17. Kasiyahan

Nakagawian nang isipin na ang kasiyahan ay isang bagay na mali, imoral, at kahiya-hiya. Na kung pag-uusapan natin ang espirituwalidad, ang pag-ibig, ang kabanalan, at ang Diyos, ito ay tiyak na patungkol sa pagdurusa at matinding paghihirap.

Ang Diyos ay higit sa lahat, Kasiyahan. Nag-iwan sa atin si Kristo ng 10 utos. At hindi ito patungkol sa «huwag kang papatay at huwag kang magnanakaw» – ang mga iyon ay mga utos ni Moises, ang mga Utos ng Lumang Tipan. Subalit si Kristo ay nag-iwan ng 10 utos ng Bagong Tipan. Mula sa mga ito, 1 utos ay patungkol sa Pag-ibig, at 9 ay mga utos ng Ganap na Kaligayahan. At ano ang Ganap na Kaligayahan? Ang Ganap na Kaligayahan ay ang pinakamataas na antas ng kasiyahan.

Ipinapakita lamang sa atin ni Kristo ang isang natatanging daan patungo sa Kasiyahan. Hindi yaong kinasanayan natin. Sinasabi Niya – magkakaiba ang bawat kasiyahan, at ang kasiyahang iyon kung saan pinasasa mo ang iyong katawan mula sa mga panlabas na pinagmumulan: katakawan, pagnanasa, pakikiapid, alak, droga, mga libangan, kapangyarihan sa iba – ay sumisira sa Iyo, literal na lumalamon sa iyong lakas (na, ipinapaalala Ko, ibinigay sa Iyo para sa 120 taon, ngunit pinagsikapan mong ubusin ito – nang buo – sa isang dulo ng sanlinggo)). At mahirap din itong tawaging kasiyahan, ang mga panlabas na kaluguran ay laging nag-iiwan ng bakas ng kawalang-kasiyahan, laging kulang para sa Iyo, lagi kang naghihintay ng higit pa mula sa mga ito – sa pananabik, subalit sa huli – ikaw ay nabibigo. At sa bawat pagkakataon, ang gayong kasiyahan

ay nagiging palubha nang palubhang hindi kasiya-siya, lalong nagiging mapusyaw, hanggang sa maglaho. Nawawala ang mismong kakayahang masiyahan. Sa katunayan, ito ay kapaitan sa isang matamis na balot.

Ngunit mayroong gayong Kasiyahan, sabi ni Kristo, ang Pinakamataas na Kasiyahan, na likas sa Iyong kalikasan – na hindi nakadepende sa anumang panlabas, at hindi lamang higit na makapangyarihan kaysa sa lahat ng panlabas na kaluguran na Iyong nalaman, – isang kasiyahang tunay na Kasiyahan-Kasiyahan, kasiyahan sa antas ng Ganap na Kaligayahan, at hindi lamang ito nagbibigay ng damdamin ng sakdal na kasiyahan at kabuuan, kundi sa bawat pagkakataon ay nagiging higit na makapangyarihan at sari-sari. Ito ang Kasiyahan ng tunay – ganap, walang pasubali, walang hanggan – na Pag-ibig, ng pakiramdam ng Banal na Kapangyarihan, ng pakikibahagi sa Mismong Katotohanan – Kasiyahan ng pakikipag-isa sa Iyong Banal na kalikasan, sa Diyos, sa mismong Pinagmumulan ng Kasiyahan sa loob Mo.

Ang mismong kalagayang ito ng Ganap na Kaligayahan ang tinatawag ni Kristo na Kaharian ng Diyos, at sadyang idinadagdag Niya, upang hindi tayo mag-alinlangan, na ito ay patungkol sa panloob na kalagayan, at hindi sa isang panlabas na gawa-gawang, mala-paraisong lupain:

«Sapagkat narito, ang Kaharian ng Diyos ay nasa loob ninyo».

Oo, ang Kasiyahang ito ay nangangailangan ng kaunting pagsisikap mula sa atin, ng pagpapamalas ng kalooban, kaya naman sinasabi ng mga banal na ama tungkol dito na ito ay katamisan na nababalot sa mapait na balot. Ngunit isipin Mo, ang kalooban, ang pagpipigil sa sarili, sa sarili nito, ay isang bagay na

kasiya-siya. Sa huli ay nakakamit natin ang perpektong pormula: kasiyahan na nagpapalago ng Kasiyahan. Ang kalooban ay kasiyahan, hindi kataka-taka na sa wikang Ruso ang salitang «kalooban» ay kasingkahulugan din ng kalayaan. Ang kalooban ay kasiyahan, sapagkat napakasarap maramdaman na walang mga panlabas na tukso ang nagmamay-ari sa Iyo, na Ikaw Mismo ang nagpapasya sa Iyong pansin, sa Iyong mga pagnanasa ng laman at marunong kang magtuon ng mga ito sa kung ano ang kailangan Mo, at hindi ng iyong mikrobiyota at mga hormona (basahin, mga demonyo). Kay sarap maging tunay na malaya, damhin ang kalayaang ito, tamasahin ang kalayaang ito! Tunay na Kalayaan sa halip na ilusyon na ibinibigay ng salapi at panlabas na kapangyarihan. Sapagkat sa katunayan, ang salapi at panlabas na kapangyarihan ay paraan lamang upang bigyang-kasiyahan ang mga aliping pagnanasa. Para sa Tunay na Kalayaan at totoong Kasiyahan ay hindi kailangan ang alinman sa dalawa – ni salapi, ni kapangyarihan – para sa Tunay na Kalayaan at totoong Kasiyahan ay kailangan lamang ang pagpipigil sa Sarili.

At alang-alang sa Kasiyahang ito, ang mga banal ay lumayo sa sanlibutan, pumasok sa asetisismo, nag-ayuno, nagsagawa ng mga kabayanihan ng walang humpay na panalangin, pamumuhay sa ibabaw ng haligi at mga pagpupuyat – alang-alang sa Kasiyahan, ang Pinakamataas na Kasiyahan ng pakikipag-isa sa Diyos sa loob ng Sarili. At dahil sa kanilang paglilingkod, na nagkamit ng Biyayang ito, ng Ganap na Kaligayahang ito sa buong Banal na kapuspusan nito, na sa pamamagitan ng tanikala ng mga henerasyon ay pumupuno sa Kabang-yaman ng Espiritu, para sa mismong panahong ito kung kailan pinagpala tayong mabuhay, panahong tinawag ng mga banal na ama at ng Mismong si Kristo na «panahong darating», – dahil sa pinagsama-samang

kabayanihan ng mga banal, sa atin – ngayon – ang Kasiyahang ito ay naipagkakaloob nang halos walang bayad.

Ang hinihingi lamang sa Iyo ay ipahayag ang Iyong kalooban, sa pamamagitan ng pagtanggap sa Pakikinabang ng Pag-ibig ni Kristo, at sa pakikipag-isa sa Diyos sa Iyong Sarili, linisin ang Iyong katawan at kaluluwa – sa pamamagitan ng panlabas na pag-aayuno, panlabas na pagpipigil, ngunit sa loob – sa pamamagitan ng Tunay na piging ng Katotohanan at Espiritu, ng Buháy na Salita ng Banal na Pananahan sa Iyo, ng Buháy na Salita ng Panloob na Pakikipag-usap sa Diyos, ng Kasiyahan ng Pag-ibig, na walang kapantay sa kayamanan ng nararanasang lalim, kapangyarihan at sari-saring anyo – mula sa panginginig ng kaluluwa hanggang sa Ekstatikong Kaligayahan at Banal na Biyaya ng Katotohanan, na sa sandali ng Nag-iisang Ngayon, sa gawa ng Pakikipag-isa sa Lahat ng Umiiral, ay nagbubukas sa Iyo ng buong multi-dimensyonal at maraming-daigdig na larawan ng Pag-iral. Pag-iral ng Diyos, Pag-iral ng Espiritu, Pag-iral ng buong Sansinukob, na – sa sandaling ito ay malinaw Mong nakikita at nararanasan sa Iyong buong pagkatao – ay buo at ganap na nakapaloob sa Iyo. Sapagkat Tayo ay Iisa.

Ang Diyos ay Kasiyahan. At ang Diyos bilang Ating Pinagsama-samang Pinakamataas na Potensyal ay nagreregalo sa Iyo ng Kasiyahang ito hindi ayon sa Iyong mga pansariling merito, kundi ayon sa Biyaya ng Diyos, na tumutubos sa Iyong kaluluwa, at katawan, at kaisipan mula sa lahat ng pagdurusa, mga takot at kirot, mula sa buong kawalan ng kalayaan ng kasalanan at pagkaalipin sa panlabas, mula sa bilangguan ng mga ipinataw sa Iyo at walang-malay na tinanggap na mga paniniwala at pananalig, – nagpapalaya sa pamamagitan ng payak na gawa ng Pakikinabang sa Kanyang Banal na Kamalayan, at sa kamalayan at pagtanggap – mula sa

Iyong panig – ng Matubusing Handog na ito ni Kristo, ang Sama-samang Kristo, na namatay para sa mga kasalanan ng buong Sangkatauhan, para sa lahat ng karanasan ng paglayo ng tao mula sa kanyang tunay na kalikasan, na namatay bilang lumang tao at muling nabuhay bilang Bagong Tao, Naging Banal at Naka-diyos – muling nabuhay para sa Buhay na Walang Hanggan at Walang Hanggang Kasiyahan sa Banal na mga katangian ng Pag-ibig, Kapangyarihan, Katotohanan at Walang Hanggang pakikipaglikha sa Ama sa hindi nauubos na Kasaganaan ng Ina – muling nabuhay sa Iyo, Aking minamahal na kaibigan.