12. Internen Dialog (Deel zwee)

...Wann d'Schamanen a Mexiko an hirem Kapp den bannenzegen Dialog «vum Béisen» unhalen, da mécht sech hinnen e Bild vun der Welt op, dat de Mënsch virum «Sëndefall» hat, virum Iesse vun der Fruucht vum Bam vun der Erkenntnes vu Gutt a Béis, dat heescht virum Andrénge vum duale Weltbild an d'Bewosstsinn vum Mënsch, dat d'Realitéit a Géigesätz deelt: Gutt/Béis, Schwaarz/Wäiss, Schlecht/Gutt, Grouss/Kleng, Männlech/Weiblech, Péng/Genoss, Gott/Däiwel… Am Fong ass den bannenzegen Dialog «vum Béisen» an Dängem Kapp e Wee, fir dat dualt Weltbild oprechtzeerhalen, dat eis vertraut an zimmlech komplex organiséiert ass. D'Weltbild, dat sech de Schamanen duerch d'Uhale vun dësem bannenzegen Dialog opdeet, ass ganz einfach – de Mënsch gesäit déi uersprénglech Energien a hëlt alles mat dem onschëllege Bléck vun engem Kand wouer: alles ass einfach do an dat ass alles – et gëtt näischt Schlechtes oder Guttes, et gëtt kee Gutt a Béis, alles ass einfach do – eppes kann een iessen a sat ginn, eppes beweegt sech an zitt d'Opmierksamkeet un, domat kann ee spillen an et erfuerschen. Méi gëtt et an der Welt einfach net. Sou huet den Adam am Paradäis gelieft. Sou lieft, iwwregens, bis haut nach de Stamm vun de Pirahã an Amazonien. Andeems hien dat dualt Weltbild vum Bam vun der Erkenntnes vu Gutt a Béis kascht huet, trennt den Adam a senger Perzeptioun Sech selwer vu Gott. Elo, am Bewosstsinn vum Mënsch, ass Gott eng Gréisst, déi ëmmer méi grouss gëtt, an de Mënsch ass e Wiesen, dat seng eegen Onbedeitendkeet (viru Gott an de Moosse vun der Schëpfung) ëmmer méi begreift. An esou eng Wouernehmung féiert onweigerlech zu Ängschten, Scham, Péng a Leed, op der

enger Säit, an zu verschiddene Weeër, sech dogéint ze schützen, op där anerer. Esou geschitt d'Evolutioun vum Bewosstsinn, d'sproochlecht Weltbild erweidert sech: de Wuertschatz vergréissert sech, a soumat erweidert sech och de Räichtum u Phenomeener, déi de Mënsch amstand ass wouerzehuelen a matzeerliewen, woubäi hien aus der Quantesopp vun der uersprénglecher Realitéit net nëmmen déi an hirer Villfalt wuessend materiell Wierklechkeet formt (erausfiltert), mee och déi räich Gefillswelt vu senger Séil, wéi och eng villfälteg geeschtlech Realitéit. Um Enn entdeckt de denkende Mënsch d'Natur vum Leed, vun der Péng a fänkt un no Weeër ze sichen, dës Péng ze besiegen, iwwer hir Grenzen erauszetrieden, fir de Genoss an d'Freed ze vergréisseren. Esou entstinn de Schamanismus, d'Magie, d'Relioun, d'Wëssenschaft. D'Schamane probéieren dat dualt Weltbild am Kapp vum Mënsch lasszeginn an hien zréck an d'Einfachheet an d'Eenheet mat der Natur ze bréngen; d'Magier – sech mat dësen Naturkräften eens ze ginn; d'Wëssenschaft – se sech z'ënnerwerfen, ouni op d'Dualitéit ze verzichten, mee am Géigendeel, andeems se d'Errungeschafte vum duale Geescht maximal entwéckelt a notzt; d'Relioun baut eis Brécke vum Glaawen an d'Verbindung mat där Gréisst, vun där de duale Geescht eis getrennt huet, andeems en et eng Héchst Kraaft, Gott genannt huet. Ob Du op dat dualt Weltbild verzichts an an déi uersprénglech onschëlleg Kandheet vun der Mënschheet zréckkéiers, oder weiderhin den duale Geescht notz, fir Dech virun den Ängschten ze schützen, déi en selwer erschaf huet, oder Däi Glaawen un eng getrennt, um aneren Enn vum Bewosstsinn existéierend Héchst Kraaft stäerks – dat decidéiers Du, Mäi Frënd. Mir awer bidden eng Méiglechkeet un, aus der Dualitéit an d'Trialitéit erauszetrieden, an dat Eent

Bewosstsinn vum Schëpfer, wou d'Pole vum duale Bewosstsinn – vum Schwaarzen a Wäissen, vun der Däischtert an dem Liicht, vun der Onbedeitendkeet an der Gréisst sech an Dir zu engem Eenzegen Reebou vun der Welt verbannen, an Du Dech als säi Schëpfer unerkenns, als säi Kollektive Schëpfer. Een Eenzegen Reebou vun der Welt. RadoMir.

Radomir – dat ass e Bewosstsinn. Dat Eent Bewosstsinn vum Schëpfer.