12. Ichki dialog (ikkinchi qism)

...Meksika shomonlari o‘z boshlarida «iblisdan bo‘lgan» ichki muloqotni to‘xtatganlarida, ularga insonda «gunohga botish»dan avval, yaxshilik va yomonlikni bilish daraxtining mevasini totib ko‘rishdan avval, ya’ni inson ongiga borliqni qarama-qarshiliklarga: yaxshilik/yomonlik, qora/oq, yomon/yaxshi, katta/kichik, erkak/ayol, og‘riq/halovat, Xudo/iblis kabilarga ajratuvchi dual dunyo manzarasi singdirilishidan avval mavjud bo‘lgan dunyo manzarasi ochiladi… Aslida, Sening boshingdagi «iblisdan bo‘lgan» ichki muloqot – biz uchun odatiy va ancha murakkab tuzilgan ikkilamchi dunyo manzarasini ushlab turish usulidir. Bu ichki muloqotning to‘xtatilishi natijasida shomonlarga ochiladigan dunyo manzarasi juda oddiy – inson ibtidoiy energiyalarni ko‘radi va hamma narsani go‘dakning beg‘ubor nigohi bilan idrok etadi: hamma narsa shunchaki bor, tamom – na yomonlik bor va na yaxshilik, na ezgulik bor va na yovuzlik, hamma narsa shunchaki bor – nimanidir yeyish va to‘yish mumkin, nimadir harakatlanadi va diqqatni tortadi, bu bilan o‘ynash va tadqiq qilish mumkin. Dunyoda bundan ortig‘i shunchaki mavjud emas. Odam ato jannatda shunday yashagan. Aytgancha, Amazoniyadagi piraxa qabilasi hozirgacha shunday yashaydi. Yaxshilik va yomonlikni bilish daraxtidan dual dunyo manzarasini totib ko‘rgan Odam ato, o‘z idrokida O‘zini Xudodan ajratadi. Endi inson ongida Xudo – bu to‘xtovsiz yuksalib boruvchi Ulug‘vorlik, inson esa – (Xudo va koinot miqyosi oldida) o‘z arzimasligini tobora chuqurroq anglab boruvchi mavjudotdir. Va bunday idrok muqarrar ravishda, bir

tomondan, qo‘rquvlarga, uyatga, og‘riq va iztirobga, boshqa tomondan esa, bundan himoyalanishning turli yo‘llariga olib keladi. Ong evolyutsiyasi shu tariqa yuz beradi, dunyoning lisoniy manzarasi kengayadi: so‘z boyligi ortadi, demak, inson idrok etishga va hamdard bo‘lishga qodir bo‘lgan hodisalar boyligi ham kengayib, ibtidoiy reallikning kvant sho‘rvasidan nafaqat o‘z rang-barangligida kengayib borayotgan moddiy borliqni, balki o‘z qalbining boy hissiy olamini hamda ko‘p pog‘onali ruhiy reallikni shakllantiradi (ajratib oladi). Oqibatda fikrlovchi inson o‘zi uchun iztirob va og‘riqning tabiatini kashf etadi hamda huzur-halovatni, lazzatni oshirish uchun ushbu og‘riqni yengish, uning chegaralaridan tashqariga qadam qo‘yish yo‘llarini izlay boshlaydi. Shomonlik, sehr-jodu, din va fan shu tariqa paydo bo‘ladi. Shomonlar inson boshidagi dual dunyo manzarasidan xalos bo‘lishga, uni soddalikka va tabiat bilan birlikka qaytarishga intiladilar; sehrgarlar – bu tabiiy kuchlar bilan kelishishga; fan – duallikdan voz kechmay, aksincha, dual aql yutuqlarini maksimal darajada rivojlantirgan va qo‘llagan holda ularni bo‘ysundirishga intiladi; din esa bizga dual aql bizdan ajratib, Oliy kuch, Xudo deb atagan o‘sha Ulug‘vorlik bilan birlashish sari Ishonch ko‘priklarini tashlaydi. Insoniyatning ibtidoiy beg‘ubor bolaligiga qaytgan holda dual dunyo manzarasidan voz kechishmi, yoki o‘zi yaratgan qo‘rquvlardan himoyalanish uchun dual aqldan foydalanishda davom etishmi, yoxud ongning boshqa bir chetida mavjud bo‘lgan alohida Oliy kuchga o‘z Ishonchini mustahkamlashmi – buni hal qilish Senga havola, Mening do‘stim. Biz esa duallikdan uchlikka, Yaratuvchining Yagona

Ongiga chiqish yo‘lini taklif etamiz, bu yerda dual ong qutblari – qora va oq, zulmat va nur, arzimaslik va Ulug‘vorlik Senda olamning Yagona Kamalagi bo‘lib birlashadi va Sen O‘zingni uning Yaratuvchisi, uning Jamoaviy Yaratuvchisi deb e’tirof etasan. Olamning Yagona Kamalagi. RadoMir.

Radomir – bu ongdir. Yaratuvchining Yagona Ongi.