14. Internen Dialog (Deel dräi)

Et kann ee probéieren, den bannenzegen Dialog «vum Béisen» auszeschalten, oder een kann de Geescht op den Bannenzegen Dialog mat Gott, mam Christus ëmschalten. Dat éischt bréngt Dech an en urspringlechen Zoustand vun Einfachheet zréck, dat zweet – féiert Dech an en Neit Bewosstsinn, an den Tri-umph, an d'Bewosstsinn vum Schëpfer, engem Gott am Fleesch, an deem sengem Bewosstsinn d'Einfachheet sech bewosst an an hirem Héchsten Aspekt entfält – am Genie vun der Bewosstheet, duerch d'Erkennen vun Ursaachen a Wierkungen (d'Ursaach ass bannen, d'Wierkung ass baussen), wann een net méi mat der Realitéit kämpfe muss oder sech hir upassen, oder an eng Illusioun flüchten, mee een se besëtze kann wéi säi Grousse Kierper. Den Bannenzegen Dialog mat Gott hëlleft Dir, net op déi ganz Period vum Entstoe vun Dengem Bewosstsinn an der Dualitéit ze verzichten, mee andeems Du se als eng noutwendeg Erfarung unhëls, dës Erfarung nei iwwerdenks, hëlleft en Dir, Dech drop ze stäipen, mat Dankbarkeet hir Friichten unzehuelen – d'Erweiderung vun Dengem Bewosstsinn, d'Gebuert vun der ganzer Villfalt vun der Welt vun den Erscheinungen an Denger bannenzeger Welt, dës Villfalt an d'Eenheet an d'Ganzheet vun Dengem Bewosstsinn ze féieren, andeems Du alles duerch de Prisma vum Schëpferbewosstsinn passéiere léisst. Am Bannenzegen Dialog stells Du Gott Froen doriwwer, wéi d'Welt opgebaut ass a wéi Däi Bewosstsinn opgebaut ass, mat wat a wéi Du déi eng oder aner Situatioun an Dengem Liewe geschaf hues, a wéi Du dat verbessere kanns, andeems Du Dech lues a lues vu schmerzhafte Situatiounen an der Géigewart zur Neibewäertung vun Denger ganzer Vergaangenheet beweegs. Bewosst an absichtlech alles, Deng ganz haiteg a vergaangen Erfarung, duerch de Prisma

vun der Schëpferwahrnehmung ze loossen (ech selwer – duerch meng Wënsch, meng Iwwerzeegungen a mäi Glawen – hunn dat geschaf), an Äntwerten vu bannen ze kréien, vu Gott, vun Dengem Héchsten Aspekt, baus Du Däi Weltbild lues a lues ëm, Däi Muster vun der Perceptioun, andeems Du vun der Positioun vum Affer an d'Positioun vum Bewosste Schëpfer wiessels. Dëst geschitt mat Hëllef vum Verstand, awer net nëmmen am Verstand. Den Bannenzegen Dialog mat Gott transforméiert Deng Astellungen, dréngt déif an d'Ënnerbewosstsinn an, an ass fäeg net nëmmen Deng individuell Iwwerzeegungen an Astellungen ze änneren, mee och d'Familljeprogrammer a Liewensmodeller, déi Dir genetesch iwwerdroe goufen, souwéi déi vum Vollek, déi duerch d'Sproochbild vun der Welt opgeholl goufen – andeems en Däi Wuertschatz erweidert an Deng Sprooch vu bannen mat gëttlechen Neologismen beräichert. Et ass wichteg ze verstoen, datt den Bannenzegen Dialog mat Gott kee Spill vun Dengem Verstand mat sech selwer ass. Et ass en Dialog tëscht Dengem klenge individuellen Ech an dem Grousse Mir vum Gesamten Héchste Potenzial vun der Mënschheet. Christus ass e kollektiven Image. De Geescht ass dat Eent Bewosstsinn, déi Héchst Form vu Bewosstsinn, déi all Forme vun individuellem, Gruppe- a kollektivem Bewosstsinn an hirer gesamter Erfarung ophëlt, vun allem wat existéiert, allem wat jee war, ass a wäert sinn, – eng Erfarung, déi, wann se bewosst gëtt, zu enger Quell vun der gëttlecher Wäisheet gëtt, déi Dir am Bannenzegen Dialog mat Gott zougänglech ass. Nach e puer wichteg Bemierkungen zum Bannenzegen Dialog mat Gott: 1. Den Numm mécht den Dialog op. Den Numm vu Gott, wéi Du scho verstanen hues, ass eng ganz wichteg Saach – verschidden Nimm ginn Zougang zu verschiddenen

Aspekter vu Gott. Den Numm vum Jesus Christus mécht den Dialog mat Gott op – genee wéi mat engem Meeschter a Mentor, deen Dech Bewosstheet léiert, deen Dech léiert net nëmmen e Schëpfer ze sinn, mee e bewosste Schëpfer, dat heescht e Gott vun Denger Realitéit, d'Verantwortung net um Niveau vun den Doten ze droen, mee um Niveau – virun den Doten – um Niveau vun deem, wat an Dengem Bewosstsinn geschitt (besonnesch – am Ënnerbewosstsinn). Christus mécht Dech zu engem Gott, andeems Hien wuertwiertlech Deng neuronal Verbindungen ëmstrukturéiert, hëlleft de Modell vun der Weltwahrnehmung selwer z'änneren, d'Verantwortung vum Schëpfer fir Deng Realitéit als Deng Schëpfung unzehuelen, andeems Hien Dech Selbstbeherrschung léiert: bewosst de Glawen ze wielen an ze stäerken, zerstéiererisch Zweiwelen z'eliminéieren, Deng onbewosst Wënsch z'erkennen an an Aklang ze bréngen, d'Gefillmuster z'änneren, andeems Du Däi Geescht disziplinéiers: Opmierksamkeet, Gedanken a Ried. «Här» ass och eng traditionell Uried un de Christus, quasi säin zweeten Numm. 2. Eng Fro op eemol. Hief net un ze harléieren, spréng net vu Fro zu Fro. Ufanks kënnen d'Äntwerten net sou offensichtlech sinn, an Du fänks eréischt e bësse méi spéit un, se z'erkennen. A wann Du Gott direkt vill Froen entgéintgeiss, wéi wäerts Du verstoen, op wat fir eng Äntwert kritt gouf, wann se schliisslech kënnt a vun Dir erkannt gëtt? Dofir eng Fro – op eemol, a konzentréier Dech drop, d'Äntwert ze begräifen. 3. Gedold an Hiweiser. Gedold ass eng vun den noutwendegste Qualitéite vum Schëpfer. Wanns Du keng Gedold hues, léiers Du näischt. Wanns Du eng Fro gestallt hues, huel Gedold an haalt d'Aen op fir d'Zeechen; ganz dacks äntwert Gott eis duerch extern Hiweiser: eng Reklamm op enger Plakatwand,

eng Noriicht, déi um Telefon opdaucht, eng Iwwerschrëft op engem Stéck Zeitung oder engem Flyer ënnert den Féiss, e Sazfetzen aus engem zoufälleg belauschtem Gespréich, e Lidd dat an d'Erënnerung kënnt oder en Auszuch aus engem Gedicht. Gott schwätzt mat Dir an enger Sprooch, déi genee fir Dech verständlech ass. Awer een muss Gedold hunn a sech op d'Fro an déi empfaangen Äntwerte konzentréieren. Halt d'Ae op d'Hiweiser, sou gëtt Gedold zu engem interessanten Spill, e Puzzle, deen Du aus ville Puzzlestécker zesummesetz. 4. Dëst ass en Dialog an net d'Liese vum Kaffissaz. Schwätz mam Christus wéi mat engem beschte Frënd. Net verstanen – frot nach eng Kéier. Zweifelhaft – präziséier. So Him Deng Wënsch, Deng Iwwerleeungen, souguer Deng Fuerderungen, deel Deng Zweiwelen mat, a biet Hien, Dech am Glawen ze stäerken. Am Glawen un Dech selwer an am Glawen un Hien. Andeems Du den Dialog mat Gott entwéckels an Dech net op déi éischt an eenzeg Äntwert op Deng Fro limitéiers, baus Du Deng neuronal Verbindunge méi séier ëm a verännerts d'Muster vun der Realitéitswahrnehmung. An doriwwer eraus vermeits Du onnéideg Zweiwelen. An iwwerhaapt gëtt dëst zu deem interessantste Gespréich an Dengem Liewen. Wéi dacks hu mir héieren: Wann Dir d'Méiglechkeet hätt, wat fir eng Fro géift Dir Gott stellen? Elo hues Du dës Méiglechkeet. Ass dat net dat gréisste Wonner am Universum? Gott schwätzt mat Dir. 5. Veränner Dech selwer, biet net drëm, d'Situatioun ze änneren. Du kanns Gott bieden, d'Astellunge vun Dengem Bewosstsinn ze änneren – Ängschten, Liichtbeleidegtheet, Mustere vu Schold a Scham, vu Roserei, Loscht a Gluttonie, Jalousie a Mëssgonscht, Gier an Ofhängegkeet vu Suen ze heelen, dat bannenzegt Affer an de Parasit, d'Béischt an den Draach (d'Gehir vum Mamendéier

an d'Reptiliegehir), déi zu engem gewëssen Ament aus Dengem Ënnerbewosstsinn erauskommen, asw., mee biet Gott net, d'Situatioun ze änneren, wann se Dech ängschtegt oder nervös mécht. «Firwat biets Du Gott, d'Situatioun ze änneren, wann Gott Dir d'Situatioun ginn huet, fir datt Du Dech verännere solls?» Sich an allem an ëmmer d'Ursaach an Dir an nëmmen an Dir selwer. D'Welt ass e Spigel vun Dengem Bewosstsinn. Et gëtt näischt dran, wat net duerch Deng eege Wahrnehmungsmuster ervirbruecht gouf: Glawenssätz, Iwwerzeegungen, Wënsch, Ängschten, Kränkungen, Schold an aner emotional Mustere a Gedankeformen. Dëst ass Physik. Dëst ass keng Moral a keng Relioun, dëst ass Physik. Looss aus dësem Versteesdemech all Deng Froen an Ufroe u Gott kommen: hëllef ze verstoen, weis, maach kloer… heel dat a mir, hëllef mir mech ze befreien… léier mech, wéi et anescht geet, hëllef mir dat nei ze schafen… 6. Lies a verlief méi dacks d'Evangelien, dat Neit Testament. Do gëtt et déi direkt Ried vum Christus a seng Erklärungen. Sou preparéiert de Christus mat Hëllef vum Liewege Wuert, dat duerch d'Texter vun den Hellege Schrëfte weidergi gëtt, Däi Geescht op d'Empfänke vun den Äntwerten am Bannenzegen Dialog vir. Soss kënnen Dir vill vu sengen Äntwerte schwéier verständlech, schwéier ausféierbar, an erschreckend duerch hir Neiegkeet schéngen, an dofir wäert de Verstand se ofleenen – no deem Motto, et gëtt guer keng Äntwert. Dat gedréckt Wuert stäerkt Dech am Glawen an am Versteesdemech vun de gëttlechen Äntwerten. 7. Wann Du Äntwerte vu Gott kritt hues, setz se direkt am Liewen ëm. Wanns Du net weess wéi – frot Hien. Fir d'éischt wëll dës Verännerungen einfach, erlaab Dir opriichteg ze wëllen, well Wënsch sinn Antimaterie (Urmaterie), dat ass alles wat néideg ass, fir datt op engem Quantenniveau déi Materie geschaf gëtt,

déi se verkierpert. Gewënscht – erkläer Däi Wëllen. Du bass e Schëpfer, an dat heescht, Däi Wëlle gëllt als Gesetz fir alles wat an Denger Welt geschitt (am Mooss vun der Energie, déi Dir am Moment disponibel ass, an dem entspriechende Verantwortungsberäich). 8. Dankbarkeet. Dankbarkeet verstäerkt de Floss vun der Energie. Dankbarkeet ënnersträicht, datt dëst fir Dech wäertvoll ass. Wäert ass e Wonsch, deen an der Zäit weidergefouert gëtt. Dankbarkeet stäerkt Däi Glawen. De Glawen ass d'Fundament vun Dengem Bewosstsinn. Dankbarkeet u Gott verstäerkt d'Presenz vu Gott an Dengem Bewosstsinn an Dengem Liewen. So Gott Merci fir alles. So Dir selwer Merci fir Däi Choix, fir Deng Trei zum gewielte Wee, well Gott hëlleft nëmmen um Wee vun der Bewosstheet, um Wee fir e Bewosste Schëpfer vun Denger Realitéit ze ginn, mee de Wee gees Du selwer. Mir sinn houfreg drop, datt Du dëse Wee gees, egal wéi schwéier et am Ufank ass. Dofir so méi dacks net nëmme Gott (an Dir) als Däin Héchste Potenzial Merci, mee och Dir selwer – deem, deen Du elo grad bass. Mir wëssen, wéi schwéier de Wee ass, an et ass e risege Mutt – e Choix ze maachen an dëse Wee all Dag ze goen, wann et keng Garantië gëtt a keen ronderëm Dech op dësem Wee ënnerstëtzt. So Dir selwer méi dacks Merci. Mir gleewen un Dech a si stolz op Dech als d'Kréinung vun Eiser Schëpfung, Mënsch!

«An ech nennen Iech net méi Kniechten, mee Frënn...», – seet de Christus.