12. Dialog Internal (bagean loro)

...Nalika para dukun Meksiko ngendhegake pacelathon batin «saka si durjana» ing njero sirahé, kabukak marang dhèwèké gambaran jagad sing diduwèni manungsa sadurungé «tiba ing dosa», sadurungé mangan woh saka wit kawruh bab becik lan ala, yaiku sadurungé lumebuné gambaran jagad dualis ing njero kesadaran manungsa, sing mérang kasunyatan dadi kosok balèn: becik/ala, ireng/putih, ala/apik, gedhé/cilik, lanang/wadon, lara/kanikmatan, Gusti Allah/iblis… Satemené, pacelathon batin «saka si durjana» ing njero sirahmu yaiku cara kanggo ngrumat gambaran jagad dualis, sing wus kulina tumrap kita lan kasusun kanthi cukup ruwet. Gambaran jagad sing kabukak marang para dukun minangka asil saka ngendhegaké pacelathon batin iki prasaja banget – manungsa ndeleng ènèrgi-ènèrgi purba lan nampa samubarang kanthi pandelengan suci bocah cilik: kabèh mung ana lan wis – ora ana sing ala utawa apik, ora ana becik lan ala, kabèh mung ana – ana sing bisa dipangan lan dadi wareg, ana sing obah lan narik kawigatèn, sing bisa dienggo dolanan lan ditliti. Ora ana sing luwih saka iku ing jagad iki. Kaya mangkono Adam urip ing swarga. Kaya mangkono uga, satemené, nganti saiki uripé suku Pirahã ing Amazon. Sawisé ngrasakaké gambaran jagad dualis saka wit kawruh bab becik lan ala, Adam, ing panampané, misahaké Dhiriné saka Gusti Allah. Saiki, ing njero kesadaran manungsa, Gusti Allah iku Kaluhuran sing tansah sansaya gedhé, déné manungsa iku titah sing sansaya nyadari kanisthané (ing sangarepé Gusti Allah lan jembaring jagad raya). Lan panampa kaya mangkono mesthi nuntun marang rasa wedi, isin, lara, lan kasangsaran, ing

sisih siji, lan marang manéka cara kanggo njaga dhiri saka babagan iku, ing sisih liyané. Kaya mangkono dumadiné évolusi kesadaran, njembaraké gambaran basa ngenani jagad: mundhaké gunggung tembung, lan kanthi mangkono, sansaya jembar uga kasugihan fénoména sing bisa ditampa lan dirasakaké déning manungsa, mbentuk (misahaké) saka duduh kuantum kasunyatan purba ora mung kasunyatan materi sing sansaya jembar ing manéka warnané, nanging uga jagad rasa sing sugih saka jiwané, sarta kasunyatan kasukman sing manéka tataran. Wusanane, manungsa sing mikir nemokaké hakekat kasangsaran, lara, lan miwiti nggolèki cara kanggo ngalahaké lara iki, mlumpat ngliwati watesé, supaya bisa nambah kanikmatan, kabungahan. Mula laira shamanisme, sihir, agama, èlmu kawruh. Para dukun ngupaya ngilangaké gambaran jagad dualis ing sirahé manungsa, mbalèkaké dhèwèké marang kaprasajan lan manunggal karo alam; para juru sihir – nggawé pasarukukan karo daya-daya alam iki; èlmu kawruh – nelukaké daya-daya mau, tanpa ninggalaké dualitas, nanging kosok balèné, ngrembakakaké lan nggunakaké kanthi maksimal asil saka pikiran dualis; agama mbangun kreteg Kapercayan tumrap kita tumuju manunggal karo Kaluhuran iku, sing wus dipisahaké déning pikiran dualis saka kita, kanthi ngarani iku Daya Luhur, Gusti Allah. Ninggalaké gambaran jagad dualis, bali menyang mangsa ciliké manungsa sing purba lan suci, utawa terus nggunakaké pikiran dualis kanggo njaga dhiri saka rasa wedi sing digawé déning dhèwèké dhéwé, utawa nguwataké Kapercayanmu marang Daya Luhur sing kapisah, sing ana ing pucuk liyané kesadaran – kabèh iku pilihanmu, Kancaku. Déné kita nawakaké pilihan kanggo metu saka dualitas tumuju marang trialitas, menyang Manunggalé

Kesadaran Sang Nitahaké, ing ngendi kutub-kutub kesadaran dualis – ireng lan putih, peteng lan padhang, kanisthan lan Kaluhuran nyawiji ing njero Sliramu dadi Kuwung Manunggal jagad, lan Kowe ngakoni Dhirimu minangka Sang Nitahaké, Sang Nitahaké Bebarengan. Kuwung Manunggal Jagad. RadoMir.

Radomir iku kesadaran. Kesadaran Manunggal Sang Nitahaké.