17. Kesenengan

Biyen wis dadi anggepan manawa kanikmatan iku babagan kang salah, tanpa moral, lan ngisin-isini. Manawa kita ngomong babagan kasukman, babagan Katresnan, babagan kasucen lan babagan Gusti Allah, mula iku mesthi babagan kasangsaran lan siksa kang gedhe.

Gusti Allah iku utamane yaiku Kanikmatan. Sang Kristus maringake 10 dhawuh marang kita. Lan iki dudu babagan «aja mateni lan aja nyolong» – iku piwelinge Nabi Musa, Dhawuh-dhawuh Prajanjian Lawas. Nanging Sang Kristus maringake 10 dhawuh Prajanjian Anyar. Saka iku ana 1 dhawuh babagan Katresnan, lan 9 – dhawuh Kabegjan. Lan apa iku Kabegjan? Kabegjan iku tataran kanikmatan kang paling dhuwur.

Mung wae Sang Kristus nuduhake dalan mirunggan tumuju Kanikmatan. Dudu dalan kang wis kulina tumrap kita. Panjenengane paring pangandika – saben kanikmatan iku beda-beda, lan kanikmatan kang wus Kokenggo nyenengake raganira lumantar sumber-sumber njaba: karem mangan, hawa nepsu, laku jina, omben-omben, narkoba, panglipur, panguwasa marang liyan – wus ngrusak Dhirinira, kanthi nyata mangan energimu (kang dakelingake, kaparingake marang Sira kanggo 120 taun, nanging Sira ngudi ngetokake iku kabeh sajrone akhir minggu)). Lan iku pancen angel diarani kanikmatan, kasenengan njaba tansah ninggalake rasa kurang marem, Sira tansah rumangsa kurang, Sira tansah ngarep-arep luwih akeh saka iku – sajrone pangarep-arep, nanging pungkasane – dadi gela. Lan saben wektu, kanikmatan kaya mangkono

dadi saya kurang nikmat, saya surem, lan sirna dadi tanpa guna. Kawasisan kanggo ngrasakake kanikmatan dhewe dadi ilang. Satemene, iku mung paiting rasa kang dibungkus legi.

Nanging ana sawijining Kanikmatan, ngendikane Sang Kristus, Kanikmatan Luhur, kang manunggal kalawan kodratira – kang ora gumantung marang apa wae saka njaba, lan kang ora mung luwih rosa tinimbang kabeh kasenengan njaba kang wis tau Sira weruhi, – sawijining kanikmatan kang bener-bener Kanikmatan sejati, kanikmatan ing tataran Kabegjan, lan ora mung paring rasa marem kang sampurna lan pepak, nanging saben wektu saya tambah rosa lan maneka warna. Iki Kanikmatan Katresnan sejati – kang mutlak, tanpa sarat, langgeng – rasa Kasantosan Ilahi, ngrasakake Kasunyatan Sejati iku dhewe – Kanikmatan manunggal kalawan kodrat Ilahinira, kalawan Gusti Allah, kalawan Sang Sumber Kanikmatan dhewe ing sajroning Dhirinira.

Kahanan Kabegjan iki kang diarani Kratoning Gusti Allah dening Sang Kristus, lan kanthi mirunggan Panjenengane nambahi, supaya kita ora mangu-mangu, yen iki babagan kahanan batin, dudu babagan sawijining papan swarga mitos ing njaba:

«Awit satemene, Kratoning Gusti Allah iku ana ing sajroning sira».

Iya, Kanikmatan iki mbutuhake sawetara pambudidaya saka kita, kawujudaning kekarepan, mulane para rama suci ngendika babagan iki manawa iku legi kang kabuntel bungkus pait. Nanging rasakna, karsa, nguwasani Dhiri, iku dhewe, sawijining babagan

kang ngresepake. Pungkasane kita oleh rumus kang sampurna: kanikmatan kang nambahi Kanikmatan. Karsa iku kanikmatan, ora tanpa sebab ing basa Rusia tembung «воля» (karsa) uga tegese kamardikan. Karsa iku kanikmatan, awit pancen nyenengake banget ngrasakake manawa ora ana panggodha njaba kang nguwasani Sira, manawa Sira dhewe kang ngatur kawigatenira, krenteging raganira lan bisa ngenerake iku marang apa kang Sira butuhake, dudu apa kang dibutuhake mikroflora lan hormonira (wacanen, dhemit). Pancen endah banget dadi bebas sajatine, ngrasakake kamardikan iki, ngresepake kamardikan iki! Kamardikan Sejati tinimbang ayang-ayang kang diwenehake dening dhuwit lan panguwasa njaba. Awit satemene, dhuwit lan panguwasa njaba iku mung sarana kanggo nyukupi hawa nepsu batur. Tumrap Kamardikan Sejati lan Kanikmatan sejati ora mbutuhake loro-lorone – dhuwit utawa panguwasa – tumrap Kamardikan Sejati lan Kanikmatan sejati mung mbutuhake panguwasa marang Dhiri pribadi.

Lan demi Kanikmatan iki para suci ninggalake jagad, nglampahi tapa brata, siyam, nindakake lelabuhan donga tanpa pedhot, tapa ngadeg lan melek bengi – demi Kanikmatan, Kanikmatan Luhur manunggal kalawan Gusti Allah ing sajroning dhiri. Lan marga saka pangabekti kang nglumpukake sih-rahmat iki, Kabegjan iki kanthi kabeh kapenuhan Ilahi, kanthi reroncen turun-tumurun ngebaki Gedhong Kasukman, tumrap mangsa saiki iki, ing ngendi kita lan Sira kaparingan begja urip bebarengan, mangsa kang diarani dening para rama suci lan Sang Kristus Pribadi minangka «jaman kang bakal teka», – marga saka gabungan

lelabuhane para suci, tumrap kita – ing dina iki – Kanikmatan iki kaparingake meh tanpa bayar.

Saka Sira mung dibutuhake mratelakake karsanira, kanthi ngliwati Bujana Katresnan Sang Kristus, lan manunggal kalawan Gusti Allah ing sajroning dhiri, ngresiki raga lan jiwanira – kanthi siyam lair, panyegahan lair, nanging ing batin – dadi bujana Sejati babagan Kasunyatan lan Roh, Sabda Urip Rawuhe Gusti Allah ing sajroning Dhirinira, Sabda Urip Pawicantenan Batin kalawan Gusti Allah, Kanikmatan Katresnan kang ora ana tandhinge ing kasugihan jroning rasa, kasantosan lan maneka warnaning rasa – wiwit saka getering jiwa nganti tumrap Kabegjan Ekstatis lan Sih-Rahmat Ilahi Kasunyatan Sejati, kang ana ing wayah Saiki Kang Tunggal, sajrone tumindak Manunggal kalawan kabeh Dumadi, mbikak marang Sira kabeh gegambaran Gesang kang multidimensi lan maneka jagad. Gesanging Gusti Allah, Gesanging Roh, Gesanging salumahing Alam Dumadi, kang – ing wayah iki Sira nyumurupi kanthi cetha lan ngalami kalawan sakojur wujuding dhirinira – kabeh, kanthi wutuh, ana ing sajroning Dhirinira. Awit Kita Iku Sawiji.

Gusti Allah iku Kanikmatan. Lan Gusti Allah minangka Potensi Luhur Kita Kang Nyawiji maringake Kanikmatan iki marang Sira dudu adhedhasar lelabuhan pribadinira, nanging marga saka Sih-Palimirmaning Gusti Allah, nebus jiwanira, lan raganira, sarta budinira saka kabeh kasangsaran, rasa wedi lan lara, saka sakabehing panjaraning dosa lan gumantung marang babagan njaba, saka pakunjaraning kapracayan lan kapitayan kang kapaksakake lan katampa tanpa sadhar, – mardikakake kanthi tumindak prasaja Bujana marang Kasadaran Ilahi Panjenengane, lan kanthi nyadhari sarta nampa – saka

sisinira – Kurban Panebusing Sang Kristus iki, Sang Kristus Kolektif, kang seda marga saka dosaning salumahing Kamanungsan, tumrap kabeh lelakon manungsa kang nyimpang saka kodrat sejatine, seda minangka manungsa lawas lan wungu minangka Manungsa Anyar, Manungsa kang Manunggal Ilahi lan Suci – wungu tumrap Urip Langgeng lan Kanikmatan Langgeng kalawan sipat-sipat Ilahi babagan Katresnan, Kasantosan, Kasunyatan lan makarya bebarengan kanthi Langgeng kalawan Sang Rama sajroning Kaluberan Kang Ora Tau Asat saka Sang Ibu – wungu ing sajroning Dhirinira, Dhuh mitranku kang kinasih.