12. ಆಂತರಿಕ ಸಂಭಾಷಣೆ (ಭಾಗ ಎರಡು)

...ಮೆಕ್ಸಿಕೋದ ಶಾಮನರು ತಮ್ಮ ತಲೆಯಲ್ಲಿರುವ «ದುಷ್ಟನ» ಆಂತರಿಕ ಸಂಭಾಷಣೆಯನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದಾಗ, «ಪಾಪಪತನ»ಕ್ಕಿಂತ ಮುಂಚೆ, ಒಳಿತು ಮತ್ತು ಕೆಡುಕಿನ ಜ್ಞಾನದ ವೃಕ್ಷದ ಫಲವನ್ನು ಸವಿಯುವ ಮುನ್ನ ಮನುಷ್ಯನಿಗಿದ್ದ ಜಗತ್ತಿನ ಚಿತ್ರಣವು ಅವರಿಗೆ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ; ಅಂದರೆ ವಾಸ್ತವವನ್ನು ವಿರುದ್ಧಗಳಾಗಿ ವಿಭಜಿಸುವ ದ್ವಂದ್ವ ಪ್ರಪಂಚದ ಚಿತ್ರಣವು ಮಾನವನ ಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುವ ಮುನ್ನ: ಒಳಿತು/ಕೆಡುಕು, ಕಪ್ಪು/ಬಿಳುಪು, ಕೆಟ್ಟದ್ದು/ಒಳ್ಳೆಯದು, ದೊಡ್ಡದು/ಸಣ್ಣದು, ಗಂಡು/ಹೆಣ್ಣು, ನೋವು/ಆನಂದ, ದೇವರು/ಸೈತಾನ... ವಾಸ್ತವವಾಗಿ, ನಿನ್ನ ತಲೆಯಲ್ಲಿರುವ «ದುಷ್ಟನ» ಆಂತರಿಕ ಸಂಭಾಷಣೆಯು ನಮಗೆ ಪರಿಚಿತವಾದ ಮತ್ತು ಸಾಕಷ್ಟು ಸಂಕೀರ್ಣವಾಗಿ ಸಂಘಟಿತವಾದ ದ್ವಂದ್ವ ಜಗತ್ತಿನ ಚಿತ್ರಣವನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಒಂದು ವಿಧಾನವಾಗಿದೆ. ಈ ಆಂತರಿಕ ಸಂಭಾಷಣೆಯನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುವುದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಶಾಮನರಿಗೆ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಪಂಚದ ನೋಟವು ಅತ್ಯಂತ ಸರಳವಾಗಿದೆ – ಮನುಷ್ಯನು ಆದಿಮ ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಗುವಿನ ಮುಗ್ಧ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಗ್ರಹಿಸುತ್ತಾನೆ: ಎಲ್ಲವೂ ಕೇವಲ ಇದೆ, ಅಷ್ಟೇ – ಅಲ್ಲಿ ಕೆಟ್ಟದ್ದೂ ಇಲ್ಲ, ಒಳ್ಳೆಯದೂ ಇಲ್ಲ, ಒಳಿತೂ ಇಲ್ಲ, ಕೆಡುಕೂ ಇಲ್ಲ, ಎಲ್ಲವೂ ಕೇವಲ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿದೆ – ಯಾವುದನ್ನಾದರೂ ತಿಂದು ತೃಪ್ತಿಪಡಬಹುದು, ಯಾವುದೋ ಚಲಿಸುತ್ತಾ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತದೆ, ಅದರೊಂದಿಗೆ ಆಟವಾಡಬಹುದು ಮತ್ತು ಅನ್ವೇಷಿಸಬಹುದು. ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನದು ಯಾವುದೂ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಆದಾಮನು ಹೀಗೆಯೇ ಜೀವಿಸಿದ್ದನು. ಅಂದಹಾಗೆ, ಅಮೆಜಾನಿಯಾದ ಪಿರಹಾ ಬುಡಕಟ್ಟು ಇಂದಿಗೂ ಹೀಗೆಯೇ ಬದುಕುತ್ತದೆ. ಒಳಿತು ಮತ್ತು ಕೆಡುಕಿನ ಜ್ಞಾನದ ವೃಕ್ಷದಿಂದ ದ್ವಂದ್ವ ಪ್ರಪಂಚದ ಚಿತ್ರಣವನ್ನು ಸವಿದ ನಂತರ, ಆದಾಮನು ತನ್ನ ಗ್ರಹಿಕೆಯಲ್ಲಿ ತನ್ನನ್ನು ದೇವರಿಂದ ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಈಗ, ಮನುಷ್ಯನ ಪ್ರಜ್ಞೆಯಲ್ಲಿ, ದೇವರು ಎಂದರೆ ಸದಾ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ಭವ್ಯತೆ, ಮತ್ತು ಮನುಷ್ಯನೆಂದರೆ (ದೇವರ ಮತ್ತು ವಿಶ್ವದ ವಿಸ್ತಾರದ ಮುಂದೆ) ತನ್ನ ನಿಕೃಷ್ಟತೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಅರಿಯುತ್ತಿರುವ ಒಂದು ಜೀವಿ. ಮತ್ತು ಅಂತಹ ಗ್ರಹಿಕೆಯು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಒಂದೆಡೆ ಭಯ, ಲಜ್ಜೆ, ನೋವು ಮತ್ತು ದುಃಖಕ್ಕೆ ದಾರಿಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು

ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ, ಇದರಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ವಿವಿಧ ಮಾರ್ಗಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ವಿಕಾಸವು ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ, ಭಾಷಾ ಪ್ರಪಂಚದ ಚಿತ್ರಣವು ವಿಸ್ತರಿಸುತ್ತದೆ: ಶಬ್ದಕೋಶವು ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ, ಅಂದರೆ ಮನುಷ್ಯನು ಗ್ರಹಿಸಲು ಮತ್ತು ಸಹಾನುಭೂತಿ ಹೊಂದಲು ಸಮರ್ಥವಾಗಿರುವ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳ ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆಯೂ ವಿಸ್ತರಿಸುತ್ತದೆ, ಮೂಲ ವಾಸ್ತವದ ಕ್ವಾಂಟಮ್ ಸೂಪ್‌ನಿಂದ ಕೇವಲ ತನ್ನ ವೈವಿಧ್ಯತೆಯಲ್ಲಿ ಹರಡುತ್ತಿರುವ ಭೌತಿಕ ವಾಸ್ತವವನ್ನು ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ತನ್ನ ಆತ್ಮದ ಶ್ರೀಮಂತ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಜಗತ್ತನ್ನು ಮತ್ತು ಬಹುಸ್ತರದ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ವಾಸ್ತವವನ್ನೂ ರೂಪಿಸುತ್ತದೆ (ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸುತ್ತದೆ). ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ, ಚಿಂತನಾಶೀಲ ಮನುಷ್ಯನು ನೋವು ಮತ್ತು ದುಃಖದ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ಈ ನೋವನ್ನು ಜಯಿಸಲು, ಸುಖ ಮತ್ತು ಆನಂದವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಲು ಅದರ ಪರಿಮಿತಿಗಳನ್ನು ಮೀರಿ ಹೆಜ್ಜೆಯಿಡುವ ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತಾನೆ. ಹೀಗೆ ಶಾಮನಿಸಂ, ಮಾಟ-ಮಂತ್ರ, ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ವಿಜ್ಞಾನಗಳು ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತವೆ. ಶಾಮನರು ಮನುಷ್ಯನ ತಲೆಯಲ್ಲಿರುವ ದ್ವಂದ್ವ ಪ್ರಪಂಚದ ಚಿತ್ರಣವನ್ನು ತೊಡೆದುಹಾಕಿ, ಅವನನ್ನು ಸರಳತೆಗೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಕೃತಿಯೊಂದಿಗಿನ ಐಕ್ಯತೆಗೆ ಮರಳಿ ತರಲು ಶ್ರಮಿಸುತ್ತಾರೆ; ಮಾಂತ್ರಿಕರು ಈ ನೈಸರ್ಗಿಕ ಶಕ್ತಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಒಪ್ಪಂದ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ; ವಿಜ್ಞಾನವು ದ್ವಂದ್ವತೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸದೆ, ಬದಲಿಗೆ ದ್ವಂದ್ವ ಮನಸ್ಸಿನ ಸಾಧನೆಗಳನ್ನು ಗರಿಷ್ಠವಾಗಿ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಪಡಿಸಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮೂಲಕ ಅವುಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ನೋಡುತ್ತದೆ; ಧರ್ಮವು ದ್ವಂದ್ವ ಮನಸ್ಸು ನಮ್ಮಿಂದ ಬೇರ್ಪಡಿಸಿ ಸರ್ವೋಚ್ಚ ಶಕ್ತಿ, ದೇವರು ಎಂದು ಕರೆದ ಆ ಭವ್ಯತೆಯೊಂದಿಗೆ ಒಂದಾಗಲು ನಂಬಿಕೆಯ ಸೇತುವೆಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುತ್ತದೆ. ದ್ವಂದ್ವ ಪ್ರಪಂಚದ ಚಿತ್ರಣವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಮಾನವಕುಲದ ಆದಿಮ ಮುಗ್ಧ ಬಾಲ್ಯಕ್ಕೆ ಮರಳುವುದು, ಅಥವಾ ತಾನೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಭಯಗಳಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ದ್ವಂದ್ವ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಬಳಸುವುದನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುವುದು, ಅಥವಾ ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಇನ್ನೊಂದು ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಸರ್ವೋಚ್ಚ ಶಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಬಲಪಡಿಸುವುದು – ಇದನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸಬೇಕಾದವನು ನೀನೇ, ನನ್ನ ಮಿತ್ರನೇ. ನಾವಾದರೋ ದ್ವಂದ್ವತೆಯಿಂದ ತ್ರಿತ್ವಕ್ಕೆ, ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನ ಏಕೈಕ

ಪ್ರಜ್ಞೆಗೆ ಹೊರಹೊಮ್ಮುವ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸುತ್ತೇವೆ, ಅಲ್ಲಿ ದ್ವಂದ್ವ ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಧ್ರುವಗಳಾದ ಕಪ್ಪು ಮತ್ತು ಬಿಳುಪು, ಕತ್ತಲು ಮತ್ತು ಬೆಳಕು, ನಿಕೃಷ್ಟತೆ ಮತ್ತು ಭವ್ಯತೆಗಳು ನಿನ್ನೊಳಗೆ ಪ್ರಪಂಚದ ಏಕೈಕ ಕಾಮನಬಿಲ್ಲಾಗಿ ಒಂದಾಗುತ್ತವೆ, ಮತ್ತು ನೀನು ನಿನ್ನನ್ನು ಅದರ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನೆಂದು, ಅದರ ಸಾಮೂಹಿಕ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನೆಂದು ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೀಯ. ಜಗತ್ತಿನ ಏಕೈಕ ಕಾಮನಬಿಲ್ಲು. ರಾಧೋಮಿರ್.

ರಾಧೋಮಿರ್ ಎಂಬುದು ಪ್ರಜ್ಞೆ. ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನ ಏಕೈಕ ಪ್ರಜ್ಞೆ.