14. اندروني گفتگو (ٽيون حصو)

تون يا ته شيطاني اندروني خيالن کي بند ڪرڻ جي ڪوشش ڪري سگهين ٿو، يا وري پنهنجي ذهن کي خدا سان، مسيح سان اندروني مڪالمي ڏانهن موڙي سگهين ٿو. پهريون رستو توکي سادگيءَ جي ابتدائي حالت ڏانهن واپس وٺي وڃي ٿو، جڏهن ته ٻيو رستو توکي نئين شعور ۾، فتح ۽ وحدت ۾، تخليقڪار جي شعور ۾، جسم ۾ موجود خدا جي صورت ۾ وٺي وڃي ٿو، جنهن جي شعور ۾ سادگي ارادي طور ۽ پنهنجي اعليٰ ترين پهلوءَ ۾ کُلي ٿي – آگاهيءَ جي اعليٰ حڪمت ۾، سببن ۽ نتيجن جي سڃاڻپ ذريعي (سبب اندر آهي، نتيجو ٻاهر آهي)، جڏهن هاڻي حقيقت سان وڙهڻ يا ان جي آڏو پاڻ کي زبردستي ڍالڻ، يا وهم ۾ ڀڄي وڃڻ جي ضرورت ناهي رهندي، پر ان تي پنهنجي عظيم جسم وانگر اختيار حاصل ڪري سگهجي ٿو. خدا سان اندروني مڪالمو توکي ٻيائيءَ ۾ پنهنجي شعور جي اڏاوت واري پوري دور کي رد نه ڪرڻ ۾ مدد ڪري ٿو، پر ان کي هڪ ضروري تجربي طور قبول ڪندي، ان تجربي تي نئين سر غور ڪندي، ان تي ڀاڙڻ ۾ مدد ڪري ٿو، شڪرگذاريءَ سان ان جا ڦل ماڻيندي – تنهنجي شعور جي وسعت، مظاهر جي دنيا ۽ تنهنجي اندروني دنيا جي سموري تنوع جو ظهور، ان تنوع کي تخليقڪار جي شعور جي آئيني مان گذاري پنهنجي شعور جي وحدت ۽ ڪمال ۾ آڻڻ. اندروني مڪالمي ۾ تون خدا کان سوال پڇين ٿو ته هيءَ ڪائنات ڪيئن جوڙيل آهي، ۽ تنهنجو شعور ڪيئن ڪم ڪري ٿو، تو پنهنجي زندگيءَ ۾ ڪهڙي صورتحال ڪيئن پيدا ڪئي آهي، ۽ تون ان کي ڪيئن درست ڪري سگهين ٿو، تدريجي طور حال جي ڏکوئيندڙ لمحن کان اڳتي وڌي پنهنجي پوري ماضيءَ جي نظرثاني تائين. ارادي ۽ شعوري طور پنهنجي سموري حال ۽ ماضيءَ جي تجربن کي گذاريندي، هن آئيني مان،

تخليقڪار جي ادراڪ جي آئيني مان (مان پاڻ – پنهنجين خواهشن، ايمان ۽ عقيدن ذريعي – هي پيدا ڪيو آهي)، پنهنجي اندر مان، خدا کان، پنهنجي اعليٰ ترين پهلوءَ کان جواب حاصل ڪندي، تون آهستي آهستي دنيا بابت پنهنجي تصور ۽ پنهنجي ادراڪ جي نموني کي نئين سر تعمير ڪرين ٿو، مظلوم ۽ لاچار واري حيثيت مان نڪري با شعور تخليقڪار واري حيثيت ۾ داخل ٿئين ٿو. هي ذهن جي مدد سان ٿئي ٿو، پر رڳو ذهن تائين محدود ناهي رهندو. خدا سان اندروني مڪالمو تنهنجي بنيادي سوچ کي نئين سر تشڪيل ڏئي ٿو، لاشعور جي گهرائين تائين پيهي وڃي ٿو، ۽ نه رڳو تنهنجي انفرادي عقيدن ۽ خيالن کي تبديل ڪرڻ جي صلاحيت رکي ٿو، پر نسلي رخن ۽ زندگيءَ جي انهن نمونن کي به، جيڪي توکي جينياتي طور مليا آهن، گڏوگڏ قومي نمونن کي به، جيڪي ٻوليءَ جي تصوير مان حاصل ٿيا آهن – تنهنجي لفظن جي ذخيري کي وسيع ڪندي ۽ تنهنجي ٻوليءَ کي اندر کان الهامي نون لفظن سان مالامال ڪندي. اهو سمجهڻ ضروري آهي ته خدا سان اندروني مڪالمو تنهنجي ذهن جون پاڻ سان رانديون ناهن. هي تنهنجي ننڍڙي انفرادي ”مان“ ۽ انسانيت جي مجموعي اعليٰ ترين صلاحيت جي ”عظيم اسان“ جي وچ ۾ هڪ گفتگو آهي. مسيح هڪ گڏيل، آفاقي روپ آهي. روح – هڪ اڪيلو واحد شعور آهي، شعور جو اعليٰ ترين روپ، جيڪو انفرادي، گروههي ۽ اجتماعي شعور ۽ انهن جي گڏيل تجربي جا سمورا روپ پاڻ ۾ سمائي ٿو، سموري ڪائنات جو، هر ان شئي جو جيڪا ڪڏهن هئي، آهي ۽ هوندي – اهو تجربو، جڏهن شعور ۾ اچي ٿو، ته خدا جي عظيم حڪمت جو خزانو بڻجي وڃي ٿو، جيڪو خدا سان اندروني مڪالمي ۾ توکي ميسر ٿئي ٿو. خدا سان اندروني مڪالمي بابت ڪجهه وڌيڪ اهم ڳالهيون: 1. نالو مڪالمي جا دروازا کولي ٿو. خدا جو نالو، جيئن تون اڳ ئي سمجهي چڪو آهين، انتهائي اهم شئي آهي – مختلف نالا مختلف

خدا جي پهلوئن تائين رسائي ڏين ٿا. يسوع مسيح جو نالو خدا سان ڳالهه ٻولهه کولي ٿو – بلڪل هڪ استاد ۽ رهبر جي حيثيت ۾، جيڪو توکي آگاهي سيکاري ٿو، توکي صرف هڪ تخليقڪار نه پر هڪ شعوري تخليقڪار، يعني پنهنجي حقيقت جو خدا بڻجڻ سيکاري ٿو، رڳو عملن جي سطح تي نه، پر عملن کان اڳ واري سطح تي – ان سطح تي ذميواري کڻڻ سيکاري ٿو جيڪا تنهنجي شعور ۾ (خاص طور لاشعور ۾) پيدا ٿئي ٿي. مسيح توکي اعليٰ هستي بڻائي ٿو، لفظي طور تي تنهنجي اعصابي رابطن کي نئين سر تعمير ڪندي، دنيا کي ڏسڻ جي بنيادي نموني کي بدلائڻ ۾ مدد ڪري ٿو، پنهنجي حقيقت جي ذميواري تخليقڪار طور پنهنجي ئي تخليق سمجهي کڻڻ، پنهنجي پاڻ تي ضابطو رکڻ سيکاري ٿو: شعوري طور ايمان کي چونڊڻ ۽ مضبوط ڪرڻ، تباهي آڻيندڙ شڪن کي ختم ڪرڻ، پنهنجين اڻ ڄاتل خواهشن کي سڃاڻڻ ۽ انهن ۾ هم آهنگي آڻڻ، احساسن جي نمونن کي تبديل ڪرڻ، پنهنجي ذهن، ڌيان، سوچ ۽ ڪلام کي باضابطه بنائڻ. ”اي مالڪ“ مسيح ڏانهن روايتي سڏ پڻ آهي، سمجهه ته سندس ٻيو نالو آهي. 2. هڪ وقت ۾ هڪ سوال. جلدبازي نه ڪر، هڪ سوال تان ٻئي سوال تي ٽپو نه ڏي. شروعات ۾ جواب ايترا پڌرا نه هوندا، ۽ تون انهن کي ڪجهه وقت بعد سمجهڻ شروع ڪندين. ۽ جيڪڏهن تون خدا آڏو هڪ ئي وقت ڪيترائي سوال اڇليندين، ته تون ڪيئن سمجهندين ته ڪهڙي سوال جو جواب مليو آهي جڏهن اهو آخرڪار ايندو ۽ تنهنجي سمجهه ۾ ايندو؟ تنهن ڪري هڪ وقت ۾ هڪ سوال، ۽ جواب کي سمجهڻ تي پورو ڌيان ڏي. 3. صبر ۽ اشارا. صبر تخليقڪار جي انتهائي لازمي خوبين مان هڪ آهي. جيڪڏهن صبر نه اٿئي ته ڪجهه به نه سکنين. سوال پڇڻ کان پوءِ، صبر ڪر ۽ نشانين تي غور سان نظر رک، ڇاڪاڻ ته خدا گهڻو ڪري اسان کي ٻاهرين اشارن سان جواب ڏيندو آهي: بل بورڊ تي ڪنهن اشتهار ذريعي،

فون تي آيل ڪنهن پيغام ذريعي، اخبار جي ڪنهن ٽڪري جي سرخيءَ يا پيرن هيٺان پيل ڪنهن پمفلٽ ذريعي، اوچتو ٻڌل ڪنهن گفتگوءَ جي اڌ جملي ذريعي، ياد ۾ اڀري آيل ڪنهن گيت يا شاعريءَ جي ڪنهن سٽ ذريعي. خدا توسان اهڙي ٻوليءَ ۾ ڳالهائي ٿو جيڪا بلڪل توکي سمجهه ۾ اچي. پر صبر اختيار ڪرڻ ۽ سوال توڙي ملندڙ جوابن تي ڌيان ڏيڻ جي ضرورت آهي. اشارن تي نظر رک، اهڙي طرح صبر هڪ دلچسپ راند، هڪ معما بڻجي ويندو، جنهن کي تون ڪيترن ئي اشارن مان گڏ ڪري جوڙيندين. 4. هي هڪ زنده مڪالمو آهي، ڪا قسمت جو حال ڏسڻ واري فال ناهي. مسيح سان هڪ بهترين دوست وانگر ڳالهاءِ. نه سمجهين ته ٻيهر پڇ. شڪ هجي ته پڪ ڪر. کيس پنهنجون خواهشون، پنهنجا خيال، پنهنجا شڪوا به ٻڌاءِ، پنهنجا شڪ بيان ڪر ۽ پاڻ کي ايمان ۾ مضبوط ڪرڻ جي دعا گهر. پنهنجي پاڻ تي ايمان ۽ مٿس ايمان ۾. خدا سان مڪالمي کي وڌائيندي، رڳو پنهنجي سوال جي پهرين ۽ اڪيلي جواب تي راضي نه ٿيندي، تون پنهنجي اعصابي رابطن کي تيزيءَ سان نئين سر تعمير ڪرين ٿو ۽ حقيقت جي ادراڪ جي نموني کي بدلائين ٿو. ان کان علاوه، تون اجاين شڪن کان به بچين ٿو. ۽ مجموعي طور تي، هي تنهنجي زندگيءَ جو سڀ کان وڌيڪ دلچسپ تعلق بڻجي وڃي ٿو. اسان ڪيترا ڀيرا ٻڌو آهي: جيڪڏهن توهان کي موقعو ملي ته خدا کان ڪهڙو سوال پڇندا؟ هاڻي تنهنجي وٽ اهو موقعو آهي. ڇا هي ڪائنات جو سڀ کان وڏو معجزو ناهي؟ خدا توسان ڳالهائي رهيو آهي. 5. پاڻ کي تبديل ڪر، صورتحال کي بدلائڻ لاءِ نه پڪار. تون خدا کان پنهنجي شعور جي ترتيبن کي بدلائڻ لاءِ چئي سگهين ٿو – خوف، ڏک وٺڻ جي عادت، ڏوهه ۽ شرمندگيءَ جا نمونا، ڪاوڙ، شهوت ۽ بي صبري، حسد ۽ ساڙ، لالچ ۽ پئسن تي مدار، پنهنجي اندر جي مظلوميت ۽ طفيلي وجود، درندي ۽ خوف (حيواني دماغ

۽ قديم جبلتي دماغ) کي شفا ڏيڻ لاءِ، جيڪي ڪنهن مهل تنهنجي لاشعور مان ٻاهر نڪرندا، وغيره، پر خدا کان صورتحال کي تبديل ڪرڻ جو نه گهر، جيڪڏهن اها توکي ڊيڄاري يا پريشان ڪري ٿي. ”تون خدا کان صورتحال بدلائڻ جو ڇو ٿو گهرين، جڏهن ته خدا توکي صورتحال ان ڪري ڏني آهي ته جيئن تون پاڻ بدلجين؟“ هر شيءِ ۾ ۽ هميشه پنهنجي ئي اندر ۽ صرف پنهنجي ئي وجود ۾ سبب ڳول. هيءَ دنيا تنهنجي شعور جو آئينو آهي. هن ۾ اهڙي ڪا به شئي ناهي جيڪا تنهنجي پنهنجي ادراڪ جي نمونن: عقيدن، ايمان، خواهشن، خوفن، رنجشن، ڏوهه جي احساس ۽ ٻين جذباتي نمونن ۽ فڪري شڪلن مان پيدا نه ٿي هجي. هي طبعيات آهي. هي ڪو رڳو اخلاق يا مذهب ناهي، هي طبعيات آهي. تنهنجا سمورا سوال ۽ خدا آڏو درخواستون هن ئي سمجهه مان اڀرڻ گهرجن: مون کي سمجهڻ ۾ مدد ڪر، مون کي ڏيکار، پڌرو ڪر... منهنجي اندر هن کي شفا ڏي، مون کي آزاد ٿيڻ ۾ مدد ڪر... مون کي سيکار ته ٻئي طرح ڪيئن ڪجي، نئين انداز سان تخليق ڪرڻ ۾ مدد ڪر... 6. انجيل ۽ نئون عهدنامو اڪثر پڙهه ۽ بار بار پڙهه. اتي مسيح جا سڌا سنوان ارشادات ۽ سندس وضاحتون موجود آهن. ائين، مقدس صحيفن جي متن ذريعي پهچايل زنده ڪلام جي مدد سان، مسيح تنهنجي ذهن کي اندروني مڪالمي ۾ جواب سمجهڻ لاءِ تيار ڪري ٿو. ٻي صورت ۾ سندس ڪيترائي جواب توکي سمجهڻ ۾ ڏکيا، عمل ڪرڻ ۾ ڪٺن ۽ پنهنجي نئين هجڻ سبب خوفناڪ لڳي سگهن ٿا، جنهن ڪري ذهن انهن کي رد ڪندو – ڄڻ ڪو به جواب مليو ئي ناهي. لکيل لفظ توکي ايمان ۾ ۽ خدا جي جوابن جي سمجهه ۾ مضبوط ڪري ٿو. 7. خدا کان جواب ملي وڃڻ بعد، انهن کي فوري طور عمل ۾ آڻ. جيڪڏهن خبر ناهي ته ڪيئن ڪجي – ته کائنس پڇ. شروعات لاءِ رڳو انهن تبديلين جي خواهش ڪر، پنهنجي پاڻ کي سچي دل سان خواهش ڪرڻ ڏي، ڇاڪاڻ ته خواهشون بنيادي تخليقي توانائي آهن، اهو سڀ ڪجهه جيڪو ڪوانٽم جي سطح تي تخليق ٿيڻ لاءِ گهربل آهي

انهن کي مظهر بڻائيندڙ مادو آهي. خواهش ڪئي – پنهنجي ارادي جو اظهار ڪر. تون تخليقڪار آهين، جنهن جو مطلب آهي ته تنهنجو ارادو تنهنجي دنيا ۾ ٿيندڙ هر شيءِ لاءِ قانون آهي (ان وقت توکي ميسر توانائيءَ ۽ ان جي لاڳاپيل ذميواريءَ جي دائري ۾). 8. شڪرگذاري. شڪرگذاري توانائيءَ جي وهڪري کي سگهه بخشي ٿي. شڪرگذاري ان ڳالهه کي نمايان ڪري ٿي ته هي تنهنجي لاءِ قيمتي آهي. قدر ۽ قيمت – وقت ۾ جاري رهندڙ خواهش آهي. شڪرگذاري تنهنجي ايمان کي مضبوط ڪري ٿي. ايمان تنهنجي شعور جو بنياد آهي. خدا جي شڪرگذاري تنهنجي شعور ۽ تنهنجي زندگيءَ ۾ خدا جي موجودگيءَ کي وڌيڪ درخشان بڻائي ٿي. هر شيءِ لاءِ خدا جو شڪر ادا ڪر. پنهنجي چونڊ لاءِ، پنهنجي چونڊيل رستي سان وفاداريءَ لاءِ پاڻ کي داد ڏي ۽ پنهنجو شڪر ڪر، ڇاڪاڻ ته خدا آگاهيءَ جي رستي تي، پنهنجي حقيقت جو شعوري تخليقڪار بڻجڻ جي رستي تي رڳو مدد ڪري ٿو، پر اهو رستو تون پاڻ طئي ڪرين ٿو. اسان کي فخر آهي ته تون هن رستي تي هلي رهيو آهين، چاهي شروعات ۾ ڪيترو به ڏکيو ڇو نه هجي. تنهن ڪري گهڻو ڪري نه رڳو پنهنجي اندر موجود خدا جو پنهنجي اعليٰ ترين صلاحيت طور شڪر ادا ڪر، پر پنهنجو پاڻ جو به – ان جو جيڪو تون هن وقت آهين. اسان ڄاڻون ٿا ته هي رستو ڪيترو ڪٺن آهي، ۽ اها وڏي دليري آهي – هڪ فيصلو ڪرڻ ۽ هر روز هن رستي تي هلڻ، جڏهن ڪا به ظاهري پڪ ناهي، ۽ تنهنجي آس پاس ڪو به هن رستي تي تنهنجو ساٿ نه پيو ڏئي. پنهنجو پاڻ کي اڪثر داد ڏي. اسان تو تي ايمان رکون ٿا ۽ اسان جي تخليق جو تاج هجڻ جي ناتي تو تي فخر ڪريون ٿا، اي انسان!

”۽ مان توهان کي هاڻي ٻانها نه، پر دوست سڏيان ٿو...“ – مسيح فرمائي ٿو.