17. Pleser

Arferid credu bod mwynhad yn rhywbeth anghywir, anfoesol, cywilyddus. Os ydym yn siarad am ysbrydolrwydd, am gariad, am sancteiddrwydd ac am Dduw, fod hynny o reidrwydd yn ymwneud â dioddefaint a gofidiau mawr.

Duw, yn anad dim, yw Mwynhad. Gadawodd Crist 10 gorchymyn i ni. Ac nid yw hyn yn ymwneud â «na ladd ac na ladrata» – dyna orchmynion Moses, Gorchmynion yr Hen Destament. Ond gadawodd Crist 10 gorchymyn y Testament Newydd. O'r rhain, mae 1 gorchymyn am Gariad, a 9 yn ddedwyddydau'r Gwynfydau. A beth yw Gwynfyd? Gwynfyd yw'r radd uchaf o fwynhad.

Yn syml, mae Crist yn dangos i ni lwybr penodol i Fwynhad. Nid yr un yr ydym wedi arfer ag ef. Mae Ef yn dweud – mae gwahaniaeth rhwng mwynhad a mwynhad, a'r mwynhad hwnnw yr oeddit yn diddanu dy gorff ag ef ar draul ffynonellau allanol: godineb, chwant, puteindra, alcohol, cyffuriau, adloniant, grym dros eraill – a oedd yn dy ddinistrio, gan lyncu dy egni yn llythrennol (a roddwyd i ti, cofia, am 120 mlynedd, ond y ceisiaist ei wario – i gyd – dros benwythnos)). Ac roedd yn anodd hyd yn oed galw hynny'n fwynhad; roedd pleserau allanol bob amser yn gadael arlliw o anfodlonrwydd, nid oedd byth yn ddigon i ti, roeddit bob amser yn disgwyl mwy ganddynt – mewn rhagflas, ond yn y diwedd – fe'th siomwyd. A phob tro, roedd mwynhad o'r fath

yn dod yn llai ac yn llai mwynhaol, yn fwyfwy diflas, gan ddarfod i ddim. Collid y gallu ei hun i fwynhau. Mewn gwirionedd, chwerwder ydoedd mewn deunydd lapio melys.

Ond y mae Mwynhad o'r fath, meddai Crist, Goruchaf Fwynhad, sy'n gynhenid i'th natur – nad yw'n dibynnu ar ddim allanol, ac sydd nid yn unig yn fwy grymus na'r holl bleserau allanol a wyddost, – un sy'n wirioneddol fwynhad-Mwynhad, mwynhad i raddau Gwynfyd, ac nid yn unig y mae'n rhoi ymdeimlad o foddhad a llawnder perffaith, ond gyda phob tro mae'n dod yn fwy grymus ac amrywiol. Dyma Fwynhad o Gariad gwirioneddol – llwyr, diamod, tragwyddol –, teimlad o Rym Dwyfol, cyd-brofiad o'r Wirionedd Ei Hun – Mwynhad o uno â'th natur Ddwyfol dy hun, â Duw, â Ffynhonnell Mwynhad ei hun o'th fewn.

Y cyflwr hwn o Wynfyd yn union a eilw Crist yn Deyrnas Dduw, ac y mae'n ychwanegu'n bwrpasol, fel na fyddai gennym amheuaeth, mai cyflwr mewnol ydyw, ac nid gwlad baradwysaidd, chwedlonol, allanol ryfedd:

«Oherwydd wele, y mae teyrnas Dduw o'ch mewn».

Ie, mae'r Mwynhad hwn yn gofyn am rywfaint o ymdrech o'n rhan ni, am amlygiad o ewyllys, ac felly mae'r tadau sanctaidd yn dweud amdano mai melysrwydd ydyw wedi'i lapio mewn gorchudd chwerw. Ond meddylia am hyn, mae ewyllys, hunanreolaeth, ynddo'i hun, yn beth

mwynhaol. Yn y diwedd cawn fformiwla berffaith: pleser sy'n cynyddu Mwynhad. Mae ewyllys yn fwynhad, nid am ddim y mae'r gair «ewyllys» yn yr iaith Rwsieg hefyd yn gyfystyr â rhyddid. Mae ewyllys yn fwynhad, oherwydd mor bleserus yw teimlo nad oes unrhyw demtasiynau allanol yn dy feddiannu, dy fod Ti dy hun yn rheoli dy sylw, dy fysiau corfforol ac yn medru eu cyfeirio at yr hyn sydd ei angen arnat Ti, ac nid ar dy ficrofflora a'th hormonau (darllener, cythreuliaid). Mor wych yw bod yn wirioneddol rydd, teimlo'r rhyddid hwn, mwynhau'r rhyddid hwn! Rhyddid Gwirioneddol yn lle'r rhith a roddir gan arian a grym allanol. Oherwydd mewn gwirionedd, dim ond modd i fodloni chwantau caethweision yw arian a grym allanol. Ar gyfer Rhyddid go iawn a Mwynhad gwirioneddol nid oes angen yr un na'r llall – nac arian na grym – ar gyfer Rhyddid go iawn a Mwynhad gwirioneddol nid oes angen ond hunanfeistrolaeth.

Ac er mwyn y Mwynhad hwn y ciliai'r saint oddi wrth y byd, yr aent i ymwadu, yr ymprydient, y gwnaent orchestion o weddi ddi-dor, colofnaeth a gwyliadwriaethau – er mwyn y Mwynhad, Goruchaf Fwynhad undeb â Duw o'u mewn eu hunain. Ac oherwydd eu gwasanaeth hwy, a enillodd y Ras hon, y Gwynfyd hwn yn ei holl lawnter Dwyfol, gan lenwi Trysorfa'r Ysbryd trwy gadwyn o genedlaethau, ar gyfer yr union amser hwn y cawsom ni a thi'r fraint o fyw ynddo, amser a alwodd y tadau sanctaidd a Christ Ei Hun yn «oes a ddaw», – trwy weithred

arwrol gyfunol y saint, i ni – heddiw – daw'r Mwynhad hwn bron yn rhad ac am ddim.

Y cwbl a fynnir gennyt yw datgan dy ewyllys, gan basio trwy Gymun Cariad Crist, ac wrth ymuno â Duw ynot dy hun, buro dy gorff a'th enaid – trwy ympryd allanol, ymatal allanol, ond oddi mewn – trwy wledd wirioneddol o Wirionedd ac Ysbryd, trwy Air Byw y Bresenoldeb Ddwyfol ynot, trwy Air Byw y Deialog Mewnol â Duw, trwy Fwynhad Cariad, nad oes dim yn gyfartal ag ef o ran cyfoeth y dyfnder a brofir, grym ac amrywiaeth arlliwiau – o gryndod yr enaid i Wynfyd Ecstatig a Gras Dwyfol y Gwirionedd, sydd ym munud yr Unigol Nawr, yng ngweithred Undeb â Phopeth Sydd Mewn Bod, yn agor i ti holl ddarlun aml-ddimensiwn ac aml-fydol Bodolaeth. Bodolaeth Duw, Bodolaeth yr Ysbryd, Bodolaeth yr holl Fydysawd, sydd – ar y funud hon y gweli hynny'n eglur ac yn ei brofi â'th holl fod – yn gyfan gwbl wedi'i gynnwys Ynot Ti. Canys Yr Ydym Ni Yn Un.

Duw yw Mwynhad. A Duw fel Ein Goruchaf Botensial Cyfunol sy'n rhoi'r Mwynhad hwn i ti nid yn ôl dy rinweddau unigol, ond trwy Ras Duw, gan brynu dy enaid, a'th gorff, a'th feddwl yn ôl o bob dioddefaint, ofn a phoen, o'r holl gaethiwed hwn o bechod a dibyniaethau ar yr allanol, o garchar y credoau a'r argyhoeddiadau a osodwyd arnat ac a fabwysiadwyd yn ddiarwybod, – gan dy ryddhau trwy weithred syml o Gymun â'i Ymwybyddiaeth Ddwyfol Ef, a thrwy ymwybyddiaeth a derbyniad – o'th

ran di – o'r Aberth Prynedigol hwn gan Grist, y Crist Cyfunol, a fu farw dros bechodau'r holl Ddynoliaeth, dros holl brofiadau dynolryw o wyro oddi wrth eu gwir natur, a fu farw fel dyn hen ac a atgyfododd fel Dyn Newydd, Dwyfoledig a Sanctaidd – a atgyfododd i Fywyd Tragwyddol a Mwynhad Tragwyddol o rinweddau Dwyfol Cariad, Grym, Gwirionedd a chyd-greu Tragwyddol gyda'r Tad yn Nirywiadwy Ddigonedd y Fam – a atgyfododd Ynot Ti, Fy annwyl gyfaill.