14. Ներքին երկխոսություն (մաս երրորդ)

Կարելի է փորձել անջատել «չարից եկող» ներքին երկխոսությունը, իսկ կարելի է միտքը փոխադրել Աստծո հետ, Քրիստոսի հետ Ներքին Երկխոսության: Առաջինը քեզ վերադարձնում է պարզության նախնադարյան վիճակին, երկրորդը՝ դուրս է բերում դեպի Նոր գիտակցություն, դեպի Եռ-միտք (հաղթանակ), դեպի Արարչի Գիտակցություն, Աստծո՝ մարմնի մեջ, որի գիտակցության մեջ Պարզությունը բացահայտվում է մտադրված և Իր Բարձրագույն ասպեկտում՝ գիտակցվածության Հանճարի մեջ, պատճառների ու հետևանքների ճանաչման միջոցով (պատճառը՝ ներսում է, հետևանքը՝ դրսում), երբ այլևս կարիք չկա պայքարելու իրականության դեմ կամ հարմարվելու նրան, կամ փախչելու պատրանքի մեջ, այլ կարելի է տիրապետել նրան՝ որպես քո Մեծ Մարմնի: Աստծո հետ Ներքին Երկխոսությունն օգնում է քեզ չհրաժարվել դուալության մեջ քո գիտակցության կայացման ողջ շրջանից, այլ ընդունելով այն որպես անհրաժեշտ փորձ, վերաիմաստավորելով այդ փորձը, օգնում է հենվել դրա վրա՝ երախտագիտությամբ ընդունելով դրա պտուղները՝ քո գիտակցության ընդլայնումը, երևույթների աշխարհի և քո ներքին աշխարհի ողջ բազմազանության ծնունդը, բերել այդ բազմազանությունը քո գիտակցության Միասնության և Ամբողջականության մեջ՝ ամեն ինչ անցկացնելով Արարչի Գիտակցության պրիզմայով: Ներքին Երկխոսության մեջ Դու Աստծուն հարցեր ես տալիս այն մասին, թե ինչպես է կառուցված աշխարհը և ինչպես է կառուցված քո գիտակցությունը, ինչով և ինչպես ես Դու արարել այս կամ այն իրավիճակը քո կյանքում, և ինչպես կարող ես դա շտկել՝ աստիճանաբար շարժվելով ներկայի ցավոտ իրավիճակներից դեպի քո ողջ անցյալի վերանայումը: Մտադրված և գիտակցաբար անցկացնելով ամեն ինչ, քո ողջ ներկա և անցյալ փորձը, պրիզմայով

Արարչի ընկալման (ես ինքս՝ իմ ցանկություններով, հավատալիքներով ու համոզմունքներով եմ սա արարել), ստանալով պատասխաններ ներսից՝ Աստծուց, Քո Բարձրագույն ասպեկտից, Դու աստիճանաբար վերակառուցում ես աշխարհի քո պատկերը, ընկալման քո կաղապարը՝ զոհի դիրքից անցնելով Գիտակցված Արարչի դիրքին: Դա տեղի է ունենում մտքի օգնությամբ, բայց ոչ միայն մտքում: Աստծո հետ Ներքին Երկխոսությունը վերակառուցում է քո կարգավորումները՝ թափանցելով խորը ենթագիտակցության մեջ, և ունակ է փոխել ոչ միայն քո անհատական հավատալիքներն ու դրույթները, այլև տոհմական ծրագրերն ու կյանքի մոդելները, որոնք քեզ են փոխանցվել գենետիկորեն, ինչպես նաև ազգայինները՝ ընկալված աշխարհի լեզվական պատկերի միջոցով՝ ընդլայնելով քո բառապաշարը և ներսից հարստացնելով քո լեզուն Աստվածային նորաբանություններով: Կարևոր է հասկանալ, որ Աստծո հետ Ներքին Երկխոսությունը քո մտքի խաղը չէ ինքն իր հետ: Դա երկխոսություն է քո փոքրիկ անհատական ես-ի և Մարդկության Համախումբ Բարձրագույն Ներուժի Մեծ Մենք-ի միջև: Քրիստոսը հավաքական կերպար է: Ոգին՝ Միասնական Գիտակցությունն է, գիտակցության Բարձրագույն ձևը, որն իր մեջ է ներառում անհատական, խմբային և կոլեկտիվ գիտակցության բոլոր ձևերը և դրանց համախումբ փորձը, ողջ գոյի, այն ամենի, ինչ երբևէ եղել է, կա և լինելու է, — փորձ, որը գիտակցվելով դառնում է Աստծո Իմաստության գանձարան՝ քեզ հասանելի Աստծո հետ Ներքին Երկխոսության մեջ: Եվս մի քանի կարևոր նկատառում Աստծո հետ Ներքին Երկխոսության վերաբերյալ. 1. Անունը բացում է երկխոսությունը: Աստծո Անունը, ինչպես արդեն հասկացար, շատ կարևոր բան է. տարբեր անուններ հասանելիություն են տալիս տարբեր

Աստծո ասպեկտներին: Հիսուս Քրիստոսի Անունը բացում է երկխոսությունն Աստծո հետ՝ հենց որպես Ուսուցչի և Խորհրդատուի, ով սովորեցնում է քեզ գիտակցվածություն, սովորեցնում է լինել ոչ թե պարզապես արարիչ, այլ գիտակցված արարիչ, այսինքն՝ սեփական իրականության աստված, պատասխանատվություն կրել ոչ թե արարքների մակարդակում, այլ արարքներից առաջ ընկած մակարդակում՝ այն բանի մակարդակում, ինչ տեղի է ունենում քո գիտակցության մեջ (հատկապես՝ ենթագիտակցության մեջ): Քրիստոսը քեզ աստված է դարձնում՝ բառացիորեն վերակառուցելով քո նեյրոնային կապերը, օգնում է փոխել աշխարհընկալման բուն մոդելը, ընդունել Արարչի պատասխանատվությունը սեփական իրականության համար՝ որպես սեփական արարման, սովորեցնելով տիրապետել Ինքդ Քեզ՝ գիտակցաբար ընտրել և ամրապնդել հավատը, վերացնել քայքայիչ կասկածները, ճանաչել և ներդաշնակեցնել սեփական չգիտակցված ցանկությունները, փոխել զգացողության կաղապարները՝ կարգապահելով սեփական միտքը՝ ուշադրությունը, միտքը և խոսքը: «Տեր»-ը նույնպես ավանդական դիմելաձև է Քրիստոսին, համարիր նրա երկրորդ Անունը: 2. Մեկ հարց՝ մեկ անգամից: Մի՛ շտապիր, մի՛ թռիր հարցից հարց: Սկզբում պատասխանները կարող են այդքան ակնհայտ չլինել, և Դու կսկսես ճանաչել դրանք մի փոքր ավելի ուշ: Եվ եթե Դու Աստծուն միանգամից շատ հարցեր տեղաս, ինչպե՞ս ես հասկանալու, թե դրանցից որ մեկի պատասխանն ես ստացել, երբ այն ի վերջո գա և ճանաչվի քո կողմից: Ուստի մեկ հարց՝ մեկ անգամից, և կենտրոնացիր պատասխանի գիտակցման վրա: 3. Համբերություն և հուշումներ: Համբերությունը Արարչի ամենաանհրաժեշտ որակներից մեկն է: Եթե չունես համբերություն՝ ոչինչ չես սովորի: Հարցը տալուց հետո զինվիր համբերությամբ և ուշադիր հետևիր նշաններին. շատ հաճախ Աստված մեզ պատասխանում է արտաքին հուշումներով՝ գովազդով վահանակի վրա,

հեռախոսին եկած հաղորդագրությամբ, թերթի կտորի կամ ոտքերիդ տակ ընկած թռուցիկի վերնագրով, պատահաբար լսված խոսակցության պատառիկով, հիշողությանդ մեջ ծագած երգով կամ բանաստեղծության մի հատվածով: Աստված խոսում է քեզ հետ հենց քեզ համար հասկանալի լեզվով: Բայց պետք է զինվել համբերությամբ և կենտրոնանալ հարցի ու ստացվող պատասխանների վրա: Հետևիր հուշումներին, այդպես համբերությունը կվերածվի հետաքրքիր խաղի, փազլի, որը Դու կհավաքես բազմաթիվ հուշումներից: 4. Սա երկխոսություն է, այլ ոչ թե սուրճի բաժակ նայել: Խոսիր Քրիստոսի հետ ինչպես լավագույն ընկերոջ հետ: Չհասկացա՞ր՝ կրկին հարցրու: Կասկածո՞ւմ ես՝ ճշտիր: Հայտնիր Նրան քո ցանկությունները, քո խոհերը, նույնիսկ քո դժգոհությունները, փոխանցիր քո կասկածները և խնդրիր ամրապնդել քեզ հավատի մեջ: Հավատի՝ Ինքդ Քո նկատմամբ և հավատի՝ Նրա նկատմամբ: Զարգացնելով երկխոսությունն Աստծո հետ, այլ ոչ թե սահմանափակվելով քո հարցի առաջին և միակ պատասխանով, Դու ավելի արագ ես վերակառուցում քո նեյրոնային կապերը և փոխում իրականության ընկալման կաղապարը: Եվ բացի այդ, խուսափում ես ավելորդ կասկածներից: Եվ ընդհանրապես, դա դառնում է ամենահետաքրքիր շփումը քո կյանքում: Քանի՜ անգամ ենք լսել. «Եթե հնարավորություն ունենայիք, ի՞նչ հարց կտայիք Աստծուն»: Այժմ Դու ունես այդ հնարավորությունը: Մի՞թե սա ամենամեծ հրաշքը չէ տիեզերքում: Աստված խոսում է քեզ հետ: 5. Փոխվիր Ինքդ, մի՛ խնդրիր փոխել իրավիճակը: Կարելի է խնդրել Աստծուն փոխել քո գիտակցության կարգավորումները՝ բժշկել վախերը, նեղացկոտությունը, մեղքի և ամոթի, բարկության, ցանկասիրության և որկրամոլության, նախանձի և խանդի, ագահության և փողից կախվածության կաղապարները, ներքին զոհին ու մակաբույծին, գազանին ու վիշապին (կաթնասունի ուղեղը

և սողունային ուղեղը), որոնք ինչ-որ պահի դուրս կգան քո ենթագիտակցությունից, և այլն, բայց մի՛ խնդրիր Աստծուն փոխել իրավիճակը, եթե այն քեզ վախեցնում է կամ նյարդայնացնում: «Ինչո՞ւ ես խնդրում Աստծուն փոխել իրավիճակը, եթե Աստված տվել է քեզ իրավիճակը, որպեսզի փոխվես Դու»: Ամեն ինչում և միշտ փնտրիր պատճառը Քո մեջ և միայն Քո մեջ: Աշխարհը քո գիտակցության հայելին է: Նրանում չկա ոչինչ, որ ծնված չլիներ քո իսկ ընկալման կաղապարներից՝ հավատալիքներից, համոզմունքներից, ցանկություններից, վախերից, վիրավորանքներից, մեղքի զգացումից և այլ հուզական կաղապարներից ու մտաձևերից: Սա ֆիզիկա է: Սա բարոյախոսություն չէ և ոչ էլ կրոն, սա ֆիզիկա է: Թող այս ըմբռնումից բխեն նաև Աստծուն ուղղված քո բոլոր հարցերն ու խնդրանքները. օգնիր գիտակցել, ցո՛ւյց տուր, պարզաբանի՛ր… բժշկի՛ր սա իմ մեջ, օգնի՛ր ազատագրվել… սովորեցրո՛ւ, թե ինչպես այլ կերպ, օգնի՛ր արարել սա նորովի… 6. Ավելի հաճախ կարդա և վերընթերցիր Ավետարանները, Նոր Կտակարանը: Այնտեղ կա Քրիստոսի ուղղակի խոսքը և Նրա պարզաբանումները: Այդպես, Սուրբ Գրությունների տեքստերի միջոցով փոխանցված Կենդանի Խոսքի օգնությամբ, Քրիստոսը պատրաստում է քո միտքը Ներքին Երկխոսության մեջ պատասխանների ընկալմանը: Այլապես Նրա շատ պատասխաններ կարող են քեզ թվալ դժվարըմբռնելի, դժվարակատարելի, իրենց նորությամբ ահազդու, և այդ պատճառով միտքը կմերժի դրանք՝ իբր թե ոչ մի պատասխան էլ չկա: Տպագիր խոսքն ամրապնդում է քեզ հավատի և Աստծո պատասխանների ըմբռնման մեջ: 7. Ստանալով պատասխաններն Աստծուց՝ անմիջապես ներդրիր դրանք կյանքում: Չգիտե՞ս ինչպես՝ ճշտիր Նրանից: Սկզբի համար պարզապես ցանկացիր այդ փոփոխությունները, թույլ տուր Քեզ անկեղծորեն ցանկանալ, չէ՞ որ ցանկությունները հակամատերիա են (նախամատերիա), դա այն ամենն է, ինչ անհրաժեշտ է, որպեսզի քվանտային մակարդակում արարվի

դրանք մարմնավորող մատերիան: Ցանկացա՞ր՝ հայտարարիր կամքդ: Դու՝ արարիչ ես, իսկ դա նշանակում է, որ քո կամքն օրենք է այն ամենի համար, ինչ տեղի է ունենում քո աշխարհում (տվյալ պահին քեզ հասանելի էներգիայի և դրան համապատասխան պատասխանատվության շրջանակի մասշտաբներում): 8. Երախտագիտություն: Երախտագիտությունն ուժեղացնում է էներգիայի հոսքը: Երախտագիտությունն ընդգծում է, որ քեզ համար դա արժեքավոր է: Արժեքը՝ ժամանակի մեջ երկարաձգված ցանկությունն է: Երախտագիտությունն ամրապնդում է քո հավատը: Հավատը՝ քո գիտակցության հիմքն է: Երախտագիտությունն Աստծուն ուժեղացնում է Աստծո Ներկայությունը քո գիտակցության և քո կյանքի մեջ: Շնորհակալ եղիր Աստծուն ամեն ինչի համար: Երախտապարտ եղիր Քեզ քո ընտրության համար, ընտրած ուղուն քո հավատարմության համար, չէ՞ որ Աստված միայն օգնում է գիտակցվածության ճանապարհին, սեփական իրականության Գիտակցված Արարիչ դառնալու ճանապարհին, բայց ճանապարհն անցնում ես Դու ինքդ: Մենք հպարտանում ենք, որ Դու քայլում ես այս ճանապարհով, որքան էլ սկզբում դժվար լինի: Ուստի ավելի հաճախ երախտագիտություն հայտնիր ոչ միայն Աստծուն (քո մեջ)՝ որպես Քո Բարձրագույն Ներուժի, այլև Ինքդ Քեզ՝ նրան, ով Դու կաս հենց հիմա: Մենք գիտենք, թե որքան դժվար է ուղին, և դա հսկայական խիզախություն է՝ կատարել ընտրություն և գնալ այս ճանապարհով ամեն օր, երբ չկան ոչ մի երաշխիքներ, և շուրջդ ոչ ոք քեզ չի աջակցում այս ճանապարհին: Երախտապարտ եղիր Քեզ ավելի հաճախ: Մենք հավատում ենք Քեզ և հպարտանում ենք Քեզնով՝ որպես Մեր արարման Պսակի, Մա՛րդ:

«Եվ այլևս ձեզ ծառաներ չեմ կոչում, այլ՝ բարեկամներ...», — ասում է Քրիստոսը: