17. ደስታ

ደስታና እርካታ የተሳሳተ፣ ብልሹና አሳፋሪ ነገር እንደሆነ ተደርጎ ይታሰብ ነበር። ስለ መንፈሳዊነት፣ ስለ ፍቅር፣ ስለ ቅድስናና ስለ እግዚአብሔር የምናወራ ከሆነ፣ የግድ ስለ ስቃይና ታላቅ መከራ መሆን አለበት ተብሎ ይታመን ነበር።

እግዚአብሔር ከሁሉ አስቀድሞ፣ ሀሴትና ደስታ ነው። ክርስቶስ 10 ትእዛዛትን ትቶልናል። ይህም «አትግደል እና አትስረቅ» ስለሚሉት አይደለም — እነዚያ የሙሴ ትእዛዛት፣ የብሉይ ኪዳን ትእዛዛት ናቸው። ክርስቶስ ግን የአዲስ ኪዳንን 10 ትእዛዛት ትቶልናል። ከእነዚህም 1ዱ የፍቅር ትእዛዝ ሲሆን፣ 9ኙ ደግሞ የብፅዕና ትእዛዛት ናቸው። ብፅዕናስ ምንድን ነው? ብፅዕና ማለት የደስታና የሀሴት የበላይ ደረጃ ነው።

ክርስቶስ ወደ ሀሴት የሚወስደውን የተለየ መንገድ ያሳየናል። እኛ ከተለማመድነው የተለየ የሆነውን። እርሱ ይላል — ደስታ ከደስታ ይለያያል፣ እናም ሰውነትህን ከውጭ ምንጮች ባገኘኸው እርካታ ያረካህበት ደስታ፡ ሆዳምነት፣ ፍትወት፣ ዝሙት፣ አልኮል፣ አደንዛዥ ዕፅ፣ መዝናኛዎች፣ በሌሎች ላይ ስልጣን መያዝ — ቃል በቃል ኃይልህን እየበላ ያፈርስህ ነበር (ያ ኃይልህ፣ ላስታውስህ፣ ለ120 ዓመታት የተሰጠህ ሲሆን፣ አንተ ግን በሳምንቱ መጨረሻ ብቻ ሙሉ በሙሉ ልታጠፋው ፈልገህ ነበር))። ደግሞም ይሄን ደስታ ብሎ መጥራት ያስቸግራል፣ የውጭ ደስታዎች ሁልጊዜ ያልረካ ስሜትን ጥለው ያልፋሉ፣ ሁልጊዜ ያንስህ ነበር፣ ሁልጊዜም በጉጉት ከእነርሱ የበለጠ ትጠብቅ ነበር — በመጨረሻም ተስፋ ትቆርጥ ነበር። እናም በእያንዳንዱ ጊዜ እንዲህ ያለው ደስታ

እየቀነሰና እየደበዘዘ፣ ወደ ከንቱነት እየወረደ ሄደ። የመደሰት ችሎታው ራሱ ጠፋ። በመሰረቱ፣ ይህ በጣፋጭ መጠቅለያ የታሸገ መራራ ነገር ነበር።

ነገር ግን ክርስቶስ እንደሚለው፣ ከተፈጥሮህ ጋር የተስማማ፣ በማናቸውም ውጫዊ ነገር ላይ የማይመሰረት፣ ከምታውቃቸው ውጫዊ ደስታዎች ሁሉ ይበልጥ ኃያል የሆነ — እውነተኛ ሀሴት-ደስታ የሆነ፣ በብፅዕና ደረጃ ያለ፣ ፍጹም እርካታንና ሙላትን የሚያመጣ ብቻ ሳይሆን በእያንዳንዱ ጊዜ ይበልጥ ኃያልና ዘርፈ ብዙ የሚሆን ልዕለ-ሀሴት አለ። ይህ በእውነተኛ — ፍጹም፣ ቅድመ ሁኔታ በሌለው፣ ዘላለማዊ — ፍቅር የሚገኝ ሀሴት ነው፣ የመለኮታዊ ኃይል ስሜት፣ ከራሷ ከእውነት ጋር የመተሳሰር ስሜት — ከመለኮታዊ ተፈጥሮህ ጋር፣ ከእግዚአብሔር ጋር፣ በውስጥህ ካለው የሀሴት ምንጭ ጋር በአንድነት የመዋሃድ ሀሴት ነው።

ይህንን የብፅዕና ሁኔታ ነው ክርስቶስ የእግዚአብሔር መንግሥት ብሎ የሚጠራው፣ እናም ይህ ስለ ውስጣዊ ሁኔታ እንጂ ስለ አንድ ውጫዊ አፈ-ታሪካዊ የገነት አገር እንዳልሆነ እንዳንጠራጠር አበክሮ ይጨምራል፡

«እነሆ፥ የእግዚአብሔር መንግሥት በውስጣችሁ ናትና»።

አዎን፣ ይህ ሀሴት ከእኛ በኩል የተወሰነ ጥረትንና የፍላጎት መገለጫን ይጠይቃል፤ ስለዚህም ቅዱሳን አባቶች ስለ እርሱ በመራራ መጠቅለያ የተጠቀለለ ጣፋጭነት ነው ይላሉ። ነገር ግን አስብበት፣ ፈቃድ፣ ራስን መግዛት፣ በራሱ

አስደሳች ነገር ነው። በመጨረሻም ፍጹም ቀመር እናገኛለን፡ ሀሴትን የሚያበዛ ደስታ። ፈቃድ ደስታ ነው፤ ምንም ዓይነት ውጫዊ ፈተናዎች እንዳልገዙህ፣ ትኩረትህንና የሥጋህን ፍላጎቶች ራስህ እንደምታዝዛቸው፣ እና ለጥቃቅን ህዋሳትህና ለሆርሞኖችህ (ይህም ማለት ለአጋንንት) ሳይሆን ለአንተ ለራስህ ወደሚያስፈልገው ነገር ልትመራቸው እንደምትችል ማወቅ እጅግ ደስ ያሰኛል። በእውነት ነጻ መሆን፣ ይህን ነጻነት መሰማት፣ በዚህ ነጻነት መደሰት እንዴት ድንቅ ነው! በገንዘብና በውጫዊ ሥልጣን ከሚሰጠው ቅዠት ይልቅ እውነተኛ ነጻነት። በመሰረቱ፣ ገንዘብና ውጫዊ ሥልጣን የባርነት ፍላጎቶችን ለማርካት የሚያገለግሉ መንገዶች ብቻ ናቸውና። ለእውነተኛ ነጻነትና ለእውነተኛ ሀሴት ሁለቱም አያስፈልጉም — ገንዘብም ሆነ ሥልጣን — ለእውነተኛ ነጻነትና ለእውነተኛ ሀሴት የሚያስፈልገው ራስን መግዛት ብቻ ነው።

እናም ለዚህ ሀሴት ሲሉ ቅዱሳን ከዓለም ርቀው ወደ ምንኩስና ገቡ፣ ጾሙ፣ የማያቋርጥ የጸሎት፣ የብሕትውና እና የትግሃት ተጋድሎዎችን አደረጉ — ለሀሴት፣ በውስጣቸው ከእግዚአብሔር ጋር የመዋሃድ ልዕለ-ሀሴት ሲሉ ነው። ይህን ጸጋ እና ይህን ብፅዕና በመለኮታዊ ሙላቱ ሁሉ ባስገኘው፣ በትውልዶች ሰንሰለት የመንፈስን ግምጃ ቤት በሞላው፣ እኔና አንተ ለመኖር በታደልንበት ለዚህ ዘመን፣ ቅዱሳን አባቶች እና ራሱ ክርስቶስ «የሚመጣው ዓለም» ብለው ለጠሩት ጊዜ ባበረከቱት አገልግሎት — በቅዱሳን አጠቃላይ

ተጋድሎ ምክንያት፣ ለእኛ — ዛሬ — ይህ ሀሴት ያለ ምንም ዋጋ ሊባል በሚችል መልኩ ይደርሰናል።

ከአንተ የሚጠበቀው የክርስቶስን የፍቅር ኅብረት በመቀበል፣ እና በውስጥህ ካለው እግዚአብሔር ጋር በመዋሃድ ፈቃድህን ማወጅ፣ ሰውነትህንና ነፍስህን ማንጻት ብቻ ነው — በውጫዊ ጾም፣ በውጫዊ መከልከል፣ በውስጥህ ግን በእውነተኛ የእውነትና የመንፈስ ግብዣ፣ በመለኮታዊ የውስጥ ህልውናው ሕያው ቃል፣ ከእግዚአብሔር ጋር በሚደረግ የውስጥ ውይይት ሕያው ቃል፣ በጥልቀቱ፣ በኃይሉና በልዩ ልዩ መገለጫዎቹ ሀብት ወደር በሌለው የፍቅር ሀሴት — ከነፍስ መንቀጥቀጥ ጀምሮ እስከ ልዕለ-ደስታ ብፅዕና እና የእውነት መለኮታዊ ጸጋ ድረስ፣ ይህም በአንዱ የአሁን ቅጽበት፣ ከፍጥረታት ሁሉ ጋር በአንድነት የመዋሃድ ተግባር ውስጥ፣ የመኖርን ባለብዙ አቅጣጫና ባለብዙ ዓለም ገጽታ በሙሉ ለአንተ ይከፍትልሃል። የእግዚአብሔር ሕልውና፣ የመንፈስ ሕልውና፣ የፍጥረት ዓለም ሁሉ ሕልውና — በዚህ ቅጽበት በግልጽ የምታየውና በመላው ማንነትህ የምትለማመደው — ሁሉም፣ ሙሉ በሙሉ፣ በአንተ ውስጥ ይገኛል። እኛ አንድ ነንና።

እግዚአብሔር ሀሴት ነው። እግዚአብሔርም እንደ አጠቃላይ የበላይ አቅማችን ይህንን ሀሴት በግል መልካም ሥራህ ሳይሆን በእግዚአብሔር ጸጋ ይሰጥሃል፤ ነፍስህን፣ ሥጋህንና አእምሮህን ከመከራ፣ ከፍርሃትና ከሥቃይ ሁሉ፣ ከኃጢአት ባርነትና ከውጫዊ ጥገኝነት ሁሉ፣ በተጫኑብህና ባለማወቅ በተቀበልካቸው እምነቶችና አመለካከቶች ወህኒ ቤት ውስጥ በመዋጀት — ከመለኮታዊ ንቃተ-ህሊናው ጋር በሚደረግ ቀላል የኅብረት ተግባር፣ እንዲሁም በአንተ

በኩል — ይህንን የክርስቶስን፣ ለመላው የሰው ልጅ ኃጢአት፣ የሰው ልጅ ከእውነተኛ ተፈጥሮው ለራቀበት ተሞክሮ ሁሉ የሞተውን፣ እንደ አሮጌ ሰው ሞቶ አዲስ፣ መለኮታዊና ቅዱስ ሰው ሆኖ የተነሳውን የማኅበር ክርስቶስን የማዳን መሥዋዕት በመገንዘብና በመቀበል ነጻ ያወጣል — ለዘላለም ሕይወትና ለዘላለማዊ ሀሴት በፍቅር፣ በኃይል፣ በእውነት መለኮታዊ ባሕርያት እና በማይደርቀው የእናት ሙላት ከአብ ጋር ለዘላለማዊ የጋራ ፈጠራ የተነሳውን — በአንተ ውስጥ የተነሳውን፣ የተወደድክ ወዳጄ ሆይ።