12. ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੰਵਾਦ (ਭਾਗ ਦੋ)

...ਜਦੋਂ ਮੈਕਸੀਕੋ ਦੇ ਸ਼ਮਨ ਆਪਣੇ ਮਨ ਅੰਦਰ «ਸ਼ੈਤਾਨ ਵੱਲੋਂ» ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੰਵਾਦ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਅੱਗੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਉਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕੋਲ «ਗੁਨਾਹ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਣ» ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ, ਭਲੇ ਅਤੇ ਬੁਰੇ ਦੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦਾ ਫਲ ਚੱਖਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਯਾਨੀ ਮਨੁੱਖੀ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਦਵੈਤਵਾਦੀ ਸੰਸਾਰ-ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਦਾਖ਼ਲ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਜੋ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਵਿਰੋਧੀ ਧਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਦੀ ਹੈ: ਭਲਾ/ਬੁਰਾ, ਕਾਲਾ/ਚਿੱਟਾ, ਮਾੜਾ/ਚੰਗਾ, ਵੱਡਾ/ਛੋਟਾ, ਨਰ/ਮਾਦਾ, ਪੀੜ/ਅਨੰਦ, ਰੱਬ/ਸ਼ੈਤਾਨ… ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ «ਸ਼ੈਤਾਨ ਵੱਲੋਂ» ਚੱਲਦਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੰਵਾਦ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦਵੈਤਵਾਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਣ ਦਾ ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਲਈ ਆਮ ਅਤੇ ਕਾਫ਼ੀ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੰਵਾਦ ਦੇ ਰੁਕਣ ਦੇ ਸਿੱਟੇ ਵਜੋਂ ਸ਼ਮਨਾਂ ਅੱਗੇ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਖੁੱਲ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਰਲ ਹੈ — ਮਨੁੱਖ ਮੂਲ ਊਰਜਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਮਾਸੂਮ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ: ਸਭ ਕੁਝ ਬਸ ਹੈ ਅਤੇ ਬਸ — ਨਾ ਕੁਝ ਮਾੜਾ ਹੈ ਨਾ ਚੰਗਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਭਲਾਈ ਹੈ ਨਾ ਬੁਰਾਈ, ਸਭ ਕੁਝ ਬਸ ਹੈ — ਕੁਝ ਖਾ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕੁਝ ਹਿੱਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਖੇਡਿਆ ਅਤੇ ਖੋਜਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਰ ਕੁਝ ਹੈ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਆਦਮ ਬਹਿਸ਼ਤ ਵਿੱਚ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਂਜ, ਐਮਾਜ਼ਾਨ ਦਾ ਪਿਰਾਹਾ ਕਬੀਲਾ ਅੱਜ ਵੀ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਊਂਦਾ ਹੈ। ਭਲੇ ਅਤੇ ਬੁਰੇ ਦੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਦਵੈਤਵਾਦੀ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸੁਆਦ ਚੱਖ ਕੇ, ਆਦਮ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੱਬ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਮਨੁੱਖੀ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ, ਰੱਬ ਇੱਕ ਨਿਰੰਤਰ ਵਧਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ — (ਰੱਬ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਪਸਾਰੇ ਅੱਗੇ) ਆਪਣੀ ਨਿਗੂਣਤਾ ਨੂੰ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਜੀਵ ਹੈ। ਅਤੇ ਅਜਿਹੀ ਸੋਚ ਲਾਜ਼ਮੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਡਰ, ਸ਼ਰਮ, ਪੀੜ ਅਤੇ ਕਸ਼ਟ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇੱਕ

ਪਾਸੇ, ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਵੱਲ, ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਵਿਕਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾਈ ਤਸਵੀਰ ਫੈਲਦੀ ਹੈ: ਸ਼ਬਦਾਵਲੀ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਵਰਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਦਾਇਰਾ ਵੀ ਫੈਲਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਸਮਝਣ ਅਤੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮੂਲ ਹਕੀਕਤ ਦੇ ਕੁਆਂਟਮ ਸੂਪ ਵਿੱਚੋਂ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਵਿਭਿੰਨਤਾ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਰਹੀ ਭੌਤਿਕ ਵਾਸਤਵਿਕਤਾ ਨੂੰ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੀ ਰੂਹ ਦੇ ਅਮੀਰ ਸੰਵੇਦੀ ਸੰਸਾਰ ਅਤੇ ਬਹੁ-ਪੱਧਰੀ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾਕਾਰ ਕਰਦਾ (ਨਿਖੇੜਦਾ) ਹੈ। ਆਖਰਕਾਰ, ਚਿੰਤਨਸ਼ੀਲ ਮਨੁੱਖ ਕਸ਼ਟ ਅਤੇ ਪੀੜ ਦੇ ਸੁਭਾਅ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਪੀੜ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੇ ਰਾਹ ਲੱਭਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਦੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਲਈ ਤਾਂ ਜੋ ਸੁੱਖ ਅਤੇ ਅਨੰਦ ਨੂੰ ਵਧਾਇਆ ਜਾ ਸਕੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਮਨਵਾਦ, ਜਾਦੂ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਵਿਗਿਆਨ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਮਨ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚੋਂ ਦਵੈਤਵਾਦੀ ਸੰਸਾਰ-ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਸਾਦਗੀ ਅਤੇ ਕੁਦਰਤ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਵੱਲ ਮੋੜਨ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜਾਦੂਗਰ — ਇਹਨਾਂ ਕੁਦਰਤੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰਨ ਦਾ; ਵਿਗਿਆਨ — ਦਵੈਤ ਨੂੰ ਤਿਆਗੇ ਬਿਨਾਂ, ਸਗੋਂ ਇਸਦੇ ਉਲਟ, ਦਵੈਤਵਾਦੀ ਬੁੱਧੀ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵਿਕਸਤ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਵਰਤ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਧੀਨ ਕਰਨ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਧਰਮ ਸਾਨੂੰ ਉਸ ਵਡਿਆਈ ਨਾਲ ਜੋੜਨ ਲਈ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੇ ਪੁਲ ਉਸਾਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਦਵੈਤਵਾਦੀ ਮਨ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀ, ਰੱਬ ਆਖ ਕੇ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦਵੈਤਵਾਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਮੂਲ ਮਾਸੂਮ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਪਰਤਣਾ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ ਡਰਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਦਵੈਤਵਾਦੀ ਬੁੱਧੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣਾ, ਜਾਂ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਦੂਜੇ ਛੋਰ 'ਤੇ ਮੌਜੂਦ ਕਿਸੇ ਵੱਖਰੀ ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਕਰਨਾ — ਇਹ ਫ਼ੈਸਲਾ ਤੇਰਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਮਿੱਤਰ। ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਦਵੈਤ ਤੋਂ ਤ੍ਰੈ-ਪੱਖਤਾ ਵੱਲ, ਇੱਕ

ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਵੱਲ ਜਾਣ ਦਾ ਰਾਹ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਦਵੈਤਵਾਦੀ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਧੁਰੇ — ਕਾਲੇ ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ, ਹਨੇਰੇ ਅਤੇ ਚਾਨਣ, ਨਿਗੂਣਤਾ ਅਤੇ ਵਡਿਆਈ ਦੇ — ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਇੱਕ ਸਤਰੰਗੀ ਪੀਂਘ ਵਿੱਚ ਇੱਕਮਿੱਕ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਸਦਾ ਸਿਰਜਣਹਾਰ, ਇਸਦਾ ਸਮੂਹਿਕ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਇੱਕ ਸਤਰੰਗੀ ਪੀਂਘ। ਰਾਦੋਮੀਰ।

ਰਾਦੋਮੀਰ — ਇਹ ਚੇਤਨਾ ਹੈ। ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਦੀ ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਚੇਤਨਾ।