17. Асалода

Было прынята лічыць, што асалода – гэта нешта няправільнае, амаральнае, ганебнае. Што, калі мы гаворым пра духоўнасць, пра любоў, пра святасць і пра Бога, то гэта абавязкова пра пакуты і вялікія мучэнні.

Бог – гэта найперш, Асалода. Хрыстос пакінуў нам 10 запаведзяў. І гэта не пра «не забі і не ўкрадзі» – тое запаведзі Майсеевы, Запаведзі Старога Запавету. Хрыстос жа пакінуў 10 запаведзяў Новага Запавету. З іх 1 запаведзь пра Любоў, і 9 – запаведзі Блажэнства. А што такое Блажэнства? Блажэнства – гэта найвышэйшая ступень асалоды.

Проста Хрыстос нам паказвае спецыфічны шлях да Асалоды. Не той, да якога мы прывыклі. Ён кажа – асалода асалодзе розніца, і тая асалода, якой ты пацяшаў сваё цела за кошт знешніх крыніц: абжораства, пажада, блуд, алкаголь, наркотыкі, забавы, улада над іншымі – разбурала цябе, літаральна пажыраючы тваю энергію (якую, нагадаю, табе выдалі на 120 гадоў, а ты імкнуўся яе патраціць – усю – за выхадныя)). Ды і асалодай гэта цяжка было назваць, знешнія прыемнасці заўсёды пакідалі адценне незадаволенасці, табе заўсёды было мала, ты заўсёды чакаў ад іх большага – у прадчуванні, а ў выніку – расчароўваўся. І з кожным разам такая асалода

станавілася ўсё менш і менш асалоднай, усё больш цьмянай, сыходзячы на нішто. Страчвалася сама здольнасць да асалоды. Па сутнасці, гэта была горыч у салодкай упакоўцы.

Але ёсць такая Асалода, кажа Хрыстос, Найвышэйшая Асалода, уласцівая тваёй прыродзе – якая ні ад чаго знешняга не залежыць, і якая не толькі больш магутная, чым усе знешнія прыемнасці, якія ты ведаў, – такая, якая, проста асалода-Асалода, асалода ў ступені Блажэнства, і яна не толькі дае адчуванне дасканалай задаволенасці і паўнаты, але і з кожным разам становіцца ўсё больш магутнай і разнастайнай. Гэта Асалода сапраўднай – абсалютнай, безумоўнай, вечнай – Любоўю, пачуццём Боскай Сілы, суперажываннем Самой Ісціны – Асалода зліцця са сваёй Боскай прыродай, з Богам, з самой Крыніцай Асалоды ўнутры цябе.

Менавіта гэты стан Блажэнства Хрыстос называе Царствам Божым, і спецыяльна дадае, каб мы не сумняваліся, што гэта пра ўнутраны стан, а не пра нейкую знешнюю міфічную, райскую краіну:

«Бо вось, Царства Божае ўнутры вас ёсць».

Так, гэтая Асалода патрабуе з нашага боку пэўнага высілку, праявы волі, таму святыя айцы кажуць пра яе, што гэта слодыч, загорнутая ў горкую абгортку. Але ўдумайся, воля, валоданне сабой, сама па сабе, рэч

поўная асалоды. У выніку мы атрымліваем ідэальную формулу: асалода, якая павялічвае Асалоду. Воля – гэта асалода, нездарма ў рускай мове слова «воля» – гэта яшчэ і сінонім свабоды. Воля – гэта асалода, бо так прыемна адчуваць, што ніякія знешнія спакусы не валодаюць табой, што ты сам распараджаешся сваёй увагай, сваімі цялеснымі пазывамі і ўмееш скіроўваць іх на тое, што трэба табе, а не тваёй мікрафлоры і гармонам (чытай, дэманам). Так кайфова быць па-сапраўднаму свабодным, адчуваць гэтую свабоду, атрымліваць асалоду ад гэтай свабоды! Сапраўднай Свабодай замест ілюзіі, якую даюць грошы і знешняя ўлада. Бо па сутнасці, грошы і знешняя ўлада – гэта толькі спосаб задаволіць рабскія пажады. Для сапраўднай Свабоды і праўдзівай Асалоды не патрэбныя ні тое, ні другое – ні грошы, ні ўлада – для сапраўднай Свабоды і праўдзівай Асалоды патрэбна толькі валоданне сабой.

І вось дзеля гэтай Асалоды святыя адыходзілі ад свету, ішлі ў аскезу, пасціліся, здзяйснялі подзвігі бесперапыннай малітвы, слупніцтва і чуванняў – дзеля Асалоды, Найвышэйшай Асалоды яднання з Богам унутры сябе. І дзякуючы іх служэнню, якое і сцяжала гэтую Благадаць, гэтае Блажэнства ва ўсёй яго Боскай паўнаце, ланцугом пакаленняў напаўняючы Скарбніцу Духу, для вось гэтага самага часу, у які пашчасціла жыць нам з табой, часу, які святыя айцы і Сам Хрыстос называлі «векам будучым», – дзякуючы сукупнаму

подзвігу святых, нам – сёння – гэтая Асалода дастаецца амаль задарма.

Ад цябе патрабуецца толькі заявіць сваю волю, прайшоўшы Хрыстова Прычасце Любові, і злучыўшыся з Богам у сабе, ачысціць сваё цела і душу – знешнім постам, знешняй устрыманасцю, але ўнутры – сапраўдным святам Ісціны і Духу, Жывым Словам Боскай у табе Прысутнасці, Жывым Словам Унутранага Дыялогу з Богам, Асалодай Любові, якая не ведае сабе роўных па багацці перажыванай глыбіні, сілы і разнастайнасці адценняў – ад душэўнага трэпету да Экстатычнага Блажэнства і Боскай Благадаці Ісціны, якая ў моманце Адзінага Цяпер, у акце Яднання з усім Існым, адкрывае табе ўсю шматмерную і шматсветную карціну Быцця. Быцця Бога, Быцця Духу, Быцця ўсяго Сусвету, якое – у гэты момант ты гэта ясна бачыш і перажываеш усім сваім яством – усё, цалкам, месціцца ў Табе. Бо Мы Ёсць Адно.

Бог – гэта Асалода. І Бог як Наш Сукупны Найвышэйшы Патэнцыял дорыць табе гэтую Асалоду не па індывідуальных тваіх заслугах, але па Міласці Божай, выкупляючы тваю душу, і цела, і розум з усіх пакут, страхаў і болю, з усёй гэтай няволі граху і залежнасцей ад знешняга, з цямніцы навязаных табе і неўсвядомлена прынятых вераванняў і перакананняў, – вызваляе простым актам Прычасця Сваёй Боскай Свядомасці, і ўсведамленнем і прыняццем – з

тваго боку – гэтай Адкупленчай Ахвяры Хрыста, Калектыўнага Хрыста, які памёр за грахі ўсяго Чалавецтва, за ўвесь досвед адыходу чалавека ад сваёй сапраўднай прыроды, які памёр ветхім чалавекам і ўваскрос Чалавекам Новым, Абагоўленым і Святым – які ўваскрос для Жыцця Вечнага і Вечнай Асалоды Боскімі якасцямі Любові, Сілы, Ісціны і Вечнай су-творчасці з Айцом у нявычарпным Багацці Маці – які ўваскрос у Табе, Мой умілаваны сябар.