12. Dialog wewnętrzny (część druga)

...Gdy szamani Meksyku zatrzymują w swej głowie wewnętrzny dialog «od złego», otwiera się przed nimi obraz świata, jaki człowiek posiadał przed «upadkiem», przed skosztowaniem owocu z drzewa poznania dobra i zła, czyli przed zaszczepieniem w ludzkiej świadomości dualistycznego obrazu świata, dzielącego rzeczywistość na przeciwieństwa: dobro/zło, czarne/białe, źle/dobrze, duże/małe, męskie/żeńskie, ból/przyjemność, Bóg/diabeł… W istocie wewnętrzny dialog «od złego» w Twojej głowie to sposób na podtrzymywanie dwoistego obrazu świata, nawykowego dla nas i dość skomplikowanie zorganizowanego. Obraz świata, który otwiera się przed szamanami w wyniku zatrzymania owego wewnętrznego dialogu, jest bardzo prosty – człowiek widzi pierwotne energie i postrzega wszystko niewinnym spojrzeniem dziecka: wszystko po prostu jest i tyle – nie ma złego ani dobrego, nie ma dobra i zła, wszystko po prostu jest – coś można zjeść i się nasycić, coś się porusza i przyciąga uwagę, można się tym pobawić i to zbadać. Nic więcej na świecie po prostu nie istnieje. Tak żył Adam w raju. Tak zresztą do dziś żyje plemię Pirahã w Amazonii. Skosztowawszy dualistycznego obrazu świata z drzewa poznania dobra i zła, Adam oddziela w swym postrzeganiu Siebie od Boga. Teraz w świadomości człowieka Bóg jest stale rosnącą Wielkością, a człowiek – istotą coraz bardziej uświadamiającą sobie swą nicość (wobec Boga i bezmiaru wszechświata). I takie postrzeganie nieuchronnie prowadzi do lęków, wstydu, bólu i cierpienia, z

jednej strony, oraz do rozmaitych sposobów obrony przed tym – z drugiej. Tak oto dokonuje się ewolucja świadomości, rozszerza się językowy obraz świata: rośnie zasób słów, a zatem poszerza się również bogactwo zjawisk, które człowiek jest w stanie postrzegać i współodczuwać, kształtując (wyodrębniając) z kwantowej zupy pierwotnej rzeczywistości nie tylko rozrastającą się w swej różnorodności rzeczywistość materialną, lecz także bogaty świat zmysłowy swej duszy oraz wielopoziomową rzeczywistość duchową. W rezultacie myślący człowiek odkrywa dla siebie naturę cierpienia, bólu i zaczyna szukać sposobów na pokonanie tego bólu, na przekroczenie jego granic, aby pomnożyć przyjemność, rozkosz. Tak rodzą się szamanizm, magia, religia, nauka. Szamani dążą do uwolnienia głowy człowieka od dualistycznego obrazu świata, przywracając go ku prostocie i jedności z naturą; magowie – do porozumienia się z tymi siłami natury; nauka – do ich podporządkowania, nie rezygnując z dualizmu, lecz przeciwnie, maksymalnie rozwijając i wykorzystując osiągnięcia dualnego umysłu; religia rzuca nam mosty Wiary ku zjednoczeniu z ową Wielkością, od której dualny umysł nas odciął, nazywając ją Siłą Wyższą, Bogiem. Czy odrzucić dualistyczny obraz świata, powracając do pierwotnego, niewinnego dzieciństwa ludzkości, czy nadal posługiwać się dualnym umysłem, by chronić się przed lękami przezeń stworzonymi, czy też umacniać swą Wiarę w odrębną, istniejącą na drugim krańcu świadomości Siłę Wyższą – decydować Tobie, Mój Przyjacielu. My zaś proponujemy drogę wyjścia z dualizmu ku trializmowi, w Jedną

Świadomość Stwórcy, gdzie bieguny świadomości dualnej – czerni i bieli, ciemności i światła, nicości i Wielkości łączą się w Tobie w Jedną Tęczę świata, i Ty uznasz Siebie za jego Stwórcę, jego Zbiorowego Stwórcę. Jedna Tęcza Świata. RadoMir.

Radomir – to świadomość. Jedna Świadomość Stwórcy.