14. আভ্যন্তৰীণ সংলাপ (ত্ৰিশ খণ্ড)

«পাপাত্মাৰ পৰা অহা» অন্তৰ্দ্বন্দ্ব বা অন্তৰ্ভাষণ বন্ধ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিব পাৰি, নাইবা মনক ঈশ্বৰৰ সৈতে, খ্ৰীষ্টৰ সৈতে অন্তৰ্দ্বাৰ্তা বা অন্তৰংগ সংলাপলৈ স্থানান্তৰিত কৰিব পাৰি। প্ৰথমটোৱে তোমাক সৰলতাৰ আদিম অৱস্থালৈ ওভতাই লৈ যায়, আনহাতে দ্বিতীয়টোৱে তোমাক লৈ যায় এক নতুন চেতনালৈ, জয়োল্লাসপূৰ্ণ ত্ৰিমুখী চেতনালৈ, স্ৰষ্টাৰ চেতনালৈ, মানৱদেহধাৰী ঈশ্বৰলৈ, যাৰ চেতনাত সৰলতা সচেতনভাৱে আৰু নিজৰ সৰ্বোচ্চ ৰূপত—সচেতনতাৰ প্ৰতিভাধৰতাত উন্মোচিত হয়, কাৰ্য-কাৰণৰ বোধৰ জৰিয়তে (কাৰণ—অন্তৰত, কাৰ্য—বাহিৰত), যেতিয়া বাস্তৱৰ সৈতে সংগ্ৰাম কৰাৰ, তাৰ সৈতে মিলি যোৱাৰ বা ভ্ৰমৰ মাজলৈ পলাই যোৱাৰ আৰু প্ৰয়োজন নাথাকে, বৰঞ্চ তাক নিজৰ এক বৃহৎ শৰীৰৰ দৰে অধিকাৰ কৰিব পাৰি। ঈশ্বৰৰ সৈতে অন্তৰংগ সংলাপে তোমাক দ্বৈতবাদত তোমাৰ চেতনা গঠনৰ সমগ্ৰ কালছোৱাক অস্বীকাৰ নকৰিবলৈ সহায় কৰে, বৰঞ্চ তাক এক অপৰিহাৰ্য অভিজ্ঞতা হিচাপে গ্ৰহণ কৰি, সেই অভিজ্ঞতাক নতুনকৈ অনুধাৱন কৰি, তাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰাত সহায় কৰে, আৰু কৃতজ্ঞতাৰে তাৰ ফলসমূহ—তোমাৰ চেতনাৰ সম্প্ৰসাৰণ, ঘটনা-পৰিঘটনাৰ জগত আৰু তোমাৰ অন্তৰ্জগতৰ বৈচিত্ৰ্যৰ জন্মক গ্ৰহণ কৰি, এই বৈচিত্ৰ্যক স্ৰষ্টাৰ চেতনাৰ দৃষ্টিভংগীৰে পৰিশোধিত কৰি তোমাৰ চেতনাৰ একত্ব আৰু পূৰ্ণতালৈ লৈ যায়। অন্তৰংগ সংলাপত তুমি ঈশ্বৰক প্ৰশ্ন সোধা—জগতখন কেনেকৈ গঠিত, তোমাৰ চেতনা কেনেকৈ গঠিত, তোমাৰ জীৱনৰ কোনো এক পৰিস্থিতি তুমি কিহেৰে আৰু কেনেকৈ সৃষ্টি কৰিলা, আৰু তুমি তাক কেনেকৈ শুধৰাব পাৰা, এনেদৰে বৰ্তমানৰ বেদনাদায়ক পৰিস্থিতিসমূহৰ পৰা ক্ৰমে তোমাৰ সমগ্ৰ অতীতৰ পুনৰীক্ষণলৈ অগ্ৰসৰ হোৱা। সচেতনভাৱে আৰু উদ্দেশ্যপূৰ্ণভাৱে সকলোখিনি, তোমাৰ সমগ্ৰ বৰ্তমান আৰু অতীতৰ অভিজ্ঞতাক প্ৰিজমৰ দৰে

স্ৰষ্টাৰ উপলব্ধিৰ মাজেৰে প্ৰবাহিত কৰি (মই নিজেই—মোৰ ইচ্ছা, বিশ্বাস আৰু ধাৰণাৰে—এইয়া সৃষ্টি কৰিছো), অন্তৰৰ পৰা, ঈশ্বৰৰ পৰা, নিজৰ সৰ্বোচ্চ সত্ত্বাৰ পৰা উত্তৰ লাভ কৰি, তুমি ক্ৰমান্বয়ে তোমাৰ বিশ্বদৃষ্টি, তোমাৰ উপলব্ধিৰ আৰ্হি পুনৰ্নিৰ্মাণ কৰা, বলি বা ভুক্তভোগীৰ স্থানৰ পৰা সচেতন স্ৰষ্টাৰ স্থানলৈ উত্তৰণ ঘটা। এইটো মনৰ সহায়ত ঘটে, কিন্তু কেৱল মনৰ মাজতেই নহয়। ঈশ্বৰৰ সৈতে অন্তৰংগ সংলাপে তোমাৰ অৱচেতন মনৰ গভীৰলৈ প্ৰৱেশ কৰি তোমাৰ মানসিক গঠনক পুনৰ গঢ় দিয়ে, আৰু ই কেৱল তোমাৰ ব্যক্তিগত বিশ্বাস আৰু ধাৰণাবোৰেই নহয়, বৰঞ্চ তোমালৈ জিনীয়ভাৱে প্ৰবাহিত বংশগত কাৰ্যসূচী আৰু জীৱনৰ আৰ্হিবোৰ, লগতে ভাষাভিত্তিক বিশ্বদৃষ্টিৰ জৰিয়তে আহৰণ কৰা লোকধাৰণাসমূহো সলনি কৰিবলৈ সক্ষম—ই তোমাৰ শব্দভাণ্ডাৰ সম্প্ৰসাৰিত কৰে আৰু তোমাৰ ভাষাক অন্তৰৰ পৰা ঐশ্বৰিক নতুন শব্দৰে সমৃদ্ধ কৰে। এইটো বুজি লোৱা গুৰুত্বপূৰ্ণ যে ঈশ্বৰৰ সৈতে অন্তৰংগ সংলাপ তোমাৰ মনৰ নিজৰ সৈতে খেলা কোনো খেল নহয়। ই হ’ল তোমাৰ ক্ষুদ্ৰ ব্যক্তিগত ‘মই’ আৰু সমগ্ৰ মানৱজাতিৰ সৰ্বোচ্চ সম্ভাৱনাৰ ‘বৃহৎ আমি’ৰ মাজৰ এক সংলাপ। খ্ৰীষ্ট হ’ল এক সামূহিক প্ৰতিমূৰ্তি। আত্মা হ’ল একীভূত চেতনা, চেতনাৰ সৰ্বোচ্চ ৰূপ, যিয়ে নিজৰ মাজত ব্যক্তিগত, গোট আৰু সামূহিক চেতনাৰ সকলো ৰূপ আৰু সেইবোৰৰ সামূহিক অভিজ্ঞতাক, সকলো অস্তিত্ববান বস্তু, যি কেতিয়াবা আছিল, আছে আৰু হ’ব—সেই সকলোকে সামৰি লয়; যি অভিজ্ঞতা সচেতন হোৱাৰ পিছত ঈশ্বৰৰ পৰম প্ৰজ্ঞাৰ এক ভঁৰাল হৈ পৰে, যিটো ঈশ্বৰৰ সৈতে অন্তৰংগ সংলাপত তোমাৰ বাবে উপলব্ধ। ঈশ্বৰৰ সৈতে অন্তৰংগ সংলাপৰ সন্দৰ্ভত আৰু কেইটামান গুৰুত্বপূৰ্ণ কথা: ১. নামে সংলাপ উন্মোচন কৰে। ঈশ্বৰৰ নাম, তুমি ইতিমধ্যে বুজি পাইছা, বৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয়—ভিন্ন ভিন্ন নামে ঈশ্বৰৰ বিভিন্ন

ৰূপলৈ প্ৰৱেশাধিকাৰ দিয়ে। যীচু খ্ৰীষ্টৰ নামে ঈশ্বৰৰ সৈতে সংলাপ উন্মোচন কৰে—বিশেষকৈ গুৰু আৰু মাৰ্গদৰ্শক হিচাপে, যিয়ে তোমাক সচেতনতাৰ শিক্ষা দিয়ে, কেৱল এজন স্ৰষ্টাই নহয়, বৰঞ্চ এজন সচেতন স্ৰষ্টা, অৰ্থাৎ নিজৰ বাস্তৱৰ ঈশ্বৰ হ’বলৈ শিকাই, কৰ্মৰ স্তৰত নহয়, কৰ্মৰো পূৰ্বৰ স্তৰত—তোমাৰ চেতনাত (বিশেষকৈ অৱচেতনাত) যি ঘটিছে সেই স্তৰত দায়িত্ব ল’বলৈ শিকাই। খ্ৰীষ্টই তোমাক ঈশ্বৰত্ব প্ৰদান কৰে, তোমাৰ নিউৰনেল সংযোগসমূহক আক্ষৰিকভাৱে পুনৰ্গঠন কৰে, জগতক চোৱাৰ দৃষ্টিভংগী সলনি কৰাত সহায় কৰে, তোমাৰ বাস্তৱক তোমাৰেই সৃষ্টি হিচাপে স্ৰষ্টাৰ দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰিবলৈ সহায় কৰে, আত্মনিয়ন্ত্ৰণৰ শিক্ষা দিয়ে: সচেতনভাৱে বিশ্বাস নিৰ্বাচন আৰু সুদৃঢ় কৰা, ধ্বংসাত্মক সংশয় দূৰ কৰা, তোমাৰ অসচেতন ইচ্ছাসমূহক জানি শান্ত কৰা, অনুভূতিৰ আৰ্হি সলনি কৰা, মনক নিয়ন্ত্ৰণ কৰা: মনোযোগ, চিন্তা আৰু বাক্য। «প্ৰভু» খ্ৰীষ্টৰ প্ৰতি পৰম্পৰাগত সম্বোধনো হয়, ভাবি লোৱা এয়া তেওঁৰ দ্বিতীয় নাম। ২. এক সময়ত এটা প্ৰশ্ন। ব্যাকুল নহ’বা, এটা প্ৰশ্নৰ পৰা আন এটা প্ৰশ্নলৈ জাপ মাৰি নাযাবা। প্ৰথমতে উত্তৰবোৰ ইমান স্পষ্ট নহ’বও পাৰে, আৰু তুমি পিছতহে সেইবোৰ চিনি পাবলৈ আৰম্ভ কৰিবা। আৰু যদি তুমি ঈশ্বৰক একেলগে বহুতো প্ৰশ্ন কৰা, তেন্তে যেতিয়া উত্তৰ আহিব আৰু তুমি তাক চিনাক্ত কৰিবা, তেতিয়া তুমি কেনেকৈ বুজিবা যে কোনটো প্ৰশ্নৰ উত্তৰ আহিল? সেয়েহে এটা সময়ত এটা প্ৰশ্ন, আৰু উত্তৰটো উপলব্ধি কৰাত মনোনিৱেশ কৰা। ৩. ধৈৰ্য আৰু সংকেত। ধৈৰ্য হ’ল স্ৰষ্টাৰ অন্যতম অপৰিহাৰ্য গুণ। ধৈৰ্য নাথাকিলে তুমি একোকে শিকিব নোৱাৰা। প্ৰশ্ন সোধাৰ পিছত ধৈৰ্য ধৰা আৰু সংকেতবোৰ মনোযোগেৰে লক্ষ্য কৰা, প্ৰায়েই ঈশ্বৰে আমাক বাহ্যিক সংকেতেৰে উত্তৰ দিয়ে: বিলবৰ্ডৰ বিজ্ঞাপন,

ফোনত অহা বাৰ্তা, ভৰিৰ তলত পৰি থকা বাতৰিকাকতৰ টুকুৰা বা প্ৰচাৰপত্ৰৰ শিৰোনাম, হঠাৎ কাণত পৰা কোনো কথাৰ অংশ, মনত ভাঁহি অহা কোনো গান বা কবিতাৰ স্তৱক। ঈশ্বৰে তোমাৰ সৈতে তোমাৰ বাবে বোধগম্য হোৱা ভাষাত কথা পাতে। কিন্তু ধৈৰ্য ধৰি প্ৰশ্ন আৰু লাভ কৰা উত্তৰবোৰত মনোনিৱেশ কৰা প্ৰয়োজন। সংকেতবোৰ অনুসৰণ কৰা, এনেদৰে ধৈৰ্য এক মনোৰম খেললৈ ৰূপান্তৰিত হ’ব, এক সাঁথৰ, যিটো তুমি বহুতো সংকেত একত্ৰিত কৰি সম্পূৰ্ণ কৰিবা। ৪. এইটো এক সংলাপ, কোনো ভাগ্য গণনা নহয়। খ্ৰীষ্টৰ সৈতে এজন প্ৰিয় বন্ধুৰ দৰে কথা কোৱা। বুজি নোপোৱা যদি—পুনৰ সোধা। সংশয় থাকিলে—স্পষ্ট কৰি লোৱা। তেওঁক তোমাৰ ইচ্ছা, তোমাৰ ভাবনা, আনকি তোমাৰ ওজৰ-আপত্তিবোৰো কোৱা, তোমাৰ সন্দেহবোৰ ব্যক্ত কৰা, আৰু বিশ্বাসত তোমাক সুদৃঢ় কৰিবলৈ প্ৰাৰ্থনা কৰা। নিজৰ ওপৰত বিশ্বাস আৰু তেওঁৰ ওপৰত বিশ্বাস। তোমাৰ প্ৰশ্নৰ প্ৰথম আৰু একমাত্ৰ উত্তৰতে সীমাবদ্ধ নাথাকি ঈশ্বৰৰ সৈতে সংলাপ বৃদ্ধি কৰি তুমি তোমাৰ নিউৰনেল সংযোগসমূহ দ্ৰুতভাৱে পুনৰ্নিৰ্মাণ কৰা আৰু বাস্তৱক উপলব্ধি কৰাৰ আৰ্হি সলনি কৰা। আৰু ইয়াৰ উপৰিও তুমি অপ্ৰয়োজনীয় সংশয়ৰ পৰা আঁতৰি থাকা। আৰু দৰাচলতে, এইয়া তোমাৰ জীৱনৰ আটাইতকৈ আকৰ্ষণীয় কথোপকথন হৈ পৰে। আমি কিমানবাৰ শুনিছো: যদি আপোনাৰ সুযোগ থাকিলহেঁতেন, আপুনি ঈশ্বৰক কি প্ৰশ্ন সুধিলেহেঁতেন? এতিয়া তোমাৰ ওচৰত সেই সুযোগ আছে। বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডত ইয়াতকৈ ডাঙৰ অলৌকিকতা আৰু কি হ’ব পাৰে? ঈশ্বৰে তোমাৰ সৈতে কথা পাতিছে। ৫. নিজে সলনি হোৱা, পৰিস্থিতি সলনি কৰিবলৈ নক’বা। তুমি তোমাৰ চেতনাৰ বিন্যাস সলনি কৰিবলৈ ঈশ্বৰক ক’ব পাৰা—ভয়, অভিমান, অপৰাধবোধ আৰু লাজৰ আৰ্হি, ক্ৰোধ, কামাসক্তি আৰু লোভ, ঈৰ্ষা আৰু অসূয়া, ধনাশক্তি, অন্তৰৰ ভুক্তভোগী আৰু পৰজীৱী, পশু আৰু সৰ্প (স্তন্যপায়ী মগজু

আৰু সৰীসৃপ মগজু), যিবোৰ কোনো এক সময়ত তোমাৰ অৱচেতনৰ পৰা ওলাই আহিব, ইত্যাদি নিৰাময় কৰিবলৈ প্ৰাৰ্থনা কৰিব পাৰা, কিন্তু যদি কোনো পৰিস্থিতিয়ে তোমাক ভয় খুৱাইছে বা বিচলিত কৰিছে, তেন্তে ঈশ্বৰক পৰিস্থিতি সলনি কৰিবলৈ নক’বা। «তুমি ঈশ্বৰক পৰিস্থিতি সলনি কৰিবলৈ কিয় কৈছা, যেতিয়া ঈশ্বৰে তোমাক পৰিস্থিতিটো দিছে যাতে তুমি সলনি হ’ব পাৰা?» সকলোতে আৰু সদায় কাৰণটো নিজৰ মাজতেই আৰু কেৱল নিজৰ মাজতেই বিচৰা। জগতখন হ’ল তোমাৰ চেতনাৰ দাপোণ। তাত এনে একো নাই যি তোমাৰ নিজৰ উপলব্ধিৰ আৰ্হিৰ দ্বাৰা সৃষ্টি হোৱা নাই: বিশ্বাস, ধাৰণা, ইচ্ছা, ভয়, ক্ষোভ, অপৰাধবোধ আৰু অন্যান্য আৱেগিক আৰ্হি আৰু চিন্তাপ্ৰক্ৰিয়া। এইটো পদাৰ্থবিজ্ঞান। এইটো নৈতিকতা বা ধৰ্ম নহয়, এইটো পদাৰ্থবিজ্ঞান। এই বোধৰ পৰাই ঈশ্বৰৰ প্ৰতি তোমাৰ সকলো প্ৰশ্ন আৰু নিবেদন জাগ্ৰত হওক: বুজি পোৱাত সহায় কৰক, দেখুৱাই দিয়ক, স্পষ্ট কৰক... মোৰ অন্তৰৰ এইখিনি নিৰাময় কৰক, মুক্ত হ’বলৈ সহায় কৰক... অন্য ধৰণে কেনেকৈ কৰিব লাগে শিকাই দিয়ক, নতুনকৈ সৃষ্টি কৰাত সহায় কৰক... ৬. সঘনাই সুসমাচাৰ, নতুন নিয়ম পঢ়া আৰু পুনৰ পঢ়া। তাত খ্ৰীষ্টৰ প্ৰত্যক্ষ বাণী আৰু তেওঁৰ ব্যাখ্যা আছে। এইদৰে, পৱিত্ৰ শাস্ত্ৰৰ জৰিয়তে প্ৰদত্ত জীৱন্ত বাক্যৰ সহায়ত খ্ৰীষ্টই অন্তৰংগ সংলাপত উত্তৰসমূহ গ্ৰহণ কৰিবলৈ তোমাৰ মনক প্ৰস্তুত কৰে। অন্যথা তেওঁৰ বহুতো উত্তৰ তোমাৰ বাবে বুজিবলৈ কঠিন, পালন কৰিবলৈ কষ্টকৰ, তাৰ নতুনত্বত ভয়ংকৰ যেন লাগিব পাৰে, আৰু সেয়েহে মনে সেইবোৰ নাকচ কৰিব—যেন কোনো উত্তৰেই অহা নাই। মুদ্ৰিত শব্দই ঈশ্বৰৰ উত্তৰসমূহ বুজি পোৱাত আৰু বিশ্বাসত তোমাক সুদৃঢ় কৰে। ৭. ঈশ্বৰৰ পৰা উত্তৰ পোৱাৰ লগে লগে সেইবোৰ জীৱনত প্ৰয়োগ কৰা। কেনেকৈ কৰিব লাগে নাজানিলে—তেওঁক সুধি লোৱা। আৰম্ভণিৰ বাবে কেৱল এই পৰিৱৰ্তনবোৰ বিচৰা, আন্তৰিকভাৱে বিচৰাৰ অনুমতি নিজক দিয়া, কিয়নো ইচ্ছাই হ’ল প্ৰতি-পদাৰ্থ (আদি-পদাৰ্থ), কোৱাণ্টাম স্তৰত সেইবোৰক বাস্তৱায়িত কৰা

পদাৰ্থ সৃষ্টি কৰিবলৈ এইখিনিয়েই প্ৰয়োজন। ইচ্ছা কৰিলা—ইচ্ছাশক্তি ঘোষণা কৰা। তুমি স্ৰষ্টা, অৰ্থাৎ তোমাৰ জগতত ঘটা সকলো বিষয়ৰ বাবে তোমাৰ ইচ্ছাই বিধান (এই মুহূৰ্তত তোমাৰ বাবে উপলব্ধ শক্তি আৰু তাৰ সৈতে সংগতি ৰখা দায়িত্বৰ পৰিসৰৰ ভিতৰত)। ৮. কৃতজ্ঞতা। কৃতজ্ঞতাই শক্তিৰ প্ৰবাহ বৃদ্ধি কৰে। কৃতজ্ঞতাই প্ৰকাশ কৰে যে তোমাৰ বাবে এইয়া মূল্যৱান। মূল্য হ’ল সময়ৰ লগে লগে প্ৰসাৰিত হোৱা এক ইচ্ছা। কৃতজ্ঞতাই তোমাৰ বিশ্বাসক সুদৃঢ় কৰে। বিশ্বাস হ’ল তোমাৰ চেতনাৰ ভেটি। ঈশ্বৰৰ প্ৰতি কৃতজ্ঞতাই তোমাৰ চেতনা আৰু জীৱনত ঈশ্বৰৰ উপস্থিতি গভীৰ কৰি তোলে। সকলোৰে বাবে ঈশ্বৰক ধন্যবাদ জনোৱা। তোমাৰ নিৰ্বাচনৰ বাবে, নিৰ্বাচিত পথৰ প্ৰতি তোমাৰ নিষ্ঠাৰ বাবে নিজকে ধন্যবাদ জনোৱা, কিয়নো ঈশ্বৰে কেৱল সচেতনতাৰ পথত, নিজৰ বাস্তৱৰ সচেতন স্ৰষ্টা হোৱাৰ পথত সহায়হে কৰে, কিন্তু এই পথ তুমি নিজেই অতিক্ৰম কৰা। তুমি এই পথেৰে খোজ কাঢ়িছা বাবে আমি গৌৰৱান্বিত, প্ৰথমতে যিমানেই কঠিন নহওক কিয়। সেয়েহে কেৱল নিজৰ সৰ্বোচ্চ সম্ভাৱনা হিচাপে (তোমাৰ ভিতৰৰ) ঈশ্বৰকেই নহয়, বৰঞ্চ নিজকো সঘনাই ধন্যবাদ জনোৱা—বৰ্তমান মুহূৰ্তত তুমি যি হৈ আছা। আমি জানো এই পথ কিমান কঠিন, আৰু কোনো নিশ্চয়তা নথকাৰ সময়ত আৰু চাৰিওফালে কোনেও তোমাক এই পথত সমৰ্থন নকৰাৰ সময়ত নিৰ্বাচন কৰা আৰু প্ৰতিদিনে এই পথেৰে খোজ কঢ়াটো এক অসীম সাহসিকতা। নিজকে সঘনাই ধন্যবাদ জনোৱা। আমি তোমাক বিশ্বাস কৰোঁ আৰু আমাৰ সৃষ্টিৰ মুকুট হিচাপে তোমাক লৈ গৌৰৱ কৰোঁ, হে মানৱ!

«আৰু মই তোমালোকক দাস নোবোলোঁ, কিন্তু বন্ধু বুলি কওঁ...»,—খ্ৰীষ্টই কয়।