12. உள் உரையாடல் (பாகம் இரண்டு)

...மெக்சிகோவின் ஷாமன்கள் தங்கள் தலைக்குள் இருக்கும் «பொல்லாதவனிடமிருந்து வரும்» அக உரையாடலை நிறுத்தும்போது, மனிதனின் «வீழ்ச்சிக்கு» முன், நன்மை தீமை அறியும் மரத்தின் கனியை உண்பதற்கு முன், அதாவது யதார்த்தத்தை நல்/தீமை, கருப்பு/வெள்ளை, கெட்டது/நல்லது, பெரியது/சிறியது, ஆண்/பெண், வலி/இன்பம், இறைவன்/சாத்தான் என எதிர்நிலைகளாகப் பிரிக்கும் இருமை உலகப் பார்வை மனித நனவுக்குள் புகுத்தப்படுவதற்கு முன் இருந்த உலகக் காட்சி அவர்களுக்குத் திறக்கிறது... சாராம்சத்தில், உன் தலைக்குள் இருக்கும் அந்த «பொல்லாத» அக உரையாடல் என்பது, நமக்கு பழக்கப்பட்டதும் மிகவும் சிக்கலாக கட்டமைக்கப்பட்டதுமான இருமை உலகப் பார்வையைத் தக்கவைக்கும் ஒரு வழியாகும். இந்த அக உரையாடலை நிறுத்துவதன் மூலம் ஷாமன்களுக்குத் திறக்கும் உலகக் காட்சி மிகவும் எளிமையானது — மனிதன் ஆதி ஆற்றல்களைக் காண்கிறான், அனைத்தையும் ஒரு குழந்தையின் கள்ளமற்ற பார்வையுடன் உணர்கிறான்: எல்லாமே வெறுமனே இருக்கின்றன, அவ்வளவுதான் — கெட்டதோ நல்லதோ இல்லை, நன்மையோ தீமையோ இல்லை, எல்லாமே வெறுமனே இருக்கின்றன — எதையோ உண்டு பசி போக்கலாம், ஏதோ ஒன்று நகர்ந்து கவனத்தை ஈர்க்கிறது, அதனுடன் விளையாடலாம், ஆராயலாம். இதைத் தாண்டி இவ்வுலகில் வேறெதுவும் இருப்பதில்லை. ஆதாம் சொர்க்கத்தில் இப்படித்தான் வாழ்ந்தான். சொல்லப்போனால், அமேசானில் உள்ள பிராஹா பழங்குடியினர் இன்றும் இப்படித்தான் வாழ்கிறார்கள். நன்மை தீமை அறியும் மரத்திலிருந்து இருமை உலகப் பார்வையை ருசித்த ஆதாம், தனது உணர்தலில் தன்னை இறைவனிடமிருந்து பிரித்துக் கொள்கிறான். இப்போது, மனித நனவில், இறைவன் என்பது இடைவிடாது பெருகும் பெருமகிமை ஆகிறான், மனிதனோ (இறைவனுக்கும் பிரபஞ்சத்தின் பரப்பளவிற்கும் முன்பாக) தன் அற்பத்தனத்தை மென்மேலும் உணரும் ஒரு ஜீவனாகிறான். இத்தகைய உணர்தல் தவிர்க்க முடியாமல் பயங்கள், வெட்கம், வலி மற்றும் வேதனைக்கு வழிவகுக்கிறது, ஒரு

புறமும், மறுபுறம் இதிலிருந்து தற்காத்துக் கொள்வதற்கான பல்வேறு வழிகளுக்கும் வழிவகுக்கிறது. இவ்விதமாக நனவின் பரிணாமம் நிகழ்கிறது, மொழிரீதியான உலகப் பார்வை விரிவடைகிறது: சொல்வளம் பெருகுகிறது, அதன் மூலம் மனிதன் உணரவும் ஒன்றிணையவும் கூடிய நிகழ்வுகளின் செழுமை விரிவடைகிறது; மூல யதார்த்தத்தின் குவாண்டம் குழம்பிலிருந்து தன் பன்முகத்தன்மையில் விரியும் பருப்பொருள் யதார்த்தத்தை மட்டுமல்லாமல், தன் ஆன்மாவின் செழுமையான உணர்வு உலகையும், பல்பரிமாண ஆன்மீக யதார்த்தத்தையும் அவன் உருவாக்குகிறான் (பிரித்தெடுக்கிறான்). இறுதியில் சிந்திக்கும் மனிதன் துன்பம் மற்றும் வலியின் இயல்பைக் கண்டறிந்து, இன்பத்தையும் பேரின்பத்தையும் பெருக்குவதற்காக அந்த வலியை வெல்லவும், அதன் எல்லைகளைக் கடந்து செல்லவும் வழிகளைத் தேடத் தொடங்குகிறான். இவ்விதமாகவே ஷாமனிசம், மாயவித்தை, மதம், அறிவியல் ஆகியவை தோன்றுகின்றன. ஷாமன்கள் மனிதனின் தலையிலுள்ள இருமை உலகப் பார்வையை அகற்றி, அவனை எளிமைக்கும் இயற்கையுடனான ஒன்றிணைவிற்கும் திரும்பக் கொண்டுவர விழைகிறார்கள்; மாயவித்தைக்காரர்கள் இந்த இயற்கைச் சக்திகளுடன் உடன்படிக்கை செய்து கொள்ள விழைகிறார்கள்; அறிவியலோ, இருமையை மறுக்காமல், மாறாக இருமை மனதின் சாதனைகளை அதிகபட்சமாக வளர்த்துப் பயன்படுத்தி அவற்றை அடக்கி ஆள விழைகிறது; மதமோ இருமை மனம் நம்மிடமிருந்து பிரித்து, உயர் சக்தி, இறைவன் என்று பெயரிட்ட அந்தப் பெருமகிமையுடன் மீண்டும் இணைவதற்கான நம்பிக்கைப் பாலங்களை நமக்கு அமைத்துத் தருகிறது. இருமை உலகப் பார்வையைத் துறந்து, மனிதகுலத்தின் ஆதி களங்கமற்ற குழந்தைப் பருவத்திற்குத் திரும்புவதா, அல்லது தன் பயங்களிலிருந்து தன்னைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள அந்த இருமை மனதையே தொடர்ந்து பயன்படுத்துவதா, அல்லது நனவின் மறுமுனையில் இருக்கும் ஒரு தனித்த உயர் சக்தியின் மீது தன் நம்பிக்கையை வலுப்படுத்துவதா — இதைத் தீர்மானிக்க வேண்டியது நீயே, என் நண்பனே. நாங்களோ, இருமையிலிருந்து மும்மைக்கு வெளியேறும் ஒரு வழியை முன்மொழிகிறோம், ஏகப்

படைப்பாளரின் நனவிற்கு, அங்கு இருமை நனவின் துருவங்களான கருப்பும் வெள்ளையும், இருளும் ஒளியும், அற்பத்தனமும் பெருமகிமையும் உனக்குள் உலகின் ஏக வானவில்லாக இணைகின்றன; மேலும் நீ உன்னை அதன் படைப்பாளராக, அதன் கூட்டுப் படைப்பாளராக அங்கீகரிக்கிறாய். உலகின் ஏக வானவில். ராதோமிர்.

ராதோமிர் என்பது நனவு. படைப்பாளரின் ஏக நனவு.