17. Pracer

Adoitábase crer que o deleite era algo incorrecto, inmoral, vergoñento. Que se falamos de espiritualidade, de amor, de santidade e de Deus, isto é necesariamente sobre o sufrimento e os grandes tormentos.

Deus é, antes de máis nada, Deleite. Cristo deixounos 10 mandamentos. E isto non é sobre «non matarás e non roubarás» —eses son os mandamentos de Moisés, os Mandamentos do Antigo Testamento. Cristo, pola súa banda, deixou 10 mandamentos do Novo Testamento. Destes, 1 mandamento é sobre o Amor, e 9 son os mandamentos das Benaventuranzas. E que é a Benaventuranza? A Benaventuranza é o grao supremo do deleite.

Simplemente Cristo móstranos un camiño específico cara ao Deleite. Non aquel ao que estamos afeitos. El di: non todos os deleites son iguais, e ese deleite co que compracías o teu corpo a expensas de fontes externas —a gula, a luxuria, a fornicación, o alcohol, as drogas, os entretementos, o poder sobre os demais— destruíate, devorando literalmente a túa enerxía (a cal, lémbroche, fócache concedida para 120 anos, e ti pretendías gastala —toda— nunha fin de semana)). E dificilmente podería chamarse deleite a iso; os praceres externos sempre deixaban un matiz de insatisfacción, sempre che resultaba pouco, sempre agardabas máis deles —na anticipación, e ao final— decepcionábaste. E con cada vez tal deleite

facíase cada vez menos pracenteiro, cada vez máis apagado, esvaecéndose ata a nada. Perdíase a propia capacidade de deleitarse. En esencia, era amargor nun envoltorio doce.

Mais hai un Deleite, di Cristo, o Deleite Supremo, propio da túa natureza, que non depende de nada externo e que non só é máis poderoso que todos os praceres externos que coñeciches —un tal que é puro deleite-Deleite, deleite en grao de Benaventuranza—, e que non só achega a sensación de perfecta satisfacción e plenitude, senón que con cada vez faise máis poderoso e diverso. É o Deleite polo Amor verdadeiro —absoluto, incondicional, eterno—, polo sentimento da Forza Divina, pola comuñón coa Verdade Mesma: o Deleite da fusión coa túa natureza Divina, con Deus, coa Fonte mesma do Deleite dentro de Ti.

É precisamente este estado de Benaventuranza o que Cristo chama Reino de Deus, e engade expresamente, para que non teñamos dúbidas, que se trata dun estado interior e non dun mítico e paradisíaco país exterior:

«Porque velaquí, o Reino de Deus dentro de vós está».

Si, este Deleite require pola nosa parte un certo esforzo, unha manifestación de vontade; por iso os santos pais din del que é dozura envolta nun envoltorio amargo. Mais pensa ben: a vontade, o dominio de Si mesmo, por si só, é algo

deleitoso. Ao final obtemos a fórmula perfecta: un deleite que incrementa o Deleite. A vontade é deleite; non en balde na lingua rusa a palabra «воля» é tamén sinónimo de liberdade. A vontade é deleite, pois é tan pracenteiro sentir que ningunha tentación externa te domina, que Ti mesmo dispós da túa atención, dos teus impulsos corporais e sabes dirixilos cara ao que Ti precisas, e non a túa microbiota e hormonas (leia-se, demos). É tan marabilloso ser verdadeiramente libre, sentir esa liberdade, gozar desa liberdade! Dunha Verdadeira Liberdade en troques da ilusión que outorgan o diñeiro e o poder externo. Pois, en esencia, o diñeiro e o poder externo son só un xeito de satisfacer apetitos servis. Para a Verdadeira Liberdade e o auténtico Deleite non se precisa nin o un nin o outro —nin diñeiro, nin poder—; para a Verdadeira Liberdade e o auténtico Deleite só se precisa o dominio de Si mesmo.

E é por este Deleite polo que os santos se afastaban do mundo, ían á ascese, xaxuaban, realizaban fazañas de oración incesante, estilitismo e vixilias: polo Deleite, polo Deleite Supremo da unión con Deus no seu interior. E grazas ao seu ministerio, que alcanzou esta Graza, esta Benaventuranza en toda a súa plenitude Divina, enchendo a través de xeracións o Tesouro do Espírito para este mesmo tempo no que ti e mais eu tivemos a fortuna de vivir, un tempo que os santos pais e o Propio Cristo chamaron «o século vindeiro», —grazas ao

esforzo conxunto dos santos, a nós —hoxe— este Deleite chégamos case de balde.

De Ti só se require manifestar a túa vontade a través da Comuñón de Amor de Cristo e, uníndote con Deus en ti, purificar o teu corpo e a túa alma: cun xaxún exterior, cunha abstinencia exterior, mais por dentro cun auténtico banquete de Verdade e Espírito, coa Palabra Viva da Presenza Divina en ti, coa Palabra Viva do Diálogo Interior con Deus, co Deleite do Amor que non ten igual pola riqueza da súa profundidade vivida, forza e diversidade de matices —desde o tremor da alma ata a Benaventuranza Extática e a Divina Graza da Verdade, que no intre do Único Agora, no acto de Comuñón con todo o Existente, che revela todo o cadro multidimensional e multimundano do Ser. Do Ser de Deus, do Ser do Espírito, do Ser de todo o Universo, que —neste intre velo con claridade e o experimentas con todo o teu ser— está todo el, por enteiro, contido en Ti. Porque Nós Somos Un.

Deus é Deleite. E Deus, como o Noso Supremo Potencial Conxunto, regálache este Deleite non polos teus méritos individuais, senón pola Graza Divina, rescatando a túa alma, e o teu corpo, e a túa mente de todos os sufrimentos, medos e dor, de toda esa escravitude do pecado e das dependencias do exterior, do cárcere de crenzas e conviccións que che foron impostas e asumidas inconscientemente; libérate mediante o simple acto de Comuñón coa Súa Conciencia Divina, e a través da toma de conciencia e aceptación —pola

túa parte— deste Sacrificio Redentor de Cristo, o Cristo Colectivo, que morreu polos pecados de toda a Humanidade, por todas as experiencias de afastamento do ser humano da súa verdadeira natureza, que morreu como home vello e resucitou como Home Novo, Divinizado e Santo; resucitado para a Vida Eterna e o Eterno Deleite nas calidades Divinas do Amor, da Forza, da Verdade e da Eterna cocreación co Pai na Inesgotable Abundancia da Nai: resucitado en Ti, Meu amado amigo.