17. Zövq

Həzzin yanlış, əxlaqsız, utancverici bir şey olduğunu qəbul etmək adət halını almışdı. Ruhaniyyətdən, sevgidən, müqəddəslikdən və Tanrıdan danışırıqsa, bunun mütləq əzab və böyük işgəncələrlə bağlı olduğunu düşünürdülər.

Tanrı – hər şeydən əvvəl Həzzdir. Məsih bizə 10 vəsiyyət qoyub getdi. Və bu, «öldürmə və oğurlama» haqqında deyil – onlar Musanın vəsiyyətləri, Əhdi-Ətiqin Vəsiyyətləridir. Məsih isə Əhdi-Cədidin 10 vəsiyyətini qoyub getdi. Bunlardan 1 vəsiyyət Sevgi haqqında, 9-u isə Səadət vəsiyyətləridir. Bəs Səadət nədir? Səadət – həzzin ən ali dərəcəsidir.

Sadəcə Məsih bizə Həzzə aparan spesifik bir yol göstərir. Bizim adət etdiyimiz yolu deyil. O deyir ki, həzz var, həzz də var; xarici mənbələr hesabına bədənini oxşadığın o həzz – qarınqululuq, şəhvət, zina, alkoqol, narkotiklər, əyləncələr, başqaları üzərində hökmranlıq – enerjini sanki yeyib-bitirərək səni məhv edirdi (xatırladım ki, o enerji sənə 120 il üçün verilmişdi, sən isə onu – hamısını – həftəsonu xərcləməyə can atırdın)). Əslində buna həzz demək də çətin idi, xarici həzlər həmişə bir narazılıq çaları qoyurdu, sənə həmişə az gəlirdi, intizar içində onlardan həmişə daha çoxunu gözləyirdin, nəticədə isə xəyal qırıqlığına uğrayırdın. Və hər dəfə belə bir həzz

getdikcə daha az həzzverici olur, daha da sönükləşir, heçə enirdi. Həzz alma qabiliyyətinin özü itirdi. Əslində bu, şirin qablaşdırmada olan acılıq idi.

Lakin elə bir Həzz var ki, deyir Məsih, təbiətinə xas olan Ali Həzz – heç bir xarici şeydən asılı olmayan və bildiyin bütün xarici zövqlərdən sadəcə daha güclü deyil, – elə bir həzz ki, lap həzz-Həzz olan, Səadət dərəcəsində həzz olan, və o, nəinki kamil bir məmnunluq və bütövlük hissi bəxş edir, həm də hər dəfə daha da qüdrətli və rəngarəng olur. Bu, həqiqi – mütləq, şərtsiz, əbədi – Sevgi ilə, İlahi Qüdrət hissi ilə, Həqiqətin Özünü duymaqla yaşanan Həzzdir – öz İlahi təbiətinlə, Tanrı ilə, daxilindəki Həzz Mənbəyinin Özü ilə qovuşmağın Həzzidir.

Məhz bu Səadət halını Məsih Tanrının Padşahlığı adlandırır və şübhə etməyək deyə xüsusilə əlavə edir ki, bu, hansısa xarici mifik, cənnətvari bir məmləkət haqqında deyil, daxili bir hal haqqındadır:

«Çünki budur, Tanrının Padşahlığı sizin daxilinizdədir».

Bəli, bu Həzz bizim tərəfimizdən müəyyən bir səy, iradə nümayişi tələb edir, buna görə də müqəddəs atalar onun haqqında deyirlər ki, bu, acı bükümə sarınmış şirinlikdir. Amma dərindən düşün, iradə, özünə sahib olmaq, özlüyündə

həzzverici bir şeydir. Nəticədə biz kamil bir düstur əldə edirik: Həzzi artıran həzz. İradə – həzzdir, əbəs yerə deyil ki, rus dilində «воля» sözü həm də azadlığın sinonimidir. İradə – həzzdir, axı heç bir xarici tamahın sənə sahib olmadığını, diqqətini, cismani tələbatlarını özün idarə etdiyini və onları mikroflorana və hormonlarına (oxu: cinlərə) deyil, sənə lazım olan şeyə yönəltməyi bacardığını hiss etmək necə də xoşdur. Həqiqətən azad olmaq, bu azadlığı duymaq, bu azadlıqdan zövq almaq necə də möhtəşəmdir! Pulun və xarici hakimiyyətin verdiyi illüziya əvəzinə Həqiqi Azadlıq. Axı əslində pul və xarici hakimiyyət – qul ehtiraslarını təmin etməyin sadəcə bir yoludur. Həqiqi Azadlıq və əsl Həzz üçün nə biri, nə də digəri – nə pul, nə də hakimiyyət lazımdır – Həqiqi Azadlıq və əsl Həzz üçün yalnız özünə sahib olmaq lazımdır.

Və bax bu Həzz naminə müqəddəslər dünyadan uzaqlaşır, tərki-dünyalığa üz tutur, oruc tutur, fasiləsiz dua, sütunüstü zahidlik və gecə oyaq qalma fədakarlıqları göstərirdilər – öz daxilində Tanrı ilə birliyin Həzzi, Ali Həzzi naminə. Və bu Lütfü, bu Səadəti bütün İlahi dolğunluğu ilə qazanan, nəsillər zənciri ilə Ruhun Xəzinəsini dolduran onların xidməti sayəsində – səninlə mənim yaşamaq səadətinə nail olduğumuz bax bu zəmanə üçün, müqəddəs ataların və Məsihin Özünün «gələcək əsr» adlandırdığı zəmanə üçün – müqəddəslərin ümumi

fədakarlığı sayəsində, bizə – bu gün – bu Həzz demək olar ki, təmənnasız nəsib olur.

Səndən tələb olunan yalnız Məsihin Sevgi Şəriklik Ayinindən keçərək iradəni bəyan etmək və daxilindəki Tanrı ilə birləşərək bədənini və ruhunu təmizləməkdir – xarici orucla, xarici pəhrizkarlıqla, lakin daxildə – Həqiqətin və Ruhun həqiqi ziyafəti ilə, daxilindəki İlahi Hüzurun Canlı Kəlamı ilə, Tanrı ilə Daxili Dialoqun Canlı Kəlamı ilə, yaşanan dərinliyin, gücün və çalarların zənginliyinə görə tayı-bərabəri olmayan Sevgi Həzzi ilə – qəlb həyəcanından tutmuş Vəcdli Səadətə və Həqiqətin İlahi Lütfünə qədər, hansı ki, Vahid İndi məqamında, Var Olan hər şeylə Birlik aktında sənə Varlığın bütün çoxölçülü və çoxdünyalı mənzərəsini açır. Tanrının Varlığını, Ruhun Varlığını, bütün Kainatın Varlığını – bu anda sən bunu aydın şəkildə görürsən və bütün varlığınla yaşayırsan – hər şey tamamilə Səndə ehtiva olunur. Çünki Biz Birik.

Tanrı – Həzzdir. Və Tanrı Bizim Ümumi Ən Ali Potensialımız olaraq sənə bu Həzzi fərdi xidmətlərinə görə deyil, Tanrının Mərhəməti ilə bəxş edir, ruhunu, bədənini və ağlını bütün əzablardan, qorxulardan və ağrılardan, günahın bu köləliyindən və xaricdən olan asılılıqlardan, sənə sırınmış və şüursuzca qəbul edilmiş inancların və əqidələrin zindanından satın alaraq qurtarır – Öz İlahi Şüuruna Şəriklik Ayininin sadə bir aktı ilə və

sənin tərəfindən – bütün Bəşəriyyətin günahları naminə, insanın öz həqiqi təbiətindən uzaqlaşdığı bütün təcrübələr naminə ölən, köhnə insan kimi ölüb Yeni, İlahiləşmiş və Müqəddəs İnsan kimi dirilən Məsihin, Kollektiv Məsihin bu Kəffarə Qurbanını dərk etmək və qəbul etməklə azad edir – Əbədi Həyat və Sevginin, Qüdrətin, Həqiqətin İlahi keyfiyyətlərinin Əbədi Həzzi və Ananın tükənməz Bolluğunda Ata ilə Əbədi şərikli-yaradıcılıq üçün dirilən – Səndə dirilən, Mənim sevimli dostum.