17. আনন্দ

এয়া ধৰি লোৱা হৈছিল যে আনন্দ বা উপভোগ হ’ল কিবা এক ভুল, অনৈতিক আৰু লাজৰ কথা। যেতিয়া আমি আধ্যাত্মিকতা, প্ৰেম, পৱিত্ৰতা আৰু ঈশ্বৰৰ কথা কওঁ, তেতিয়া সেয়া নিশ্চিতভাৱেই দুখ-কষ্ট আৰু মহান যন্ত্ৰণাৰ বিষয়ে হ’ব লাগিব।

ঈশ্বৰ হ’ল সৰ্বপ্ৰথমে আনন্দ। খ্ৰীষ্টই আমাৰ বাবে ১০টা আজ্ঞা এৰি থৈ গৈছিল। আৰু এয়া «হত্যা নকৰিবা আৰু চুৰি নকৰিবা»ৰ বিষয়ে নহয় — সেইবোৰ মোচিৰ আজ্ঞা, পুৰণি নিয়মৰ আজ্ঞা। কিন্তু খ্ৰীষ্টই এৰি থৈ গৈছিল নতুন নিয়মৰ ১০টা আজ্ঞা। তাৰে ১টা আজ্ঞা প্ৰেমৰ বিষয়ে, আৰু ৯টা — পৰম ধন্যতাৰ আজ্ঞা। আৰু পৰম ধন্যতানো কি? পৰম ধন্যতা হ’ল আনন্দৰ সৰ্বোচ্চ পৰ্যায়।

কেৱল খ্ৰীষ্টই আমাক আনন্দৰ এক বিশেষ পথ দেখুৱাইছে। যিটো পথৰ লগত আমি অভ্যস্ত, সেইটো নহয়। তেওঁ কৈছে — সকলো আনন্দ একে নহয়, আৰু যি আনন্দৰে তুমি বাহ্যিক উৎসৰ জৰিয়তে নিজৰ শৰীৰক তৃপ্ত কৰিছিলা: উদৰপূৰণ, লালসা, ব্যভিচাৰ, মদ্যপান, মাদক দ্ৰব্য, আমোদ-প্ৰমোদ, আনৰ ওপৰত কৰ্তৃত্ব — সেইবোৰে তোমাক ধ্বংস কৰিছিল, আক্ষৰিক অৰ্থতেই তোমাৰ শক্তি গ্ৰাস কৰিছিল (যি শক্তি, মনত পেলাই দিওঁ, তোমাক ১২০ বছৰৰ বাবে দিয়া হৈছিল, আৰু তুমি সেই সকলোবোৰ সপ্তাহান্তৰ বন্ধতেই খৰচ কৰিবলৈ বিচাৰিছিলা))। আৰু ইয়াক প্ৰকৃততে আনন্দ বুলি কোৱাটোও কঠিন আছিল, বাহ্যিক উপভোগসমূহে সদায় এক অতৃপ্তিৰ আভাষ এৰি থৈ গৈছিল, তোমাৰ সদায় নাটনি অনুভৱ হৈছিল, তুমি সদায় তাৰ পৰা অধিক আশা কৰিছিলা — প্ৰত্যাশাত, কিন্তু শেষত — হতাশ হৈছিলা। আৰু প্ৰতিবাৰেই এনে আনন্দ

ক্ৰমান্বয়ে কম আনন্দদায়ক হৈ পৰিছিল, অধিক ম্লান হৈ, নিঃশেষ হৈ গৈছিল। আনন্দ লাভ কৰাৰ সামৰ্থ্য নিজেই হেৰাই গৈছিল। প্ৰকৃততে, এয়া আছিল মিঠা মোৰকত মেৰিয়াই থোৱা এক তিতা।

কিন্তু এনে এক আনন্দ আছে, খ্ৰীষ্টই কৈছে, সৰ্বোচ্চ আনন্দ, যি তোমাৰ স্বভাৱজাত — যি কোনো বাহ্যিক বস্তুৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ নকৰে, আৰু যি তুমি জনা সকলো বাহ্যিক সুখ-ভোগতকৈ কেৱল অধিক শক্তিশালীয়েই নহয়, — এনে এক আনন্দ, যি প্ৰকৃততেই আনন্দ-পৰমানন্দ, পৰম ধন্যতাৰ পৰ্যায়ৰ আনন্দ, আৰু ই কেৱল এক পৰিপূৰ্ণ তৃপ্তি আৰু পূৰ্ণতাৰ অনুভূতিয়েই প্ৰদান নকৰে, বৰঞ্চ প্ৰতিবাৰে অধিক শক্তিশালী আৰু বৈচিত্ৰ্যময় হৈ পৰে। এয়া হ’ল প্ৰকৃত — পৰম, চৰ্তহীন, চিৰন্তন — প্ৰেমৰ আনন্দ, ঐশ্বৰিক শক্তিৰ অনুভূতি, স্বয়ং সত্যৰ উপলব্ধি — নিজৰ ঐশ্বৰিক প্ৰকৃতিৰ সৈতে, ঈশ্বৰৰ সৈতে, তোমাৰ অন্তৰত থকা আনন্দৰ মূল উৎসৰ সৈতেই একাত্ম হোৱাৰ আনন্দ।

পৰম ধন্যতাৰ এই অৱস্থাকেই খ্ৰীষ্টই ঈশ্বৰৰ ৰাজ্য বুলি অভিহিত কৰিছে, আৰু বিশেষভাৱে যোগ কৰিছে যাতে আমাৰ কোনো সন্দেহ নাথাকে যে এয়া এক অন্তৰ্নিহিত অৱস্থাৰ বিষয়েহে, কোনো বাহ্যিক পৌৰাণিক, স্বৰ্গীয় দেশৰ বিষয়ে নহয়:

«কিয়নো চোৱা, ঈশ্বৰৰ ৰাজ্য তোমাৰ অন্তৰতেই আছে»।

হয়, এই আনন্দৰ বাবে আমাৰ ফালৰ পৰা কিছু প্ৰচেষ্টা, ইচ্ছা-শক্তিৰ প্ৰকাশৰ প্ৰয়োজন হয়, সেইবাবেই পৱিত্ৰ পিতৃসকলে ইয়াৰ বিষয়ে কয় যে এয়া হ’ল তিতা মোৰকত মেৰিয়াই থোৱা এক মিষ্টতা। কিন্তু ভাবি চোৱা, ইচ্ছা-শক্তি, আত্ম-সংযম, নিজতেই এক

আনন্দদায়ক বস্তু। শেষত আমি এক নিখুঁত সূত্ৰ লাভ কৰোঁ: আনন্দ, যিয়ে আনন্দক বৃদ্ধি কৰে। ইচ্ছা-শক্তি হ’ল আনন্দ, ৰাছিয়ান ভাষাত অকাৰণে «ভল্যা» (ইচ্ছা) শব্দটোক স্বাধীনতাৰ প্ৰতিশব্দ হিচাপেও ব্যৱহাৰ কৰা হোৱা নাই। ইচ্ছা হ’ল আনন্দ, কিয়নো এইটো অনুভৱ কৰাটো কিমান সুখকৰ যে কোনো বাহ্যিক প্ৰলোভনে তোমাক নিয়ন্ত্ৰণ নকৰে, তুমি নিজেই তোমাৰ মনোযোগ, তোমাৰ শাৰীৰিক তাড়নাক পৰিচালনা কৰা আৰু তোমাৰ মাইক্ৰ’ফ্ল’ৰা আৰু হৰম’নৰ (পঢ়া: আসুৰিক শক্তিৰ) নহয়, বৰঞ্চ তোমাৰ যি প্ৰয়োজন তালৈ সেইবোৰক পথ প্ৰদৰ্শন কৰিব পাৰা। প্ৰকৃততে মুক্ত হোৱা, এই স্বাধীনতা অনুভৱ কৰা, এই স্বাধীনতা উপভোগ কৰাটো কিমান আনন্দময়! ধন আৰু বাহ্যিক ক্ষমতাই দিয়া মায়াৰ পৰিৱৰ্তে প্ৰকৃত স্বাধীনতা। কিয়নো প্ৰকৃততে, ধন আৰু বাহ্যিক ক্ষমতা কেৱল দাসসুলভ লালসাক তৃপ্ত কৰাৰ এক উপায়হে। প্ৰকৃত স্বাধীনতা আৰু সত্য আনন্দৰ বাবে এই দুয়োটাৰে কোনো প্ৰয়োজন নাই — ন ধন, ন ক্ষমতা — প্ৰকৃত স্বাধীনতা আৰু সত্য আনন্দৰ বাবে কেৱল আত্ম-সংযমৰ প্ৰয়োজন।

আৰু এই আনন্দৰ বাবেই সাধু-সন্তসকলে সংসাৰ ত্যাগ কৰিছিল, তপস্যাত ব্ৰতী হৈছিল, উপবাস ৰাখিছিল, নিৰন্তৰ প্ৰাৰ্থনা, স্তম্ভ-সাধনা আৰু জাগৰণৰ কঠিন সাধনা কৰিছিল — আনন্দৰ বাবে, নিজৰ অন্তৰত ঈশ্বৰৰ সৈতে একাত্ম হোৱাৰ সৰ্বোচ্চ আনন্দৰ বাবে। আৰু তেওঁলোকৰ সেই সেৱাৰ বাবেই, যিয়ে এই অনুগ্ৰহক, এই পৰম ধন্যতাক তাৰ সকলো ঐশ্বৰিক পূৰ্ণতাত অৰ্জন কৰিছিল, প্ৰজন্মৰ পিছত প্ৰজন্ম ধৰি আত্মাৰ ভঁৰাল চহকী কৰিছিল, এই বিশেষ সময়ছোৱাৰ বাবে, য’ত আমাৰ আৰু তোমাৰ জীয়াই থকাৰ সৌভাগ্য হৈছে, যি সময়ক পৱিত্ৰ পিতৃসকলে আৰু স্বয়ং খ্ৰীষ্টই «আগন্তুক যুগ» বুলি অভিহিত কৰিছিল — সাধুসকলৰ সেই সম্মিলিত

সাধনাৰ গুণত, আমি — আজি — এই আনন্দ প্ৰায় বিনামূলীয়াকৈ লাভ কৰিছোঁ।

তোমাৰ পৰা কেৱল প্ৰয়োজন তোমাৰ ইচ্ছা প্ৰকাশ কৰা, খ্ৰীষ্টৰ প্ৰেমৰ সহভাগিতা গ্ৰহণ কৰি, আৰু নিজৰ ভিতৰত ঈশ্বৰৰ সৈতে এক হৈ, তোমাৰ শৰীৰ আৰু আত্মাক পৱিত্ৰ কৰা — বাহ্যিক উপবাসেৰে, বাহ্যিক সংযমেৰে, কিন্তু অন্তৰত — সত্য আৰু আত্মাৰ এক প্ৰকৃত ভোজোৎসৱেৰে, তোমাৰ মাজত থকা ঐশ্বৰিক উপস্থিতিৰ জীৱন্ত বাক্যৰে, ঈশ্বৰৰ সৈতে অন্তৰ্দৰ্শনৰ জীৱন্ত বাক্যৰে, প্ৰেমৰ সেই আনন্দৰে, যাৰ অনুভৱ কৰা গভীৰতা, শক্তি আৰু নানা বৈচিত্ৰ্যময় ৰূপৰ কোনো তুলনা নাই — অন্তৰৰ কম্পনৰ পৰা পৰমানন্দৰ ভাবসমাধি আৰু সত্যৰ ঐশ্বৰিক অনুগ্ৰহলৈকে, যিয়ে এই একমাত্ৰ এতিয়াৰ মুহূৰ্তত, সকলো অস্তিত্বৰ সৈতে একাত্ম হোৱাৰ কাৰ্যত, তোমাৰ সন্মুখত অস্তিত্বৰ সমগ্ৰ বহুমাত্ৰিক আৰু বহুবিশ্বৰ দৃশ্যপট উন্মোচিত কৰে। ঈশ্বৰৰ অস্তিত্ব, আত্মাৰ অস্তিত্ব, সমগ্ৰ সৃষ্টিৰ অস্তিত্ব, যি — এই মুহূৰ্তত তুমি ইয়াক স্পষ্টভাৱে দেখা পোৱা আৰু তোমাৰ সমগ্ৰ সত্তাৰে অনুভৱ কৰা — সকলো, সম্পূৰ্ণৰূপে, তোমাৰ মাজতেই নিহিত আছে। কিয়নো আমি সকলো এক।

ঈশ্বৰ হ’ল আনন্দ। আৰু আমাৰ সম্মিলিত সৰ্বোচ্চ সম্ভাৱনা হিচাপে ঈশ্বৰে তোমাক এই আনন্দ তোমাৰ ব্যক্তিগত কোনো যোগ্যতাৰ বাবে নহয়, বৰঞ্চ ঈশ্বৰৰ কৃপাৰ দ্বাৰাহে উপহাৰ দিয়ে, সকলো দুখ-কষ্ট, ভয় আৰু বেদনাৰ পৰা, পাপৰ সকলো পণ্ডিতাৱস্থা আৰু বাহ্যিক নিৰ্ভৰশীলতাৰ পৰা, তোমাৰ ওপৰত জাপি দিয়া আৰু অচেতনভাৱে গ্ৰহণ কৰা বিশ্বাস আৰু ধাৰণাসমূহৰ কাৰাগাৰৰ পৰা তোমাৰ আত্মা, শৰীৰ আৰু মনক মুক্ত কৰি — নিজৰ ঐশ্বৰিক চেতনাৰ সহভাগিতাৰ সৰল কাৰ্যৰ দ্বাৰা, আৰু তোমাৰ ফালৰ পৰা এই মুক্তিদানক উপলব্ধি আৰু গ্ৰহণ কৰাৰ দ্বাৰা —

খ্ৰীষ্টৰ এই মুক্তিদায়ক আত্মবলিদান, সমগ্ৰ মানৱজাতিৰ পাপৰ বাবে, মানুহ নিজৰ সত্য স্বভাৱৰ পৰা বিচ্যুত হোৱাৰ সকলো অভিজ্ঞতাৰ বাবে মৃত্যু বৰণ কৰা, পুৰণি মানুহ হিচাপে মৰি নতুন মানুহ, দেৱত্বপ্ৰাপ্ত আৰু পৱিত্ৰ হৈ পুনৰুত্থিত হোৱা যৌথ খ্ৰীষ্ট — অনন্ত জীৱন আৰু প্ৰেম, শক্তি, সত্যৰ ঐশ্বৰিক গুণসমূহৰ অনন্ত আনন্দ আৰু মাতৃৰ অক্ষয় প্ৰাচুৰ্যত পিতৃৰ সৈতে চিৰন্তন সহ-সৃষ্টিৰ বাবে পুনৰুত্থিত হোৱা — তোমাৰ মাজতেই পুনৰুত্থিত হোৱা, হে মোৰ প্ৰিয়তম বন্ধু।