებობს ისეთი ტკბობა, ამბობს ქრისტე, უზენაესი ტკბობა, შენი ბუნებისათვის დამახასიათებელი – რომელიც არაფერ გარეგანზე არ არის დამოკიდებული და რომელიც არა მხოლოდ უფრო ძლევამოსილია, ვიდრე ყველა გარეგანი სიამოვნება, რაც კი იცოდი, – ისეთი, რომელიც ნამდვილად ტკბობა-ტკბობაა, ტკბობა ნეტარების ხარისხში, და იგი არა მხოლოდ სრული კმაყოფილებისა და სისავსის შეგრძნებას ანიჭებს, არამედ ყოველ ჯერზე უფრო ძლიერი და მრავალფეროვანი ხდება. ეს არის ტკბობა ჭეშმარიტი – აბსოლუტური, უპირობო, მარადიული – სიყვარულით, ღვთაებრივი ძალის შეგრძნებით, თავად ჭეშმარიტების თანაგანცდით – ტკბობა საკუთარ ღვთაებრივ ბუნებასთან, ღმერთთან, შენში მყოფ თავად ტკბობის წყაროსთან შერწყმით.

სწორედ ნეტარების ამ მდგომარეობას უწოდებს ქრისტე ღვთის სასუფეველს და საგანგებოდ ამატებს, რათა ეჭვი არ შეგვეპაროს, რომ ეს შინაგან მდგომარეობაზეა და არა რომელიმე გარეგან, მითურ, სამოთხისებრ ქვეყანაზე:

«რამეთუ აჰა, სასუფეველი ღვთისა თქვენში არს».

დიახ, ეს ტკბობა ჩვენი მხრიდან მოითხოვს გარკვეულ ძალისხმევას, ნების გამოვლენას, ამიტომაც წმინდა მამები მასზე ამბობენ, რომ ეს არის სიტკბოება, მწარე გარსში გახვეული. მაგრამ ჩაუღრმავდი, ნება, თავის ფლობა, თავისთავად, საამური

რამ არის. საბოლოოდ ჩვენ ვიღებთ იდეალურ ფორმულას: ტკბობა, რომელიც ზრდის ტკბობას. ნება – ეს ტკბობაა, ტყუილად როდი არის რუსულ ენაში სიტყვა „ნება“ (воля) ასევე თავისუფლების სინონიმი. ნება – ეს ტკბობაა, რამეთუ ასე საამურია იმის შეგრძნება, რომ არანაირი გარეგანი ცდუნება არ გფლობს შენ, რომ შენ თვითონ განაგებ შენს ყურადღებას, შენს სხეულებრივ ლტოლვებს და შეგიძლია მიმართო ისინი იმისკენ, რაც შენ გჭირდება და არა შენს მიკროფლორასა და ჰორმონებს (იკითხე: დემონებს). რა საოცარია იყო ჭეშმარიტად თავისუფალი, გრძნობდე ამ თავისუფლებას, ტკბებოდე ამ თავისუფლებით! ნამდვილი თავისუფლებით იმ ილუზიის ნაცვლად, რომელსაც ფული და გარეგანი ძალაუფლება იძლევა. რადგან არსებითად, ფული და გარეგანი ძალაუფლება – ეს მხოლოდ მონური გულისთქმების დაკმაყოფილების საშუალებაა. ნამდვილი თავისუფლებისა და ჭეშმარიტი ტკბობისთვის არც ერთი არ არის საჭირო და არც მეორე – არც ფული, არც ძალაუფლება – ნამდვილი თავისუფლებისა და ჭეშმარიტი ტკბობისთვის მხოლოდ საკუთარი თავის ფლობაა საჭირო.

და აი, ამ ტკბობისათვის განეშორებოდნენ წმინდანები წუთისოფელს, მიდიოდნენ ასკეზაში, მარხულობდნენ, აღასრულებდნენ უწყვეტი ლოცვის, მესვეტეობისა და მღვიძარების ღვაწლს – ტკბობისათვის, საკუთარ თავში ღმერთთან ერთობის უზენაესი ტკბობისათვის. და მათი მსახურების წყალობით, რომელმაც მოიპოვა ეს მადლი, ეს ნეტარება მთელი თავისი ღვთაებრივი სისავსით, თაობათა ჯაჭვით ავსებდა სულის საუნჯეს სწორედ ამ დროისათვის, რომელშიც მე და შენ წილად გვხვდა ცხოვრება, დროისათვის, რომელსაც წმინდა მამები და თავად ქრისტე „მომავალ საუკუნეს“ უწოდებდნენ, – წმინდანთა ერთობლივი

ღვაწლის წყალობით, ჩვენ – დღეს – ეს ტკბობა თითქმის უსასყიდლოდ გვერგება.

შენგან მოითხოვება მხოლოდ განაცხადო შენი ნება, გაიარო ქრისტესმიერი სიყვარულის ზიარება და, შეუერთდე რა ღმერთს შენში, განიწმინდო შენი სხეული და სული – გარეგანი მარხვით, გარეგანი თავშეკავებით, შინაგანად კი – ჭეშმარიტებისა და სულის ნამდვილი ნადიმიით, შენში ღვთაებრივი თანადამსწრეობის ცოცხალი სიტყვით, ღმერთთან შინაგანი დიალოგის ცოცხალი სიტყვით, სიყვარულის ტკბობით, რომელმაც არ იცის ბადალი განცდილი სიღრმის, ძალისა და ელფერთა მრავალფეროვნების სიმდიდრით – სულიერი თრთოლვიდან ექსტატიკურ ნეტარებამდე და ჭეშმარიტების ღვთაებრივ მადლამდე, რომელიც ერთიანი ახლას მომენტში, ყოველ არსებულთან ერთობის აქტში, გიხსნის შენ ყოფიერების მთელ მრავალგანზომილებიან და მრავალსამყაროებრივ სურათს. ღვთის ყოფიერების, სულის ყოფიერების, მთელი სამყაროს ყოფიერების, რომელიც – ამ მომენტში შენ ამას ნათლად ხედავ და განიცდი მთელი შენი არსებით – მთლიანად, სრულად შენშია მოთავსებული. რამეთუ ჩვენ ვართ ერთი.

ღმერთი – ეს ტკბობაა. და ღმერთი, როგორც ჩვენი ერთობლივი უმაღლესი პოტენციალი, გჩუქნის შენ ამ ტკბობას არა შენი ინდივიდუალური დამსახურებისამებრ, არამედ ღვთის წყალობით, გამოისყიდის რა შენს სულს, სხეულსა და გონებას ყოველი ტანჯვის, შიშისა და ტკივილისაგან, ცოდვის მთელი ამ უთავისუფლებისა და გარეგანზე დამოკიდებულებებისაგან, შენთვის თავსმოხვეული და გაუცნობიერებლად მიღებული რწმენა-წარმოდგენებისა და შეხედულებების დილეგიდან, – ათავისუფლებს თავის ღვთაებრივ ცნობიერებასთან ზიარების მარტივი აქტით, და გაცნობიერებითა და მიღებით – შენი

მხრიდან – ქრისტეს ამ გამომსყიდველი მსხვერპლისა, კოლექტიური ქრისტესი, რომელიც მოკვდა მთელი კაცობრიობის ცოდვებისათვის, ადამიანის მიერ თავისი ჭეშმარიტი ბუნებისგან განდგომის ყოველი გამოცდილებისათვის, მოკვდა როგორც ძველი ადამიანი და აღდგა როგორც ახალი ადამიანი, განღმრთობილი და წმინდა – აღდგა საუკუნო სიცოცხლისათვის და სიყვარულის, ძალის, ჭეშმარიტების ღვთაებრივი თვისებებით მარადიული ტკბობისათვის და მამასთან მარადიული თანაშემოქმედებისათვის დედის ულევ სიუხვეში – აღდგა შენში, ჩემო საყვარელო მეგობარო.