12. Diálogo interno (segunda parte)

...Cando os xamáns de México deteñen na súa cabeza o diálogo interno «do maligno», revélaselles a imaxe do mundo que o ser humano tiña antes do «pecado orixinal», antes de probar o froito da árbore do coñecemento do ben e do mal, é dicir, antes da introdución na conciencia humana dunha imaxe dual do mundo, que divide a realidade en opostos: ben/mal, negro/branco, malo/bo, grande/pequeno, masculino/feminino, dor/prazer, Deus/demo… En esencia, o diálogo interno «do maligno» na túa cabeza é un xeito de soster a visión dual do mundo, habitual para nós e bastante complexamente organizada. A imaxe do mundo que se lles revela aos xamáns como resultado de deter este diálogo interno é moi sinxela: o ser humano ve as enerxías primordiais e percíbeo todo coa mirada inocente dun neno: todo simplemente é e nada máis; non hai nin malo nin bo, non hai ben nin mal, todo simplemente é; algo pódese comer e saciarse, algo móvese e chama a atención, con iso pódese xogar e investigar. Nada máis existe no mundo. Así vivía Adán no paraíso. Así, por certo, aínda vive a tribo dos pirahã na Amazonía. Ao probar a visión dual do mundo da árbore do coñecemento do ben e do mal, Adán separa na súa percepción a Si mesmo de Deus. Agora, na conciencia do home, Deus é unha Maxestade en constante crecemento, e o home é un ser cada vez máis consciente da súa propia insignificancia (ante Deus e a magnitude do universo). E semellante percepción conduce inevitablemente a medos, vergoña, dor e sufrimento, por

unha banda, e a diversos xeitos de protexerse disto, pola outra. Así prodúcese a evolución da conciencia, amplíase a visión lingüística do mundo: increméntase o vocabulario e, polo tanto, amplíase tamén a riqueza dos fenómenos que o ser humano é quen de percibir e empatizar con eles, formando (extraendo) da sopa cuántica da realidade primordial non só unha realidade material que se expande na súa diversidade, senón tamén o rico mundo sensible da súa alma, así como unha realidade espiritual de múltiplos niveis. Como resultado, o ser humano pensante descobre a natureza do sufrimento, da dor, e comeza a procurar xeitos de vencer esta dor, de transcendela, para aumentar o pracer, o gozo. Así xorden o xamanismo, a maxia, a relixión, a ciencia. Os xamáns procuran desfacerse da visión dual do mundo na cabeza do ser humano, devolvéndoo á sinxeleza e á comuñón coa natureza; os magos, pactar con estas forzas naturais; a ciencia, sometelas sen renunciar á dualidade, senón, pola contra, desenvolvendo e aproveitando ao máximo os logros da mente dual; a relixión lánzanos pontes de Fe cara á unión con aquela Maxestade da que a mente dual nos separou, chamándoa Forza Suprema, Deus. Renunciar á visión dual do mundo, volvendo á infancia inocente e primordial da humanidade, ou seguir empregando a mente dual para protexerse dos medos por ela mesma creados, ou fortalecer a túa Fe nunha Forza Suprema separada, existente no outro extremo da conciencia: correspóndelle a Ti decidilo, Meu amigo. Nós, pola nosa banda, propoñemos unha vía de saída da dualidade cara á trialidade, cara á Única

Conciencia do Creador, onde os polos da conciencia dual —do negro e do branco, da escuridade e da luz, da insignificancia e da Maxestade— se unen en Ti nun Único Arco da Vella do mundo, e Ti recoñéceste a Ti mesmo como o seu Creador, o seu Creador Colectivo. O Único Arco da Vella do Mundo. RadoMir.

Radomir é a conciencia. A Única Conciencia do Creador.