12. Innri samræða (hluti tvö)

...Þegar seiðmenn Mexíkó stöðva hið innra samtal „hins illa“ í höfði sínu, opnast fyrir þeim sú heimsmynd sem maðurinn bjó yfir fyrir „syndafallið“, áður en neytt var af ávexti skilningstrés góðs og ills, það er áður en tvíhyggjumynd heimsins var gróðursett í vitund mannsins, sem skiptir veruleikanum í andstæður: gott/illt, svart/hvítt, slæmt/gott, stórt/smátt, karlkyns/kvenkyns, sársauki/nautn, Guð/djöfull… Í eðli sínu er hið innra samtal „hins illa“ í höfði Þínu leið til að viðhalda hinni tvíhyggju heimsmynd, sem okkur er svo kunnug og er nokkuð flókin að gerð. Heimsmyndin sem opnast seiðmönnunum þegar þetta innra samtal er stöðvað er afar einföld – maðurinn sér frumorkurnar og skynjar allt með saklausu auga barnsins: allt er einfaldlega til og þar með búið – ekkert er slæmt eða gott, ekkert er illt eða gott, allt er einfaldlega til – sumt má borða og seðja hungur sitt, annað hreyfist og vekur athygli, með því má leika og kanna það. Ekkert frekara er til í heiminum. Þannig lifði Adam í paradís. Þannig lifir, að sönnu, enn þann dag í dag Pirahã-ættbálkurinn í Amasónfrumskóginum. Eftir að hafa neytt hinnar tvíhyggju heimsmyndar af skilningstré góðs og ills, skilur Adam í skynjun sinni Sjálfan sig frá Guði. Nú er Guð, í vitund mannsins, sífellt vaxandi Tign, en maðurinn vera sem verður æ meðvitaðri um eigið fánýti (frammi fyrir Guði og stærðargráðu alheimsins). Og slík skynjun leiðir óhjákvæmilega til ótta, skammar, sársauka og þjáningar, á

annars vegar, og til margvíslegra leiða til að verjast þessu, hins vegar. Þannig á sér stað þróun vitundarinnar, málheimsmyndin víkkar út: orðaforðinn eykst, og þar með eykst auðlegð þeirra fyrirbæra sem maðurinn er fær um að skynja og finna til með, og mótar (greinir) úr skammtafræðilegri súpu frumveruleikans ekki aðeins efnislægan veruleika sem breiðist út í margbreytileika sínum, heldur einnig auðugan tilfinningaheim sálar sinnar, sem og marglaga andlegan veruleika. Að lokum uppgötvar hinn hugsandi maður eðli þjáningar og sársauka og fer að leita leiða til að sigrast á þessum sársauka, stíga út fyrir mörk hans til að auka vellíðan og nautn. Þannig verða til seiðmennska, töfrar, trúarbrögð, vísindi. Seiðmenn leitast við að losna við tvíhyggjuheimsmyndina í höfði mannsins og færa hann aftur til einfaldleika og einingar við náttúruna; töframenn – að semja við þessi náttúruöfl; vísindin – að undiroka þau án þess að hafna tvíhyggjunni, heldur þvert á móti þróa sem mest og nýta afrek hins tvíhyggjuhugsandi hugar; trúarbrögðin leggja fyrir okkur brýr Trúar til sameiningar við þá Tign sem hinn tvíhyggjuhugur aðskildi frá okkur og nefndi Æðri mátt, Guð. Að hafna tvíhyggjuheimsmyndinni og hverfa aftur til hinnar upprunalegu saklausu æsku mannkynsins, eða halda áfram að beita hinum tvíhyggjuhuga til að verjast óttanum sem hann hefur sjálfur skapað, eða styrkja Trú sína á aðskildan Æðri mátt sem er til staðar á hinum enda vitundarinnar – það er Þitt að ákveða, Vinur Minn. Við bjóðum hins vegar upp á leið út úr tvíhyggju yfir í þríhyggju, inn í Hið Eina

Vitund Skaparans, þar sem skaut tvíhyggjuvitundarinnar – svarts og hvíts, myrkurs og ljóss, fánýtis og Tignar sameinast innra með Þér í Einn Regnboga heimsins, og Þú viðurkennir Sjálfan Þig sem Skapara hans, Sameiginlegan Skapara hans. Einn Regnbogi Heimsins. RadoMir.

Radomir er vitund. Ein Vitund Skaparans.