12. اندروني گفتگو (حصو ٻيو)

...جڏهن ميڪسيڪو جا شامان پنهنجي ذهن ۾ ”شيطان واري“ اندروني گفتگو کي روڪيندا آهن، تڏهن انهن اڳيان دنيا جي اها تصوير کلي ايندي آهي، جيڪا انسان وٽ ”گناهه جي شروعات“ کان اڳ، چڱائي ۽ برائي جي سڃاڻپ واري وڻ جو ميوو چکڻ کان اڳ هئي، يعني انسان جي شعور ۾ دنيا جي ان ثنوي تصوير جي داخل ٿيڻ کان اڳ، جيڪا حقيقت کي ابتڙ شين ۾ ورهائي ٿي: چڱائي/برائي، ڪارو/سفيد، خراب/سٺو، وڏو/ننڍو، مذڪر/مؤنث، سور/راحت، خدا/شيطان... اصل ۾، تنهنجي ذهن ۾ ”شيطان واري“ اندروني گفتگو دنيا جي ان ٻٽي تصوير کي قائم رکڻ جو هڪ طريقو آهي، جنهن جا اسين عادي آهيون ۽ جيڪا ڪافي پيچيده ٺهيل آهي. اها دنيا جي تصوير، جيڪا ان اندروني گفتگو جي بند ٿيڻ جي نتيجي ۾ شامانن اڳيان کلندي آهي، تمام سادي هوندي آهي — انسان ازلي توانائين کي ڏسندو آهي ۽ هر شيءِ کي ٻار جي معصوم نظر سان محسوس ڪندو آهي: هر شيءِ بس موجود آهي ۽ بس — ڪا خرابي يا سٺائي ناهي، ڪا چڱائي ۽ برائي ناهي، سڀ ڪجهه بس موجود آهي — ڪا شيءِ کائي سگهجي ٿي ۽ پيٽ ڀري سگهجي ٿو، ڪا شيءِ حرڪت ڪري ٿي ۽ توجه ڇڪائي ٿي، ان سان کيڏي ۽ ان کي سمجهي سگهجي ٿو. ان کان وڌيڪ دنيا ۾ ڪجهه به ناهي. آدم جنت ۾ ائين ئي رهندو هو. ائين، بلڪه اڄ به امازون جو پيراها قبيلو زندگي گذاري ٿو. چڱائي ۽ برائي جي ڄاڻ واري وڻ مان دنيا جي ثنوي تصوير چکڻ کان پوءِ، آدم پنهنجي ادراڪ ۾ پاڻ کي خدا کان ڌار ڪري ڇڏيو. هاڻي، انسان جي شعور ۾، خدا هڪ هميشه وڌندڙ عظمت آهي، ۽ انسان (خدا ۽ ڪائنات جي وسعتن اڳيان) پنهنجي بي ترتيبي ۽ هيڻائيءَ کي وڌ کان وڌ محسوس ڪندڙ هڪ وجود آهي. ۽ اهو ادراڪ اڻ ٽر طور خوف، شرم، درد ۽ عذاب طرف وٺي وڃي ٿو، هڪ

طرف، ۽ ٻئي طرف ان کان بچاءُ جي مختلف طريقن ڏانهن. ائين شعور جو ارتقا ٿئي ٿو، دنيا جي لساني تصوير پکڙجي ٿي: لفظن جو ذخيرو وڌي ٿو، جنهن جو مطلب آهي ته انهن مظهرن جي دولت به پکڙجي ٿي، جن کي انسان محسوس ڪرڻ ۽ انهن جو ساٿ ڏيڻ جي قابل ٿئي ٿو، ۽ بنيادي حقيقت جي ڪوانٽم ميلاپ مان نه رڳو پنهنجي تنوع ۾ وسيع ٿيندڙ مادي حقيقت کي، پر پنهنجي روح جي هڪ شاهوڪار حسي دنيا کي ۽ گڏوگڏ هڪ گهڻ-سطحي روحاني حقيقت کي به تشڪيل ڏئي ٿو. نتيجي طور، سوچيندڙ انسان تڪليف ۽ سور جي فطرت کي پروڙي ٿو ۽ هن سور تي غالب اچڻ، ان جي حدن کان ٻاهر نڪرڻ جا رستا ڳولڻ شروع ڪري ٿو ته جيئن راحت ۽ خوشي وڌائي سگهي. ائين شامانيت، جادو، مذهب ۽ سائنس پيدا ٿين ٿا. شامان انسان جي ذهن مان دنيا جي ثنوي تصوير کي ختم ڪرڻ چاهين ٿا، کيس سادگي ۽ فطرت سان ميلاپ ڏانهن واپس آڻين ٿا؛ جادوگر — انهن قدرتي طاقتن سان سمجهوتو ڪرڻ چاهين ٿا؛ سائنس — ثنوِيَت کي ڇڏڻ کان سواءِ، بلڪه ثنوي عقل جي حاصلات کي وڌ کان وڌ ترقي ڏئي ۽ استعمال ڪري انهن کي پنهنجي قبضي ۾ آڻڻ چاهي ٿي؛ مذهب اسان کي ايمان جون اهڙيون پليون مهيا ڪري ٿو جنهن سان اسين ان عظمت سان جڙي سگهون، جنهن کان ثنوي عقل اسان کي ڌار ڪيو هو، ان کي اعليٰ طاقت، خدا جو نالو ڏئي. دنيا جي ثنوي تصوير کي ترڪ ڪري انسانيت جي ازلي معصوم ننڍپڻ ڏانهن موٽڻ، يا پنهنجي ئي پيدا ڪيل خوفن کان بچڻ لاءِ ثنوي عقل کي استعمال ڪندا رهڻ، يا شعور جي ٻئي ڇيڙي تي موجود ڪنهن ڌار، اعليٰ طاقت تي پنهنجي ايمان کي سگهارو ڪرڻ — هي فيصلو توکي ڪرڻو آهي، منهنجا دوست. اسان وري ثنويت مان نڪري ٽه-رخائيءَ ۾، خالق جي واحد

شعور ۾ داخل ٿيڻ جو رستو پيش ڪريون ٿا، جتي ثنوي شعور جا قطب — ڪارو ۽ اڇو، اونداهي ۽ روشني، هيڻائي ۽ عظمت تو اندر دنيا جي هڪ واحد انڊلٺ ۾ ملي هڪ ٿي وڃن ٿا، ۽ تون پاڻ کي ان جو خالق، ان جو گڏيل خالق تسليم ڪرين ٿو. دنيا جي هڪ واحد انڊلٺ. رادومير.

رادومير شعور آهي. خالق جو واحد شعور.