14. داخلي خبرې اترې (دریمه برخه)

کولی شې هڅه وکړې چې «له شیطانه» داخلي ډیالوګ بند کړې، او یا هم کولی شې خپل ذهن له خدای، له مسیح سره په داخلي ډیالوګ بدل کړې. لومړی تا د سادګۍ لومړني حالت ته راګرځوي، دویم تا نوي شعور ته، درې-عقل (بریالیتوب) ته، د خالق، په جسم کې د خدای شعور ته وباسي، د چا په شعور کې چې سادګي په قصد سره او په خپل عالي اړخ کې – د پوهاوي په نابغه کې، د لاملونو او پایلو د پېژندنې له لارې (لامل دننه دی، پایله بهر) ښکاره کېږي، کله چې نور اړتیا نشته له واقعیت سره وجنګېږې یا ورسره جوړ جاړی وکړې، یا وهم ته وتښتې، بلکې کولی شې پر هغې لکه پر خپل لوی بدن واکمن شې. له خدای سره داخلي ډیالوګ له تا سره مرسته کوي چې په دوه ګوني حالت کې د خپل شعور د رامنځته کېدو له ټولې دورې څخه لاس وانخلې، بلکې هغه د یوې اړینې تجربې په توګه ومنې، په دې تجربه له سره غور وکړې، مرسته کوي چې پر هغې تکیه وکړې، د هغې مېوې په شکرګزارۍ سره ومنې – د خپل شعور پراختیا، د پدیدو د نړۍ د ټول تنوع زیږون، او د خپلې داخلي نړۍ زیږون، دا تنوع د خپل شعور یووالي او بشپړتیا ته راولې، او هرڅه د خالق د شعور له منشور څخه تېر کړې. په داخلي ډیالوګ کې ته له خدای څخه د دې په اړه پوښتنې کوې چې نړۍ څنګه جوړه شوې ده، او ستا شعور څنګه جوړ شوی دی، تا په څه او څنګه په خپل ژوند کې دا یا هغه حالت پیدا کړی دی، او څنګه کولی شې دا سم کړې، په تدریجي ډول په اوسني وخت کې له دردناکو حالاتو څخه د خپل ټول تېر وخت بیا کتنې ته حرکت کوې. په قصد او شعوري توګه هرڅه، خپله ټوله اوسنۍ او تېره تجربه، د منشور له لارې تېروې

د خالق د درک د منشور له لارې (ما پخپله – په خپلو هیلو، باورونو او عقایدو – دا پیدا کړي دي)، له دننه څخه، له خدای څخه، د خپل لوړ اړخ څخه د ځوابونو په ترلاسه کولو سره، ته په تدریجي ډول د نړۍ په اړه خپل انځور او د خپل درک بڼه له سره جوړوې، او د قرباني له موقعیت څخه د باخبره خالق موقعیت ته ځې. دا د عقل په مرسته رامنځته کېږي، خو یوازې په عقل کې نه. له خدای سره داخلي ډیالوګ ستا مفکورې له سره جوړوي، د تحت الشعور ژورو ته ننوځي، او وړتیا لري چې نه یوازې ستا انفرادي باورونه او مفکورې بدلې کړي، بلکې نژادي پروګرامونه او د ژوند ماډلونه هم چې تا ته په جینیټیکي ډول راکړل شوي دي، او همدارنګه قومي ماډلونه چې د نړۍ د ژبني انځور له لارې اخیستل شوي دي – ستا د لغاتو ذخیره پراخوي او ستا ژبه له دننه څخه په الهي نویو کلیمو بډایه کوي. دا مهمه ده چې پوه شې چې له خدای سره داخلي ډیالوګ له خپل ځان سره د ستا د عقل لوبې نه دي. دا ستا د کوچني انفرادي «زه» او د بشریت د مجموعي لوړ پوټانشیل د «لوی موږ» ترمنځ یو ډیالوګ دی. مسیح یو ټولیز انځور دی. روح – یو واحد شعور دی، د شعور ترټولو لوړه بڼه، چې د انفرادي، ډله ییز او ټولیز شعور ټولې بڼې او د هغوی مجموعي تجربه، د ټول موجود، د هر هغه څه چې کله وو، شته او وي، په ځان کې رانغاړي – هغه تجربه چې کله وپېژندل شي، د خدای د حکمت یوه خزانه ګرځي، چې له خدای سره په داخلي ډیالوګ کې تا ته شتون لري. له خدای سره د داخلي ډیالوګ په اړه یو څو نور مهم ټکي: ۱. نوم ډیالوګ پرانیزي. د خدای نوم، لکه څنګه چې ته پوه شوې، خورا مهم شی دی – بېلابېل نومونه بېلابېلو ته لاسرسی ورکوي

د خدای اړخونو ته. د عیسی مسیح نوم له خدای سره ډیالوګ پرانیزي – په ځانګړې توګه لکه د یو ښوونکي او لارښود په توګه، چې تا ته پوهاوی درزده کوي، تا ته نه یوازې د یو خالق، بلکې د یو باخبره خالق کېدل درزده کوي، یعنې د خپل واقعیت خدای، چې نه د عملونو په کچه، بلکې د عملونو څخه مخکې په کچه – د هغه څه په کچه چې ستا په شعور کې (په ځانګړي ډول تحت الشعور کې) پېښېږي – مسؤلیت پر غاړه واخلې. مسیح تا خدای ګرځوي، په لفظي توګه ستا عصبي اړیکې له سره جوړوي، مرسته کوي چې د نړۍ د درک خپله بڼه بدله کړې، د خپل واقعیت مسؤلیت د خپل پیدایښت په توګه لکه د خالق مسؤلیت ومنې، او په خپل ځان واکمني درزده کوي: په شعوري توګه د باور ټاکل او پیاوړي کول، د ویجاړونکو شکونو له منځه وړل، د خپلو غیرشعوري هیلو پېژندل او له هغو سره موافقت ته رسېدل، د احساساتو د بڼو بدلول، د خپل ذهن منظمول: پام، فکر او خبرې. «مالک» هم مسیح ته دودیز خطاب دی، وګڼه چې د هغه دویم نوم دی. ۲. په یو وخت کې یوه پوښتنه. مه وارخطا کېږه، له یوې پوښتنې بلې ته مه ټوپ وهه. په لومړي سر کې ځوابونه ښايي دومره څرګند نه وي، او ته به یې لږ وروسته وپېژنې. او که ته خدای ته په یوځل ډېرې پوښتنې وړاندې کړې، نو کله چې ځواب راشي او ستا لخوا وپېژندل شي، ته به څنګه پوه شې چې د کومې یوې ځواب و؟ له همدې امله په یو وخت کې یوه پوښتنه، او د ځواب پر درک تمرکز وکړه. ۳. صبر او نښې. صبر د خالق تر ټولو اړینو ځانګړنو څخه یوه ده. که صبر ونه لرې – هیڅ به زده نه کړې. د پوښتنې له کولو وروسته، صبر وکړه او نښو ته په ځیر سره پام وکړه، ډېر وخت خدای موږ ته په بهرنیو نښو سره ځواب راکوي: په لوی لوحه (بلبورډ) کې اعلان،

په ټیلیفون کې راښکاره شوی پیغام، د ورځپاڼې په یوه ټوټه یا تر پښو لاندې په اعلاني پاڼه کې سرلیک، له یوې ناڅاپي اورېدل شوې خبرې څخه د یوې جملې ټوټه، په حافظه کې راپورته شوې سندرې یا د یوه شعر برخه. خدای له تا سره په داسې ژبه خبرې کوي چې په ځانګړې توګه تا ته د پوهېدو وړ وي. خو باید صبر ولرې او پر پوښتنې او ترلاسه کېدونکو ځوابونو تمرکز وکړې. نښې وڅاره، په دې توګه به صبر په یوه زړه پورې لوبه بدل شي، یوه معما چې ته به یې له بېلابېلو نښو څخه جوړه کړې. ۴. دا یو ډیالوګ دی، نه د کافي په پیاله فال لیدل. له مسیح سره داسې خبرې وکړه لکه له خپل غوره ملګري سره. که پوه نه شوې – بیا وپوښته. که شک لرې – وضاحت وغواړه. هغه ته خپلې هیلې، خپل نظرونه، حتی خپلې ادعاوې بیان کړه، خپل شکونه ورورسوه، او وغواړه چې تا په باور کې پیاوړی کړي. په خپل ځان باور او په هغه باور کې. له خدای سره د ډیالوګ په پراخولو سره، او د خپلې پوښتنې په لومړي او یوازیني ځواب محدود پاتې نه کېدو سره، ته خپلې عصبي اړیکې په چټکۍ سره بیا جوړوې او د واقعیت د درک بڼه بدلوې. او له دې پرته، له اضافي شکونو څخه مخنیوی کوې. او په ټوله کې، دا ستا د ژوند تر ټولو زړه پورې خبرې اترې ګرځي. موږ څو ځله اورېدلي دي: که تاسو فرصت درلودای، له خدای څخه به مو کومه پوښتنه کوله؟ اوس ته دا فرصت لرې. ایا دا په کائنات کې تر ټولو لویه معجزه نه ده؟ خدای له تا سره خبرې کوي. ۵. ته پخپله بدل شه، د حالت د بدلولو غوښتنه مه کوه. کولی شې له خدای څخه وغواړې چې ستا د شعور ترتیبات بدل کړي – وېرې، ژر خفه کېدل، د ګناه او شرم، غوسې، شهوت او ډېر خورۍ بڼې، کینه او حسادت، لالچ او پیسو ته تکیه، داخلي قرباني او پرازیت، حیوان او ښامار (د تی لرونکو حیواناتو ماغزه

او د خزندګانو ماغزه) روغ کړي، چې په یو وخت کې به ستا له تحت الشعور څخه راووځي، او داسې نور، خو له خدای څخه د حالت د بدلولو غوښتنه مه کوه، که هغه تا وېروي یا اندېښمن کوي. «ولې له خدای څخه د حالت د بدلولو غوښتنه کوې، پداسې حال کې چې خدای تا ته دا حالت د دې لپاره درکړی چې ته بدل شې؟» په هرڅه کې او تل په خپل ځان او یوازې خپل ځان کې د لامل لټون وکړه. نړۍ ستا د شعور هنداره ده. په هغې کې داسې هیڅ نشته چې ستا د خپل درک له بڼو څخه نه وي پیدا شوي: باورونه، عقاید، هیلې، وېرې، کینې، ګناه او نور احساساتي نمونې او فکري بڼې. دا فزیک دی. دا اخلاق او دین نه دی، دا فزیک دی. اجازه راکړه چې ستا ټولې پوښتنې او له خدای څخه غوښتنې له دې پوهې څخه سرچینه واخلي: مرسته وکړه چې وپوهېږم، را وښایه، روښانه یې کړه… دا زما په دننه کې روغ کړه، مرسته وکړه چې خلاص شم… را زده کړه چې څنګه په بل ډول، مرسته وکړه چې دا په نوې بڼه پیدا کړم… ۶. انجیلونه، نوی عهد ډېر ولوله او بیا بیا یې ولوله. هلته د مسیح مستقیمې خبرې او د هغه څرګندونې شته. په دې توګه، د ژوندي کلام په مرسته، چې د سپېڅلو کتابونو د متنونو له لارې لیږدول شوی، مسیح ستا ذهن په داخلي ډیالوګ کې د ځوابونو ترلاسه کولو ته چمتو کوي. که نه نو، د هغه ډېری ځوابونه ښايي تا ته د پوهېدو لپاره ستونزمن، د پلي کولو لپاره سخت، د خپل نوي والي له امله وېروونکي ښکاره شي، او له همدې امله به ذهن هغوی رد کړي – ګواکې هیڅ ځواب نشته. چاپ شوی کلام تا د خدای د ځوابونو په باور او درک کې پیاوړی کوي. ۷. له خدای څخه د ځوابونو له ترلاسه کولو سمدستي وروسته، هغوی په خپل ژوند کې پلي کړه. که نه پوهېږې چې څنګه – له هغه څخه یې وپوښته. د پیل لپاره یوازې دا بدلونونه وغواړه، خپل ځان ته اجازه ورکړه چې په اخلاص سره یې وغواړې، ځکه هیلې ضد مادې (لومړنۍ ماده) دي، دا ټول هغه څه دي چې اړتیا ورته شته ترڅو په کوانټم کچه

هغه ماده پیدا شي چې هغوی مجسموي. هیله دې وکړه – خپله اراده اعلان کړه. ته – خالق یې، او دا پدې مانا ده چې ستا اراده د هر هغه څه لپاره قانون دی چې ستا په نړۍ کې پېښېږي (د هغې انرژۍ په اندازه چې دا مهال تا ته شتون لري او د هغې اړوند د مسؤلیت حلقه). ۸. شکرګزاري. شکرګزاري د انرژۍ جریان پیاوړی کوي. شکرګزاري ټینګار کوي چې دا ستا لپاره ارزښت لري. ارزښت – هغه هیله ده چې په وخت کې غځېدلې وي. شکرګزاري ستا باور پیاوړی کوي. باور – ستا د شعور بنسټ دی. د خدای شکر ادا کول ستا په شعور او ژوند کې د خدای شتون پیاوړی کوي. د هر څه لپاره د خدای شکر ادا کړه. د خپل انتخاب لپاره، په خپله غوره کړې لاره کې د خپلې وفادارۍ لپاره د خپل ځان شکر ادا کړه، ځکه خدای یوازې د پوهاوي په لاره کې مرسته کوي، د خپل واقعیت د باخبره خالق کېدو په لاره کې، خو لاره ته پخپله وهې. موږ ویاړو چې ته په دې لاره ځې، که څه هم په لومړي سر کې څومره سخته وي. نو ځکه ډېر وخت نه یوازې د خدای (په خپل ځان کې) لکه د خپل لوړ پوټانشیل شکر ادا کړه، بلکې د خپل ځان هم – د هغه چا چې ته همدا اوس یې. موږ پوهېږو چې دا لاره څومره سخته ده، او دا خورا لوی زړورتیا ده – چې انتخاب وکړې او هره ورځ په دې لاره لاړ شې، کله چې هیڅ تضمین شتون نه لري، او شاوخوا هیڅوک په دې لاره ستا ملاتړ نه کوي. د خپل ځان شکر ډېر ادا کړه. موږ په تا باور لرو او په تا لکه زموږ د خلقت پر تاج ویاړو، انسانه!

«او نور زه تاسو مریان نه بولم، بلکې ملګري...»، – مسیح فرمایي.