12. ആന്തരിക സംഭാഷണം (ഭാഗം രണ്ട്)

...മെക്സിക്കോയിലെ ഷാമന്മാർ തങ്ങളുടെ ഉള്ളിലെ 'ദുഷ്ടനിൽനിന്നുള്ള' ആന്തരിക സംഭാഷണത്തെ നിശ്ചലമാക്കുമ്പോൾ, 'പാപവീഴ്ചയ്ക്കു' മുൻപ്, നന്മതിന്മകളെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവിന്റെ വൃക്ഷത്തിൽനിന്നുള്ള ഫലം ഭുജിക്കുന്നതിനു മുൻപ് മനുഷ്യനുണ്ടായിരുന്ന ലോകവീക്ഷണം അവർക്കു മുന്നിൽ തുറക്കപ്പെടുന്നു; അതായത് യാഥാർത്ഥ്യത്തെ നന്മ/തിന്മ, കറുപ്പ്/വെളുപ്പ്, ചീത്ത/നല്ലത്, വലുത്/ചെറുത്, പുരുഷൻ/സ്ത്രീ, വേദന/ആനന്ദം, ദൈവം/പിശാച് എന്നിങ്ങനെയുള്ള വിപരീതങ്ങളായി വിഭജിക്കുന്ന ദ്വൈതഭാവം മനുഷ്യബോധത്തിൽ കടന്നുകൂടുന്നതിനു മുൻപുള്ള അവസ്ഥ... വാസ്തവത്തിൽ, നിന്റെ ഉള്ളിലെ 'ദുഷ്ടനിൽനിന്നുള്ള' ആന്തരിക സംഭാഷണം എന്നത് നമുക്ക് പരിചിതവും സങ്കീർണ്ണവുമായ ഈ ദ്വൈത ലോകവീക്ഷണത്തെ നിലനിർത്താനുള്ള ഒരു മാർഗ്ഗമാണ്. ഈ ആന്തരിക സംഭാഷണം നിർത്തുന്നതിലൂടെ ഷാമന്മാർക്ക് വെളിപ്പെടുന്ന ലോകവീക്ഷണം വളരെ ലളിതമാണ് — മനുഷ്യൻ ആദിമ ഊർജ്ജങ്ങളെ കാണുകയും, ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ നിഷ്കളങ്കമായ ദൃഷ്ടിയോടെ സകലത്തെയും ഉൾക്കൊള്ളുകയും ചെയ്യുന്നു: എല്ലാം അങ്ങനെ വെറുതെ നിലനിൽക്കുന്നു, അത്രമാത്രം — അവിടെ നല്ലതോ ചീത്തയോ ഇല്ല, നന്മയോ തിന്മയോ ഇല്ല, എല്ലാം കേവലം നിലനിൽക്കുന്നു — ചിലത് കഴിച്ച് വിശപ്പടക്കാം, ചിലത് ചലിച്ചു ശ്രദ്ധയാകർഷിക്കുന്നു, അവയോടൊപ്പം കളിക്കാം, അവയെ അറിയാം. ഇതിനപ്പുറം ഒന്നുമേ ഈ ലോകത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നില്ല. അങ്ങനെയായിരുന്നു ആദാം പറുദീസയിൽ ജീവിച്ചിരുന്നത്. ആമസോണിലെ പിരഹാ ഗോത്രം ഇന്നും ജീവിക്കുന്നത് അങ്ങനെ തന്നെയാണ്. നന്മതിന്മകളെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവിന്റെ വൃക്ഷത്തിൽനിന്നുള്ള ദ്വൈത ലോകവീക്ഷണം അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞ ആദാം, തന്റെ അനുഭൂതിയിൽ സ്വയം ദൈവത്തിൽനിന്ന് വേർപെടുത്തുന്നു. ഇപ്പോൾ മനുഷ്യന്റെ ബോധത്തിൽ ദൈവം എന്നത് സദാ വർദ്ധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന മഹിമയും, മനുഷ്യൻ എന്നത് (ദൈവത്തിനും പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ അളവറ്റ വ്യാപ്തിക്കും മുന്നിൽ) തന്റെ നിസ്സാരതയെ കൂടുതൽ തിരിച്ചറിയുന്ന ഒരു ജീവിയുമായി മാറുന്നു. ഇത്തരം ഒരു വീക്ഷണം അനിവാര്യമായും ഭയം, ലജ്ജ, വേദന, കഷ്ടപ്പാടുകൾ എന്നിവയിലേക്കും, ഒരു

വശത്ത്, അതിൽനിന്ന് രക്ഷനേടാനുള്ള വിവിധ വഴികളിലേക്കും, മറുവശത്ത് നയിക്കുന്നു. അങ്ങനെ ബോധത്തിന്റെ പരിണാമം സംഭവിക്കുന്നു, ലോകത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഭാഷാപരമായ വീക്ഷണം വികസിക്കുന്നു: പദസമ്പത്ത് വർദ്ധിക്കുന്നു, അതോടെ മനുഷ്യന് ഗ്രഹിക്കാനും ഉൾക്കൊള്ളാനും കഴിയുന്ന പ്രതിഭാസങ്ങളുടെ സമൃദ്ധി വികസിക്കുന്നു, ആദിമ യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെ ക്വാണ്ടം സൂപ്പിൽ നിന്ന് അതിന്റെ വൈവിധ്യത്തിൽ വികസിക്കുന്ന ഭൗതിക യാഥാർത്ഥ്യം മാത്രമല്ല, തന്റെ ആത്മാവിന്റെ സമ്പന്നമായ വൈകാരിക ലോകവും ബഹുതലങ്ങളുള്ള ആത്മീയ യാഥാർത്ഥ്യവും രൂപപ്പെടുന്നു (വേർതിരിച്ചെടുക്കപ്പെടുന്നു). ഒടുവിൽ ചിന്തിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ കഷ്ടപ്പാടിന്റെയും വേദനയുടെയും സ്വഭാവം തിരിച്ചറിയുകയും, ഈ വേദനയെ അതിജീവിക്കാനും, അതിനപ്പുറത്തേക്ക് കടന്ന് സുഖവും ആനന്ദവും വർദ്ധിപ്പിക്കാനുമുള്ള വഴികൾ തേടാൻ തുടങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നു. അങ്ങനെ ഷാമനിസവും മാന്ത്രികതയും മതവും ശാസ്ത്രവും ഉടലെടുക്കുന്നു. ഷാമന്മാർ മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിലെ ദ്വൈത ലോകവീക്ഷണത്തിൽനിന്ന് മുക്തി നേടാനും, അവനെ പ്രകൃതിയോടുള്ള ലളിതത്വത്തിലേക്കും ഐക്യത്തിലേക്കും തിരികെ കൊണ്ടുവരാനും ശ്രമിക്കുന്നു; മാന്ത്രികർ — പ്രകൃതിശക്തികളുമായി പൊരുത്തപ്പെടാൻ; ശാസ്ത്രം — ദ്വൈതഭാവം ഉപേക്ഷിക്കാതെ, മറിച്ച് ദ്വൈത മനസ്സിന്റെ നേട്ടങ്ങൾ പരമാവധി വികസിപ്പിച്ചും ഉപയോഗിച്ചും അവയെ കീഴടക്കാൻ; മതം — ദ്വൈത മനസ്സ് നമ്മിൽനിന്ന് വേർപെടുത്തി പരമോന്നത ശക്തിയെന്നും ദൈവമെന്നും വിളിച്ച ആ മഹിമയുമായി നമ്മെ ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന വിശ്വാസത്തിന്റെ പാലങ്ങൾ തീർക്കുന്നു. ദ്വൈത ലോകവീക്ഷണം ഉപേക്ഷിച്ച് മനുഷ്യരാശിയുടെ ആദിമ നിഷ്കളങ്കമായ ബാല്യത്തിലേക്ക് മടങ്ങുകയോ, അല്ലെങ്കിൽ ദ്വൈത മനസ്സ് തന്നെ സൃഷ്ടിച്ച ഭയങ്ങളിൽനിന്ന് സംരക്ഷണം നേടാൻ അതിനെ തുടർന്നും ഉപയോഗിക്കുകയോ, അതുമല്ലെങ്കിൽ ബോധത്തിന്റെ മറ്റേ അറ്റത്ത് നിലനിൽക്കുന്ന വേറിട്ട പരമോന്നത ശക്തിയിലുള്ള നിന്റെ വിശ്വാസത്തെ ബലപ്പെടുത്തുകയോ ചെയ്യുക — അത് തീരുമാനിക്കേണ്ടത് നീയാണ്, എന്റെ സുഹൃത്തേ. നാമാകട്ടെ, ദ്വൈതത്തിൽനിന്ന് ത്രൈതത്തിലേക്കും, ഏക

സ്രഷ്ടാവിന്റെ ബോധത്തിലേക്കുമുള്ള ഒരു നിർഗ്ഗമനമാർഗ്ഗം മുന്നോട്ടുവെക്കുന്നു; അവിടെ കറുപ്പും വെളുപ്പും, ഇരുളും വെളിച്ചവും, നിസ്സാരതയും മഹിമയും ചേർന്ന ദ്വൈതബോധത്തിന്റെ ധ്രുവങ്ങൾ നിന്നിൽ ലോകത്തിന്റെ ഏക മഴവില്ലായി ഒന്നിക്കുന്നു, നീ സ്വയം അതിന്റെ സ്രഷ്ടാവായി, അതിന്റെ കൂട്ടായ സ്രഷ്ടാവായി അംഗീകരിക്കുന്നു. ലോകത്തിന്റെ ഏക മഴവില്ല്. രാദോമിർ.

രാദോമിർ എന്നത് ബോധമാണ്. സ്രഷ്ടാവിന്റെ ഏക ബോധം.