12. შიდა დიალოგი (ნაწილი მეორე)

„...როდესაც მექსიკელი შამანები თავიანთ თავში აჩერებენ „ბოროტისგან“ მომდინარე შინაგან დიალოგს, მათ წინაშე იხსნება სამყაროს ის სურათი, რომელიც ადამიანს ჰქონდა „დაცემამდე“, კეთილისა და ბოროტის შეცნობის ხის ნაყოფის იგემებამდე, ანუ ადამიანის ცნობიერებაში სამყაროს დუალური სურათის დანერგვამდე, რომელიც რეალობას საპირისპიროებად ანაწევრებს: კეთილი/ბოროტი, შავი/თეთრი, ცუდი/კარგი, დიდი/პატარა, მამრობითი/მდედრობითი, ტკივილი/სიამოვნება, ღმერთი/ეშმაკი... არსებითად, შენს თავში არსებული შინაგანი დიალოგი „ბოროტისგან“ არის სამყაროს ორმაგი სურათის შენარჩუნების საშუალება, რომელიც ჩვენთვის ჩვეული და საკმაოდ რთულად ორგანიზებულია. სამყაროს სურათი, რომელიც შამანებს ამ შინაგანი დიალოგის შეჩერების შედეგად ეხსნებათ, ძალიან მარტივია – ადამიანი ხედავს პირველქმნილ ენერგიებს და ყველაფერს ბავშვის უმანკო მზერით აღიქვამს: ყველაფერი უბრალოდ არის და მეტი არაფერი – არ არსებობს ცუდი ან კარგი, არ არსებობს კეთილი და ბოროტი, ყველაფერი უბრალოდ არის – რაღაც შეიძლება შეჭამო და დანაყრდე, რაღაც მოძრაობს და ყურადღებას იპყრობს, მასთან თამაში და მისი გამოკვლევა შეიძლება. მეტი სამყაროში უბრალოდ არ არსებობს. ასე ცხოვრობდა ადამი სამოთხეში. ასე, სხვათა შორის, დღემდე ცხოვრობს პირაჰას ტომი ამაზონიაში. კეთილისა და ბოროტის შეცნობის ხიდან სამყაროს დუალური სურათის იგემებით, ადამი თავის აღქმაში საკუთარ თავს ღმერთისგან გამოყოფს. ახლა, ადამიანის ცნობიერებაში, ღმერთი არის გამუდმებით მზარდი სიდიადე, ხოლო ადამიანი – არსება, რომელიც სულ უფრო მეტად აცნობიერებს თავის სიმცირეს (ღმერთისა და სამყაროს მასშტაბების წინაშე). და ასეთი აღქმა გარდაუვლად მიდის შიშებამდე, სირცხვილამდე, ტკივილამდე და ტანჯვამდე, ერთის

მხრივ, და ამისგან თავის დასაცავად სხვადასხვა გზების ძიებამდე, მეორეს მხრივ. ასე ხდება ცნობიერების ევოლუცია, ფართოვდება სამყაროს ენობრივი სურათი: იზრდება ლექსიკური მარაგი, რაც ნიშნავს, რომ ფართოვდება იმ მოვლენათა სიმდიდრეც, რომელთა აღქმა და თანაგანცდა ადამიანს შეუძლია, თავდაპირველი რეალობის კვანტური წვნიანიდან აყალიბებს (გამოყოფს) რა არა მხოლოდ თავის მრავალფეროვნებაში მზარდ მატერიალურ სინამდვილეს, არამედ საკუთარი სულის მდიდარ გრძნობად სამყაროსაც და მრავალდონიან სულიერ რეალობას. საბოლოოდ მოაზროვნე ადამიანი საკუთარი თავისთვის ხსნის ტანჯვის, ტკივილის ბუნებას და იწყებს ამ ტკივილის დაძლევის, მის ფარგლებს გარეთ გასვლის გზების ძიებას, რათა გაზარდოს სიამოვნება, ნეტარება. ასე ჩნდება შამანიზმი, მაგია, რელიგია, მეცნიერება. შამანები მიისწრაფვიან გაათავისუფლონ ადამიანის გონება სამყაროს დუალური სურათისგან და დააბრუნონ იგი ბუნებასთან უბრალოებასა და ერთიანობაში; მაგები ცდილობენ – მოურიგდნენ ბუნების ამ ძალებს; მეცნიერება კი – დაიმორჩილოს ისინი, დუალობაზე უარის თქმის გარეშე, არამედ პირიქით, დუალური გონების მიღწევების მაქსიმალური განვითარებითა და გამოყენებით; რელიგია გვიდებს რწმენის ხიდებს იმ სიდიადესთან შესაერთებლად, რომლისგანაც დუალურმა გონებამ გამოგვყო და მას უმაღლესი ძალა, ღმერთი უწოდა. უარი თქვა სამყაროს დუალურ სურათზე, დაბრუნდე კაცობრიობის თავდაპირველ უმანკო ბავშვობაში, თუ განაგრძო დუალური გონების გამოყენება მის მიერვე შექმნილი შიშებისგან დასაცავად, თუ განამტკიცო შენი რწმენა ცალკეულ, ცნობიერების მეორე მხარეს არსებულ უმაღლეს ძალაში – შენი გადასაწყვეტია, ჩემო მეგობარო. ჩვენ კი გთავაზობთ დუალობიდან ტრიალობაში, ერთიან

შემოქმედის ცნობიერებაში გასვლის ვარიანტს, სადაც დუალური ცნობიერების პოლუსები – შავისა და თეთრის, სიბნელისა და სინათლის, სიმცირისა და სიდიადის – ერთიანდებიან შენში სამყაროს ერთიან ცისარტყელად, და შენ აღიარებ საკუთარ თავს მის შემოქმედად, მის კოლექტიურ შემოქმედად. სამყაროს ერთიანი ცისარტყელა. რადომირი.

რადომირი – ეს არის ცნობიერება. შემოქმედის ერთიანი ცნობიერება.