17. Հաճույք

Ընդունված էր կարծել, որ վայելքը ինչ-որ սխալ, անբարոյական, ամոթալի բան է։ Որ եթե մենք խոսում ենք հոգևորության, սիրո, սրբության և Աստծո մասին, ապա դա անպայման տառապանքի և մեծ չարչարանքների մասին է։

Աստված՝ առաջին հերթին Վայելք է։ Քրիստոսը մեզ թողեց 10 պատվիրան։ Եվ դա «մի՛ սպանիր և մի՛ գողացիր»-ի մասին չէ. դրանք Մովսեսի պատվիրաններն են, Հին Կտակարանի Պատվիրանները։ Իսկ Քրիստոսը թողեց Նոր Կտակարանի 10 պատվիրան։ Դրանցից 1 պատվիրանը Սիրո մասին է, իսկ 9-ը՝ Երանության պատվիրանները։ Իսկ ի՞նչ է Երանությունը։ Երանությունը՝ վայելքի բարձրագույն աստիճանն է։

Ուղղակի Քրիստոսը մեզ ցույց է տալիս յուրահատուկ ուղի դեպի Վայելքը։ Ոչ այն, որին մենք սովոր ենք։ Նա ասում է՝ վայելքը վայելքից տարբերվում է, և այն վայելքը, որով Դու հաճոյացնում էիր Քո մարմինը արտաքին աղբյուրների հաշվին՝ որկրամոլություն, ցանկասիրություն, պոռնկություն, ալկոհոլ, թմրանյութեր, զվարճանքներ, իշխանություն ուրիշների հանդեպ, քայքայում էր Քեզ՝ բառացիորեն լափելով Քո էներգիան (որը, հիշեցնեմ, Քեզ տրվել էր 120 տարվա համար, իսկ Դու ձգտում էիր ծախսել այն՝ ամբողջությամբ՝ հանգստյան օրերին))։ Ու դժվար էլ էր դա վայելք անվանել, արտաքին հաճույքները միշտ թողնում էին անբավարարվածության երանգ, Քեզ միշտ քիչ էր, Դու միշտ ավելին էիր սպասում դրանցից՝ նախավայելման մեջ, իսկ ի վերջո՝ հիասթափվում էիր։ Եվ ամեն անգամ նման վայելքը

դառնում էր ավելի ու ավելի պակաս հաճելի, ավելի ու ավելի աղոտ՝ հասնելով զրոյի։ Կորչում էր վայելելու բուն ունակությունը։ Ըստ էության, դա դառնություն էր քաղցր փաթեթավորմամբ։

Բայց կա այնպիսի Վայելք, ասում է Քրիստոսը, Բարձրագույն Վայելք՝ հատուկ Քո բնությանը, որը ոչ մի արտաքին բանից կախված չէ, և որը ոչ միայն ավելի հզոր է, քան բոլոր արտաքին հաճույքները, որոնք Դու գիտեիր, այնպիսին, որն ուղղակի վայելք-Վայելք է, վայելք Երանության աստիճանի, և այն ոչ միայն պարգևում է կատարյալ բավարարվածության ու լիության զգացում, այլև ամեն անգամ դառնում է ավելի հզոր ու բազմազան։ Դա Վայելքն է ճշմարիտ՝ բացարձակ, անվերապահ, հավերժական՝ Սիրո, Աստվածային Ուժի զգացման, Բուն Ճշմարտության վերապրման՝ Վայելքը Քո Աստվածային բնության, Աստծո հետ, Քո ներսում գտնվող Վայելքի բուն Աղբյուրի հետ միաձուլման։

Հենց Երանության այս վիճակն է Քրիստոսն անվանում Աստծո Արքայություն և հատուկ ավելացնում, որպեսզի մենք չկասկածենք, որ դա ներքին վիճակի մասին է, ոչ թե ինչ-որ արտաքին առասպելական, դրախտային երկրի.

«Որովհետև ահա Աստծո Արքայությունը ձեր ներսում է»։

Այո՛, այս Վայելքը մեր կողմից որոշակի ջանք, կամքի դրսևորում է պահանջում, ուստի սուրբ հայրերը դրա մասին ասում են, որ դա քաղցրություն է՝ փաթաթված դառը փաթեթի մեջ։ Բայց խորհի՛ր, կամքը, Ինքնատիրապետումը, ինքնին, բան է

վայելչական։ Արդյունքում մենք ստանում ենք կատարյալ բանաձև՝ վայելք, որը մեծացնում է Վայելքը։ Կամքը վայելք է, իզուր չէ, որ ռուսերենում «воля» բառը նաև ազատության հոմանիշ է։ Կամքը վայելք է, չէ՞ որ այնքան հաճելի է զգալ, որ ոչ մի արտաքին գայթակղություն չի տիրում Քեզ, որ Դու Ինքդ ես տնօրինում Քո ուշադրությունը, Քո մարմնական մղումները և կարողանում ես դրանք ուղղել նրան, ինչ պետք է Քեզ, այլ ոչ թե Քո միկրոֆլորային ու հորմոններին (կարդա՛՝ դևերին)։ Այնքան հրաշալի է լինել իսկապես ազատ, զգալ այդ ազատությունը, վայելել այդ ազատությունը։ Իսկական Ազատությամբ՝ այն պատրանքի փոխարեն, որը տալիս են փողն ու արտաքին իշխանությունը։ Չէ՞ որ ըստ էության, փողն ու արտաքին իշխանությունը սոսկ ստրկական ցանկությունները բավարարելու միջոց են։ Իսկական Ազատության և ճշմարիտ Վայելքի համար պետք չեն ո՛չ մեկը, ո՛չ մյուսը՝ ո՛չ փող, ո՛չ իշխանություն. Իսկական Ազատության և ճշմարիտ Վայելքի համար անհրաժեշտ է միայն ինքնատիրապետում։

Եվ ահա հանուն այս Վայելքի սրբերը հեռանում էին աշխարհից, գնում դեպի ճգնություն, ծոմ պահում, կատարում անդադար աղոթքի, սյունակեցության և հսկումների սխրանքներ՝ հանուն Վայելքի, Իրենց ներսում Աստծո հետ միավորման Բարձրագույն Վայելքի։ Եվ շնորհիվ նրանց ծառայության, որը և ձեռք բերեց այս Շնորհը, այս Երանությունն իր ողջ Աստվածային լիությամբ՝ սերունդների շղթայով լցնելով Ոգու Գանձարանը հենց այս ժամանակի համար, որտեղ բախտ է վիճակվել ապրել ինձ ու Քեզ, ժամանակի, որը սուրբ հայրերը և Ինքը՝ Քրիստոսը, անվանում էին «գալիք դար», – շնորհիվ սրբերի համախումբ

սխրանքի, մեզ՝ այսօր, այս Վայելքը հասնում է գրեթե ձրի։

Քեզնից պահանջվում է միայն հայտարարել Քո կամքը՝ անցնելով Սիրո Քրիստոսյան Հաղորդությունը, և միանալով Աստծո հետ Քո մեջ, մաքրել Քո մարմինն ու հոգին՝ արտաքին ծոմապահությամբ, արտաքին ժուժկալությամբ, բայց ներսում՝ Ճշմարտության և Ոգու իսկական խնջույքով, Քո մեջ Աստվածային Ներկայության Կենդանի Խոսքով, Աստծո հետ Ներքին Երկխոսության Կենդանի Խոսքով, Սիրո Վայելքով, որն իրեն հավասարը չունի ապրվող խորության, ուժի և երանգների բազմազանության հարստությամբ՝ հոգեկան դողէրոցքից մինչև Էքստատիկ Երանություն և Ճշմարտության Աստվածային Շնորհ, որը Միասնական Հիմայի պահին, ողջ Գոյի հետ Միավորման ակտում, բացահայտում է Քեզ Գոյության ողջ բազմաչափ ու բազմաշխարհ պատկերը։ Աստծո Գոյության, Ոգու Գոյության, ողջ Տիեզերաստեղծման Գոյության, որը – այդ պահին Դու դա պարզ տեսնում ես և վերապրում Քո ողջ էությամբ – ամբողջությամբ, լիովին պարունակվում է Քո մեջ։ Քանզի Մենք Ենք Մեկը։

Աստված՝ Վայելք է։ Եվ Աստված, որպես Մեր Համախումբ Բարձրագույն Ներուժ, նվիրում է Քեզ այս Վայելքը ոչ թե ըստ Քո անհատական վաստակի, այլ ըստ Աստծո Ողորմության՝ փրկագնելով Քո հոգին, և՛ մարմինը, և՛ միտքը բոլոր տառապանքներից, վախերից ու ցավից, մեղքի և արտաքինից կախվածությունների այս ողջ անազատությունից, Քեզ պարտադրված և անգիտակցաբար ընդունված հավատալիքների ու համոզմունքների բանտից, – ազատում է Իր Աստվածային Գիտակցությանը Հաղորդության պարզ ակտով, և գիտակցմամբ ու ընդունմամբ՝

Քո կողմից՝ Քրիստոսի այս Քավչական Զոհաբերության, Հավաքական Քրիստոսի, ով մեռավ ողջ Մարդկության մեղքերի համար, իր ճշմարիտ բնությունից մարդու հեռանալու բոլոր փորձառությունների համար, ով մեռավ որպես հին մարդ և հարություն առավ որպես Նոր Մարդ, Աստվածացած և Սուրբ՝ հարություն առած Հավիտենական Կյանքի և Սիրո, Ուժի, Ճշմարտության Աստվածային հատկանիշների Հավերժական Վայելքի և Մոր անսպառ Առատության մեջ Հոր հետ Հավերժական համաստեղծագործման համար՝ հարություն առած Քո մեջ, Իմ սիրելի՛ ընկեր։