14. Diálogo interno (terceira parte)

Pódese tentar apagar o diálogo interno «do maligno», ou pódese cambiar a mente cara ao Diálogo Interno con Deus, con Cristo. O primeiro devólvete ao estado primitivo de sinxeleza; o segundo lévate a unha Nova conciencia, ao Tri-unfo, á Conciencia do Creador, deus na carne, en cuxa conciencia a Sinxeleza se desprega deliberadamente e no seu aspecto Máis Alto — no Xenio da lucidez, a través do coñecemento de causas e efectos (a causa está dentro, o efecto está fóra), cando xa non cómpre loitar contra a realidade, nin axustarse a ela, nin fuxir cara á ilusión, senón que se pode posuír coma se fose o teu Gran Corpo. O Diálogo Interno con Deus axúdache a non renunciar a todo o período de formación da túa conciencia na dualidade, senón que, acolléndoo como unha experiencia necesaria e repensando esa experiencia, axúdache a apoiarse nela, aceptando con gratitude os seus froitos — a expansión da túa conciencia, o nacemento de toda a diversidade do mundo dos fenómenos e do teu mundo interior, levando esta diversidade á Unidade e á Integridade da túa conciencia, filtrándoo todo a través do prisma da Conciencia do Creador. No Diálogo Interno faslle preguntas a Deus sobre como está estruturado o mundo e como está estruturada a túa conciencia, con que e como creaches tal ou cal situación na túa vida, e como podes remedialo, avanzando gradualmente dende as situacións dolorosas do presente cara á revisión de todo o teu pasado. Filtrando de xeito intencionado e consciente todo, toda a túa experiencia presente e pasada, a través do prisma

da percepción do Creador (eu mesmo —cos meus desexos, crenzas e conviccións— creei isto), recibindo respostas dende dentro, de Deus, do Teu aspecto Superior, reconstrúes gradualmente a túa imaxe do mundo, o teu patrón de percepción, pasando da posición de vítima á posición de Creador Consciente. Isto ocorre coa axuda da mente, mais non só na mente. O Diálogo Interno con Deus reestrutura as túas crenzas, penetrando profundamente no subconsciente, e é quen de mudar non só as túas crenzas e patróns individuais, senón tamén os programas ancestrais e os modelos de vida transmitidos xeneticamente, así como os colectivos, asimilados a través do cadro lingüístico do mundo — expandindo o teu vocabulario e enriquecendo a túa lingua con neoloxismos Divinos dende dentro. É importante comprender que o Diálogo Interno con Deus non é un xogo da túa mente consigo mesma. É un diálogo entre o teu pequeno eu individual e o Gran Nós do Potencial Supremo Conxunto da Humanidade. Cristo é unha imaxe colectiva. O Espírito é a Conciencia Única, a forma Suprema de conciencia que acolle en si todas as formas de conciencia individual, grupal e colectiva e a súa experiencia conxunta, de todo o existente, de todo o que algunha vez foi, é e será, — unha experiencia que, ao ser tomada con lucidez, convértese nunha fonte da Sabedoría de Deus, dispoñible para Ti no Diálogo Interno con Deus. Velaquí algunhas observacións importantes sobre o Diálogo Interno con Deus: 1. O Nome abre o diálogo. O Nome de Deus, como xa comprendiches, é algo moi importante — diferentes nomes dan acceso a diferentes

aspectos de Deus. O Nome de Xesucristo abre o diálogo con Deus — precisamente como Mestre e Guía, que che ensina a lucidez, apréndete a ser non só un creador, senón un creador consciente, é dicir, deus da túa realidade, a asumir a responsabilidade non a nivel dos actos, senón a un nivel previo aos actos — ao nivel do que acontece na túa conciencia (especialmente no subconsciente). Cristo faite deus, reconfigurando literalmente as túas conexións neuronais, axuda a mudar o propio modelo de percepción do mundo, a asumir a responsabilidade do Creador pola túa realidade como a túa propia creación, ensinando o dominio de Ti mesmo: a elixir e fortalecer conscientemente a Fe, a eliminar dúbidas destrutivas, a coñecer e poñer en harmonía os teus desexos inconscientes, a cambiar os patróns do sentir, disciplinando a túa mente: a atención, o pensamento e a palabra. «Señor» é tamén a forma tradicional de dirixirse a Cristo, considera que é o seu segundo Nome. 2. Unha soa pregunta de cada vez. Non te inquedes, non saltes dunha pregunta a outra. Ao principio, as respostas poden non ser tan evidentes, e comezarás a recoñecelas un pouco máis tarde. E se lle lanzas a Deus moitas preguntas á vez, como saberás a cal delas se respondeu cando por fin chegue e a recoñezas? Xa que logo, unha soa pregunta de cada vez, e concéntrate en comprender a resposta. 3. Paciencia e sinais. A paciencia é unha das calidades máis necesarias do Creador. Se non tes paciencia, non aprenderás nada. Tras facer unha pregunta, énchete de paciencia e observa con atención os sinais; moi a miúdo Deus respóndenos con pistas externas: un anuncio nun valo publicitario,

unha mensaxe emerxente no teléfono, un titular nun anaco de xornal ou nun folleto baixo os pés, un anaco de frase dunha conversa escoitada ao pasar, unha canción que xorde na memoria ou un anaco dun poema. Deus fala contigo nunha lingua que Ti podes entender. Mais cómpre ter paciencia e concentrarse na pregunta e nas respostas que se reciben. Segue as pistas, e así a paciencia converterase nun xogo engaiolante, nun crebacabezas que armarás a partir de multitude de indicios. 4. É un diálogo, non ler os pousos do café. Fala con Cristo coma co teu mellor amigo. Se non entendes, volve preguntar. Se dubidas, aclara. Exprésalle os teus desexos, as túas reflexións, mesmo as túas queixas, transmítelle as túas dúbidas e pídelle que te fortalezca na Fe. Na Fe en Ti e na Fe Nele. Ao desenvolver o diálogo con Deus, en vez de limitarte á primeira e única resposta á túa pregunta, reestruturas máis axiña as túas conexións neuronais e cambias o patrón de percepción da realidade. E, ademais, evitas dúbidas innecesarias. E, en xeral, isto convértese na conversa máis fascinante da túa vida. Cantas veces escoitamos: se tiveses a oportunidade, que pregunta lle farías a Deus? Agora tes esa oportunidade. Non é este o maior milagre do universo? Deus fala contigo. 5. Muda Ti mesmo, non pidas que cambie a situación. Podes pedirlle a Deus que altere os axustes da túa conciencia — que sande os medos, o rancor, o patrón de culpa e vergoña, a ira, a luxuria e a gula, a envexa e os celos, a cobiza e a dependencia dos cartos, a vítima interior e o parasito, a besta e o dragón (o cerebro dos mamíferos

e o cerebro reptiliano), que nalgún momento xurdirán do teu subconsciente, etc., mais non lle pidas a Deus que cambie a situación se esta te asusta ou te anoxa. «Por que lle pides a Deus que cambie a situación, se Deus che deu a situación para que mudes Ti?» Procura en todo e sempre a causa en Ti e só en Ti. O mundo é un espello da túa conciencia. Nel non hai nada que non fose xerado polos teus propios patróns de percepción: crenzas, conviccións, desexos, medos, rancores, culpas e outros patróns emocionais e formas de pensamento. É física. Non é moral nin relixión, é física. Que dende esta comprensión xurdan todas as túas preguntas e peticións a Deus: axúdame a comprender, amósame, clarifica... sanda isto en min, axúdame a liberarme... ensíname a facelo doutro xeito, axúdame a crealo de novo... 6. Le e rele con frecuencia os Evanxeos, o Novo Testamento. Alí atópase a palabra directa de Cristo e as Súas explicacións. Deste xeito, mediante a Palabra Viva transmitida a través dos textos das Sagradas Escrituras, Cristo prepara a túa mente para percibir as respostas no Diálogo Interno. Doutro xeito, moitas das Súas respostas poderían parecerche complexas de entender, difíciles de cumprir, aterradoras pola súa novidade, e por iso a mente rexeitaríaas — dicindo que non hai ningunha resposta en absoluto. A palabra impresa fortalécete na Fe e na comprensión das respostas de Deus. 7. Ao recibir respostas de Deus, aplícaas de inmediato na vida. Se non sabes como, pregúntallo a El. Para comezar, simplemente desexa eses cambios, permítete desexalos sinceramente, pois os desexos son antimateria (materia primordial), son todo o necesario para que a nivel cuántico se cree

a materia que os encarna. Desexaches — proclama a túa vontade. Ti es o creador, e polo tanto a túa vontade é lei para todo o que acontece no teu mundo (á escala da enerxía ao teu alcance neste momento e do círculo de responsabilidade correspondente). 8. Gratitude. A gratitude amplifica o fluxo de enerxía. A gratitude subliña que isto é valioso para Ti. O valor é un desexo prolongado no tempo. A gratitude fortalece a túa Fe. A Fe é o alicerce da túa conciencia. A gratitude a Deus intensifica a Presenza de Deus na túa conciencia e na túa vida. Agradece a Deus por todo. Agradécete a Ti mesmo pola túa elección, pola túa fidelidade ao camiño elixido, pois Deus só axuda no camiño da lucidez, no camiño de converterse nun Creador Consciente da súa realidade, mais o camiño percórrelo Ti mesmo. Sentímonos orgullosos de que sigas este camiño, por difícil que sexa ao comezo. Xa que logo, agradece con máis frecuencia non só a Deus (en Ti) como o Teu Máis Alto Potencial, senón tamén a Ti mesmo — a quen Ti es xusto neste instante. Sabemos o difícil que é o camiño, e é dunha coraxe inmensa elixir e percorrer este camiño cada día, cando non hai garantías e ninguén ao redor te apoia neste camiño. Agradécete a Ti mesmo con máis frecuencia. Cremos en Ti e sentímonos orgullosos de Ti como Coroa da Nosa creación, Humano!

«E xa non vos chamo servos, senón amigos...», di Cristo.