12. Внатрешен дијалог (втор дел)

...Кога шаманите на Мексико го запираат во својата глава внатрешниот дијалог «од лукавиот», им се отвора сликата на светот што ја имал човекот пред «гревопадот», пред вкусувањето на плодот од дрвото на познавањето на доброто и злото, односно пред внесувањето во свеста на човекот на дуалната слика на светот, која ја дели реалноста на спротивности: добро/зло, црно/бело, лошо/добро, големо/мало, машко/женско, болка/задоволство, Бог/ѓавол… Всушност, внатрешниот дијалог «од лукавиот» во твојата глава е начин за одржување на двојната слика на светот, нам вообичаена и доста сложено организирана. Сликата на светот што им се отвора на шаманите како резултат на запирањето на овој внатрешен дијалог е многу едноставна – човекот ги гледа првобитните енергии и сè доживува со невин поглед на дете: сè едноставно постои и толку – нема лошо или добро, нема добро и зло, сè едноставно постои – нешто може да се изеде и да се нахрани, нешто се движи и привлекува внимание, со тоа може да се поигра и да се истражува. Повеќе од тоа во светот едноставно не постои. Така живеел Адам во рајот. Така, патем, до ден-денес живее племето пираха во Амазонија. Вкусувајќи од дуалната слика на светот од дрвото на познавањето на доброто и злото, Адам во своето доживување се одделува Себеси од Бога. Сега, во свеста на човекот, Бог е сè поголемо и поголемо Величество, а човекот – сè посвесно за својата ништожност (пред Бога и размерите на вселената), суштество. И таквото доживување неизбежно води кон стравови, срам, болка и страдање, од

една страна, и кон различни начини за заштита од тоа, од друга. Така се одвива еволуцијата на свеста, се проширува јазичната слика на светот: се зголемува речничкиот фонд, а со тоа се проширува и богатството на појави што човекот е способен да ги восприема и да сочувствува со нив, формирајќи (извлекувајќи) од квантната супа на првобитната реалност не само материјалната стварност што се шири во својата разновидност, туку и богатиот чувствен свет на својата душа, како и повеќеслојната духовна реалност. Како резултат на тоа, мислечкиот човек ја открива за себе природата на страдањето, на болката и почнува да бара начини да ја победи таа болка, да исчекори надвор од нејзините граници, за да го зголеми задоволството, насладата. Така настануваат шаманизмот, магијата, религијата, науката. Шаманите се стремат да се ослободат од дуалната слика на светот во главата на човекот, враќајќи го кон едноставноста и единството со природата; мазите – да се договорат со овие природни сили; науката – да ги потчини, не откажувајќи се од дуалноста, туку напротив, максимално развивајќи ги и користејќи ги достигнувањата на дуалниот ум; религијата ни фрла мостови на Вера кон соединување со тоа Величество, од кое дуалниот ум нè одделил, нарекувајќи го Виша сила, Бог. Да се откажеш од дуалната слика на светот, враќајќи се во првобитното невино детство на човештвото, или да продолжиш да го користиш дуалниот ум за да се заштитиш од стравовите што самиот тој ги создал, или да ја зацврстуваш својата Вера во одделна, на другиот крај од свеста постоечка, Виша сила – одлуката е Твоја, Мој пријателу. Ние пак нудиме варијанта на излез од дуалноста во тријалност, во Едно

Сознание на Творецот, каде што половите на дуалната свест – на црното и белото, на темнината и светлината, на ништожноста и Величеството се соединуваат во Тебе во Едно Виножито на светот, и Ти се признаваш Себеси за негов Творец, негов Колективен Творец. Едно Виножито на Светот. РадоМир.

Радомир – тоа е сознание. Едно Сознание на Творецот.