17. Ánægja

Það var vani að líta svo á að nautn væri eitthvað rangt, siðlaust og skammarlegt. Að ef við tölum um andleika, um kærleika, um heilagleika og um Guð, þá hljóti það óhjákvæmilega að snúast um þjáningu og miklar kvalir.

Guð er fyrst og fremst Nautn. Kristur eftirlét okkur 10 boðorð. Og þau snúast ekki um „þú skalt eigi myrða né stela“ – það voru boðorð Móse, boðorð Gamla testamentisins. En Kristur eftirlét 10 boðorð Nýja testamentisins. Af þeim er 1 boðorð um Kærleikann og 9 Sæluboðorð. Og hvað er Sæla? Sæla er æðsta stig nautnarinnar.

Kristur sýnir okkur einfaldlega sérstaka leið að Nautninni. Ekki þá sem við erum vön. Hann segir – nautn er ekki það sama og nautn, og sú nautn sem Þú svalaðir líkama þínum með á kostnað ytri uppspretta: ofáti, losta, saurlifnaði, áfengi, eiturlyfjum, skemmtunum, valdi yfir öðrum – eyðilagði Þig, gleypti bókstaflega orku þína (sem, leyf mér að minna á, var úthlutað til 120 ára, en Þú leitaðist við að eyða henni – allri – um eina helgi)). Enda var varla hægt að kalla það nautn, ytri unaður skildi ætíð eftir keim af ófullnægju, Þér fannst aldrei nóg, Þú bjóst ætíð við meiru – í eftirvæntingu, en að lokum – varðstu fyrir vonbrigðum. Og með hverju skipti varð slík nautn

æ minna og minna unaðsleg, æ daufari og fjaraði út. Sjálfur hæfileikinn til að njóta glataðist. Í raun var þetta beiskja í sætum umbúðum.

En til er sú Nautn, segir Kristur, Æðsta Nautn, eðlislæg náttúru þinni – sem er óháð öllu ytra, og er ekki aðeins máttugri en allur sá ytri unaður sem Þú hefur þekkt, – heldur slík að hún er hrein nautna-Nautn, nautn á stigi Sælunnar, og hún veitir ekki aðeins tilfinningu um fullkomna fullnægju og fyllingu, heldur verður hún með hverju skipti öflugri og fjölbreyttari. Þetta er Nautn hins sanna – algilda, skilyrðislausa, eilífa – Kærleika, tilfinning um Guðdómlegan Mátt, samupplifun á Sannleikanum Sjálfum – Nautn þess að renna saman við Guðdómlegt eðli Sitt, við Guð, við sjálfa Uppsprettu Nautnarinnar innra með Þér.

Einmitt þetta ástand Sælu nefnir Kristur Guðsríki, og bætir sérstaklega við, svo að við efumst ekki um að þetta snúist um innra ástand en ekki um einhvert ytra goðsagnakennt paradísarland:

„Því sjá, Guðs ríki er innra með yður.“

Já, þessi Nautn krefst nokkurrar áreynslu af okkar hálfu, birtingar viljans, þess vegna segja hinir heilögu feður um hana að hún sé sætindi vafin í beiskar umbúðir. En hugleiddu þetta, viljinn, sjálfsstjórnin, er í sjálfu sér hlutur

unaðslegur. Að lokum fáum við hina fullkomnu formúlu: nautn sem eykur Nautnina. Vilji er nautn, ekki að ástæðulausu er orðið „vilji“ einnig samheiti frelsis. Vilji er nautn, því það er svo dásamlegt að finna að engar ytri freistingar ráða yfir Þér, að Þú ræður Sjálfur athygli þinni, líkamlegum hvötum þínum og kannt að beina þeim að því sem Þú þarfnast, en ekki örveruflóru þinni og hormónum (lestu: óhreinum öndum). Það er svo stórkostlegt að vera sannarlega frjáls, finna þetta frelsi, njóta þessa frelsis! Raunverulegs Frelsis í stað þeirrar blekkingar sem peningar og ytra vald veita. Því í raun eru peningar og ytra vald aðeins leið til að fullnægja þrælkandi girndum. Fyrir Raunverulegt Frelsi og sanna Nautn þarf hvorki eitt né neitt af þessu – hvorki peninga né vald – fyrir Raunverulegt Frelsi og sanna Nautn þarf aðeins sjálfsvald.

Og vegna þessarar Nautnar yfirgáfu hinir heilögu heiminn, gengu inn í meinlæti, föstuðu, unnu afrek með látlausri bæn, súlnasetu og vökum – vegna Nautnarinnar, hinnar Æðstu Nautnar sameiningar við Guð innra með sér. Og þökk sé þjónustu þeirra, sem ávann þessa Náð, þessa Sælu í allri sinni Guðdómlegu fyllingu, og fyllti Fjárhirslu Andans kynslóð eftir kynslóð fyrir einmitt þennan tíma sem okkur hefur hlotnast sú gæfa að lifa á, tímann sem hinir heilögu feður og Kristur Sjálfur nefndu „ókomna öld“, – þökk sé hinum sameiginlegu

hetjudáðum heilagra, hlotnast okkur – í dag – þessi Nautn nánast gefins.

Af Þér er aðeins krafist þess að lýsa yfir vilja þínum með því að gangast undir Krists Kvöldmáltíð Kærleikans, og sameinast Guði innra með Þér, hreinsa líkama þinn og sál – með ytri föstu, ytra bindindi, en hið innra – með sönnri veislu Sannleikans og Andans, með Lifandi Orði hinnar Guðdómlegu Nærveru innra með Þér, Lifandi Orði Hins Innra Dvalarsamtals við Guð, Nautn Kærleikans, sem á sér enga hliðstæðu að auðæfum upplifaðrar dýptar, máttar og margbreytileika blæbrigða – allt frá sálartitringi til Himneskrar Sælu og Guðdómlegrar Náðar Sannleikans, sem á augnabliki Hins Eina Núna, í athöfn Sameiningar við Allt Sem Er, opnar Þér alla hina margvíðu og margheima mynd Tilverunnar. Tilveru Guðs, Tilveru Andans, Tilveru alls Alheimsins, sem – á þessu augnabliki sérðu það skýrt og upplifir af öllu þínu eðli – er allt, í heild sinni, innifalið í Þér. Því Vér Erum Eitt.

Guð er Nautn. Og Guð sem Vor Sameiginlegi Æðsti Möguleiki gefur Þér þessa Nautn ekki eftir einstaklingsbundnum verðleikum þínum, heldur af Náð Guðs, og endurleysir sál þína, líkama og huga úr öllum þjáningum, ótta og sársauka, úr öllu þessu ófrelsi syndarinnar og ávanafesta við hið ytra, úr fangelsi áþröngvaðra og ómeðvitað meðtekinna trúarskoðana og sannfæringa, – frelsar með einfaldri athöfn Samneytis við Sína Guðdómlegu Vitund, og meðvitund og móttöku – af

þinni hálfu – á þessari Friðþægingarfórn Krists, hins Sameiginlega Krists, sem dó fyrir syndir alls Mannkyns, fyrir alla reynslu mannsins af því að víkja frá sínu sanna eðli, dó sem gamall maður og reis upp sem Nýr Maður, Guðdómsgerður og Heilagur – reis upp til Eilífs Lífs og Eilífar Nautnar á Guðdómlegum eiginleikum Kærleika, Máttar, Sannleika og Eilífri sam-sköpun með Föðurnum í óþrjótandi Nægtum Móðurinnar – reis upp í Þér, Minn elskaði vinur.