14. Dialog wewnętrzny (część trzecia)

Można spróbować wyłączyć wewnętrzny dialog „od złego”, a można przestawić umysł na Wewnętrzny Dialog z Bogiem, z Chrystusem. To pierwsze powraca Cię do pierwotnego stanu prostoty, to drugie – wyprowadza ku Nowej świadomości, ku Try-um(f)owi, ku Świadomości Stwórcy, boga w ciele, w którego świadomości Prostota otwiera się celowo i w Najwyższym swoim aspekcie – w Geniuszu świadomości, poprzez poznanie przyczyn i skutków (przyczyna – wewnątrz, skutek – na zewnątrz), kiedy nie trzeba już walczyć z rzeczywistością, dopasowywać się do niej ani uciekać w iluzję, lecz można władać nią jak swoim Wielkim Ciałem. Wewnętrzny Dialog z Bogiem pomaga Ci nie odrzucać całego okresu kształtowania się Twojej świadomości w dualizmie, lecz przyjmując go jako niezbędne doświadczenie i przewartościowując je, pomaga oprzeć się na nim, z wdzięcznością przyjmując jego owoce – rozszerzenie Twojej świadomości, narodziny całej różnorodności świata zjawisk i Twojego świata wewnętrznego, doprowadzić tę wielorakość do Jedności i Całościowości Twojej świadomości, przepuszczając wszystko przez pryzmat Świadomości Stwórcy. W Wewnętrznym Dialogu zadajesz Bogu pytania o to, jak urządzony jest świat i jak ukształtowana jest Twoja świadomość, czym i jak stworzyłeś tę czy inną sytuację w swoim życiu i jak możesz to naprawić, stopniowo przechodząc od bolesnych sytuacji w teraźniejszości ku przewartościowaniu całej swojej przeszłości. Celowo i świadomie przepuszczając wszystko, całe swoje obecne i przeszłe doświadczenie, przez pryzmat

percepcji Stwórcy (ja sam – swoimi pragnieniami, wierzeniami i przekonaniami – to stworzyłem), otrzymując odpowiedzi od wewnątrz, od Boga, od Swojego Najwyższego aspektu, stopniowo przekształcasz swój obraz świata, swój schemat percepcji, przechodząc z pozycji ofiary do pozycji Świadomego Stwórcy. Dokonuje się to z pomocą umysłu, lecz nie tylko w umyśle. Wewnętrzny Dialog z Bogiem przebudowuje Twoje schematy, przenikając głęboko do podświadomości, i jest w stanie zmienić nie tylko Twoje indywidualne wierzenia i wzorce, ale także programy rodowe i modele życia przekazane Ci genetycznie, a także narodowe, przyjęte poprzez językowy obraz świata – rozszerzając Twój zasób słownictwa i wzbogacając Twój język Boskimi neologizmami od wewnątrz. Ważne jest, aby rozumieć, że Wewnętrzny Dialog z Bogiem to nie gry Twojego umysłu z samym sobą. To dialog pomiędzy Twoim małym indywidualnym „ja” a Wielkim „My” Zbiorczego Najwyższego Potencjału Ludzkości. Chrystus to obraz zbiorczy. Duch to Jedyna Świadomość, Najwyższa forma świadomości, obejmująca w Sobie wszelkie formy świadomości indywidualnej, grupowej i zbiorowej oraz ich łączne doświadczenie, wszystko, co istnieje, wszystko, co kiedykolwiek było, jest i będzie – doświadczenie, które będąc uświadomione, staje się skarbnicą Mądrości Bożej, dostępnej Ci w Wewnętrznym Dialogu z Bogiem. Jeszcze kilka ważnych uwag dotyczących Wewnętrznego Dialogu z Bogiem: 1. Imię otwiera dialog. Imię Boga, jak już zrozumiałeś, to rzecz niezwykle istotna – różne imiona dają dostęp do różnych

aspektów Boga. Imię Jezusa Chrystusa otwiera dialog z Bogiem – właśnie jako z Nauczycielem i Przewodnikiem, który uczy Cię uważności, uczy być nie tylko stwórcą, lecz świadomym stwórcą, czyli bogiem swojej rzeczywistości, brać odpowiedzialność nie na poziomie czynów, lecz na poziomie – poprzedzającym czyny – na poziomie tego, co dzieje się w Twojej świadomości (zwłaszcza – w podświadomości). Chrystus czyni Cię bogiem, dosłownie przebudowując Twoje połączenia neuronowe, pomaga zmienić sam model postrzegania świata, przyjąć odpowiedzialność Stwórcy za swoją rzeczywistość jak za swoje stworzenie, ucząc panowania nad Sobą: świadomego wybierania i umacniania Wiary, usuwania niszczących wątpliwości, poznawania i wprowadzania w harmonię swoich nieuświadomionych pragnień, zmiany schematów odczuwania, dyscyplinowania swego umysłu: uwagi, myśli i mowy. „Panie” to także tradycyjne wezwanie do Chrystusa, uznaj je za Jego drugie Imię. 2. Jedno pytanie na raz. Nie gorączkuj się, nie przeskakuj z pytania na pytanie. Z początku odpowiedzi mogą nie być tak oczywiste i zaczniesz je rozpoznawać nieco później. A jeśli zarzucisz Boga wieloma pytaniami na raz, skąd będziesz wiedzieć, na które z nich nadeszła odpowiedź, gdy w końcu przyjdzie i zostanie przez Ciebie rozpoznana? Dlatego jedno pytanie – za jednym razem, i skup się na uświadomieniu sobie odpowiedzi. 3. Cierpliwość i wskazówki. Cierpliwość to jedna z najbardziej nieodzownych cech Stwórcy. Nie masz cierpliwości – niczego się nie nauczysz. Zadawszy pytanie, uzbrój się w cierpliwość i uważnie śledź znaki; bardzo często Bóg odpowiada nam zewnętrznymi wskazówkami: reklamą na billboardzie,

wiadomością, która pojawiła się na telefonie, nagłówkiem na skrawku gazety lub ulotce pod stopami, strzępem zdania z przypadkowo podsłuchanej rozmowy, przypomnianą nagle piosenką lub fragmentem wiersza. Bóg przemawia do Ciebie w języku zrozumiałym właśnie dla Ciebie. Lecz trzeba uzbroić się w cierpliwość i skupić na pytaniu oraz otrzymywanych odpowiedziach. Śledź wskazówki, a wtedy cierpliwość przekształci się w pasjonującą grę, w układankę, którą ułożysz z wielu podpowiedzi. 4. To dialog, a nie wróżenie z fusów. Rozmawiaj z Chrystusem jak z najlepszym przyjacielem. Nie zrozumiałeś – dopytaj. Wątpisz – upewnij się. Wyraź Mu swoje pragnienia, swoje przemyślenia, nawet swoje pretensje, przekaż swoje wątpliwości i poproś o umocnienie Cię w Wierze. W Wierze w Siebie i w Wierze w Niego. Rozwijając dialog z Bogiem, a nie poprzestając na pierwszej i jedynej odpowiedzi na Twoje pytanie, szybciej przebudowujesz swoje połączenia neuronowe i zmieniasz schemat postrzegania rzeczywistości. A ponadto unikasz zbędnych wątpliwości. I w ogóle staje się to najbardziej fascynującą relacją w Twoim życiu. Ileż to razy słyszeliśmy: gdybyście mieli możliwość, jakie pytanie zadalibyście Bogu? Teraz Ty masz taką możliwość. Czyż to nie największy cud we wszechświecie? Bóg rozmawia z Tobą. 5. Zmieniaj Siebie samego, nie proś o zmianę sytuacji. Można poprosić Boga o zmianę ustawień Twojej świadomości – o uzdrowienie lęków, obraźliwości, schematu poczucia winy i wstydu, gniewu, pożądliwości i nieumiarkowania, zawiści i zazdrości, chciwości i zależności od pieniędzy, wewnętrznej ofiary i pasożyta, bestii i smoka (mózgu ssaczego

i mózgu gadziego), które w pewnym momencie wyłonią się z Twojej podświadomości, i tak dalej, lecz nie proś Boga o zmianę sytuacji, jeśli Cię ona przeraża lub niepokoi. „Dlaczego prosisz Boga o zmianę sytuacji, skoro Bóg dał Ci tę sytuację, abyś Ty się zmienił?” We wszystkim i zawsze szukaj przyczyny w Sobie i tylko w Sobie. Świat jest zwierciadłem Twojej świadomości. Nie ma w nim niczego, co nie zostałoby zrodzone przez Twoje własne schematy percepcji: wierzenia, przekonania, pragnienia, lęki, urazy, poczucie winy oraz inne emocjonalne szablony i myślokształty. To jest fizyka. To nie moralność ani religia, to fizyka. Niech z tego zrozumienia wypływają wszystkie Twoje pytania i prośby do Boga: pomóż uświadomić, ukaż, wyjaśnij… uzdrów to we mnie, pomóż się wyzwolić… naucz, jak inaczej, pomóż stworzyć to na nowo… 6. Częściej czytaj i rozważaj Ewangelie, Nowy Testament. Znajdują się tam bezpośrednie słowa Chrystusa i Jego objaśnienia. W ten sposób, za pomocą Żywego Słowa przekazanego przez teksty Pisma Świętego, Chrystus przygotowuje Twój umysł do przyjęcia odpowiedzi w Wewnętrznym Dialogu. Inaczej wiele Jego odpowiedzi mogłoby wydać Ci się trudnych do pojęcia, ciężkich do wykonania, przerażających swą nowością, i dlatego umysł odrzucałby je – twierdząc, że żadnej odpowiedzi w ogóle nie ma. Słowo pisane umacnia Cię w Wierze i w zrozumieniu odpowiedzi Boga. 7. Otrzymawszy odpowiedzi od Boga, natychmiast wprowadzaj je w życie. Nie wiesz jak – zapytaj Go. Na początek po prostu zapragnij tych zmian, pozwól sobie szczerze zapragnąć, gdyż pragnienia to antymateria (pramateria), to wszystko, co potrzebne, aby na poziomie kwantowym powstała

ucieleśniająca je materia. Zapragnąłeś – objaw wolę. Ty jesteś twórcą, a zatem Twoja wola jest prawem dla wszystkiego, co dzieje się w Twoim świecie (w skali energii dostępnej Ci w danej chwili i odpowiadającego jej kręgu odpowiedzialności). 8. Wdzięczność. Wdzięczność wzmacnia przepływ energii. Wdzięczność podkreśla, że jest to dla Ciebie cenne. Wartość to pragnienie rozciągnięte w czasie. Wdzięczność umacnia Twoją Wiarę. Wiara to fundament Twojej świadomości. Wdzięczność Bogu potęguje Obecność Boga w Twojej świadomości i Twoim życiu. Dziękuj Bogu za wszystko. Dziękuj Sobie za swój wybór, za swoją wierność obranej drodze, albowiem Bóg jedynie pomaga na drodze świadomości, na drodze stawania się Świadomym Stwórcą swojej rzeczywistości, lecz drogę przemierzasz Ty sam. Jesteśmy dumni z tego, że kroczysz tą ścieżką, jakkolwiek trudno byłoby z początku. Dlatego częściej dziękuj nie tylko Bogu (w Sobie) jako Swojemu Najwyższemu Potencjałowi, lecz także Sobie samemu – temu, kim jesteś właśnie teraz. Wiemy, jak trudna jest droga, i wymaga to wielkiej odwagi – dokonać wyboru i kroczyć tą drogą każdego dnia, gdy nie ma żadnych gwarancji i nikt wokół nie wspiera Cię na tej ścieżce. Dziękuj Sobie częściej. Wierzymy w Ciebie i jesteśmy z Ciebie dumni jako z Korony Naszego stworzenia, Człowieku!

„Już was nie nazywam sługami, ale przyjaciółmi...”, – mówi Chrystus.