12. Interne Dialoog (deel twee)

...Wanneer de sjamanen van Mexico de innerlijke dialoog «van de boze» in hun hoofd tot stilstand brengen, openbaart zich aan hen het wereldbeeld dat de mens had vóór de «zondeval», vóór het eten van de vrucht van de boom der kennis van goed en kwaad, dat wil zeggen vóór het binnendringen in het menselijk bewustzijn van het duale wereldbeeld dat de werkelijkheid opdeelt in tegenstellingen: goed/kwaad, zwart/wit, slecht/goed, groot/klein, mannelijk/vrouwelijk, pijn/genot, God/duivel… In wezen is de innerlijke dialoog «van de boze» in Jouw hoofd een manier om het duale wereldbeeld in stand te houden, dat ons zo vertrouwd en tamelijk complex georganiseerd is. Het wereldbeeld dat zich aan de sjamanen openbaart als gevolg van het tot stilstand brengen van deze innerlijke dialoog, is zeer eenvoudig – de mens ziet de oerenergieën en neemt alles waar met de onschuldige blik van een kind: alles is er gewoon en dat is alles – er is geen slecht of goed, er is geen goed en kwaad, alles is er gewoon – iets kan men eten en verzadigd raken, iets beweegt en trekt de aandacht, daarmee kan men spelen en het onderzoeken. Meer bestaat er simpelweg niet in de wereld. Zo leefde Adam in het paradijs. Zo leeft trouwens tot op de dag van vandaag de Pirahã-stam in het Amazonegebied. Door van het duale wereldbeeld van de boom der kennis van goed en kwaad te proeven, scheidt Adam in zijn waarneming Zichzelf af van God. Nu is God in het menselijk bewustzijn een steeds groter wordende Grootheid, en de mens een wezen dat zich steeds meer bewust wordt van zijn nietigheid (tegenover God en de schaal van het heelal). En een dergelijke waarneming leidt onvermijdelijk tot angsten, schaamte, pijn en lijden, aan de

ene kant, en tot verschillende manieren om zich hiertegen te beschermen, aan de andere kant. Zo voltrekt zich de evolutie van het bewustzijn, verruimt het taalkundige wereldbeeld: de woordenschat groeit, en dat betekent dat ook de rijkdom aan verschijnselen die de mens kan waarnemen en invoelen toeneemt, waardoor hij uit de kwantumsoep van de oorspronkelijke werkelijkheid niet alleen de zich in haar veelvormigheid uitbreidende materiële werkelijkheid vormt (afbakent), maar ook de rijke gevoelswereld van zijn ziel, evenals een gelaagde spirituele werkelijkheid. Uiteindelijk ontdekt de denkende mens de aard van lijden en pijn, en begint hij manieren te zoeken om deze pijn te overwinnen, haar grenzen te overstijgen, om genot en vreugde te vergroten. Zo ontstaan sjamanisme, magie, religie, wetenschap. Sjamanen streven ernaar het duale wereldbeeld in het menselijk hoofd kwijt te raken en de mens terug te brengen naar eenvoud en eenheid met de natuur; magiërs – overeenstemming te bereiken met deze natuurkrachten; wetenschap – ze te onderwerpen, niet door de dualiteit af te wijzen, maar integendeel, door de verworvenheden van de duale geest maximaal te ontwikkelen en te benutten; religie werpt voor ons bruggetjes van geloof naar de hereniging met die Grootheid waarvan de duale geest ons heeft afgescheiden en die het een Hogere Kracht, God, heeft genoemd. Afzien van het duale wereldbeeld en terugkeren naar de oorspronkelijke onschuldige kindertijd van de mensheid, of de duale geest blijven gebruiken om je te beschermen tegen angsten die hijzelf heeft gecreëerd, of Jouw Geloof versterken in een afgescheiden, aan het andere uiteinde van het bewustzijn bestaande Hogere Kracht – het is aan Jou om te beslissen, Mijn vriend. Wij stellen daarentegen een weg voor uit de dualiteit naar de trialiteit, naar het Ene

Bewustzijn van de Schepper, waar de polen van het duale bewustzijn – zwart en wit, duisternis en licht, nietigheid en Grootheid – zich in Jou verenigen tot de Ene Regenboog van de wereld, en Jij Jezelf erkent als haar Schepper, haar Collectieve Schepper. De Ene Regenboog van de Wereld. RadoMir.

Radomir – dat is bewustzijn. Het Ene Bewustzijn van de Schepper.