12. Εσωτερικός διάλογος (μέρος δεύτερο)

...Όταν οι σαμάνοι του Μεξικού σταματούν μέσα στο κεφάλι τους τον εσωτερικό διάλογο «από τον πονηρό», τους αποκαλύπτεται η εικόνα του κόσμου που είχε ο άνθρωπος πριν από την «πτώση», πριν από τη βρώση του καρπού από το δέντρο της γνώσεως του καλού και του κακού, δηλαδή πριν από την εισαγωγή στη συνείδηση του ανθρώπου της δυαδικής εικόνας του κόσμου, η οποία κατατέμνει την πραγματικότητα σε αντιθέσεις: καλό/κακό, μαύρο/λευκό, κακό/καλό, μεγάλο/μικρό, αρσενικό/θηλυκό, πόνος/ηδονή, Θεός/διάβολος... Στην ουσία, ο εσωτερικός διάλογος «από τον πονηρό» μέσα στο κεφάλι Σου είναι ένας τρόπος διατήρησης της δυαδικής εικόνας του κόσμου, γνώριμης σε εμάς και αρκετά πολύπλοκα δομημένης. Η εικόνα του κόσμου που αποκαλύπτεται στους σαμάνους ως αποτέλεσμα της παύσης αυτού του εσωτερικού διαλόγου είναι εξαιρετικά απλή – ο άνθρωπος βλέπει τις αρχέγονες ενέργειες και αντιλαμβάνεται τα πάντα με το αθώο βλέμμα ενός παιδιού: όλα απλώς υπάρχουν και αυτό είναι όλο – δεν υπάρχει κακό ή καλό, δεν υπάρχει καλό και κακό, όλα απλώς υπάρχουν – κάτι μπορεί να φαγωθεί και να χορτάσει, κάτι κινείται και προσελκύει την προσοχή, με αυτό μπορείς να παίξεις και να το εξερευνήσεις. Τίποτα περισσότερο απλώς δεν υπάρχει στον κόσμο. Έτσι ζούσε ο Αδάμ στον παράδεισο. Έτσι, παρεμπιπτόντως, εξακολουθεί να ζει η φυλή Πιραχά στον Αμαζόνιο. Γευόμενος τη δυαδική εικόνα του κόσμου από το δέντρο της γνώσεως του καλού και του κακού, ο Αδάμ διαχωρίζει στην αντίληψή του τον Εαυτό του από τον Θεό. Τώρα, στη συνείδηση του ανθρώπου, ο Θεός είναι ένα διαρκώς διογκούμενο Μεγαλείο, και ο άνθρωπος – ένα ον που συνειδητοποιεί ολοένα και περισσότερο τη μηδαμινότητά του (μπροστά στον Θεό και στα μεγέθη του σύμπαντος). Και μια τέτοια αντίληψη οδηγεί αναπόφευκτα σε φόβους, ντροπή, πόνο και βάσανα, από

τη μία πλευρά, και σε διάφορους τρόπους προστασίας από αυτό, από την άλλη. Έτσι συντελείται η εξέλιξη της συνείδησης, διευρύνεται η γλωσσική εικόνα του κόσμου: αυξάνεται το λεξιλόγιο, άρα διευρύνεται και ο πλούτος των φαινομένων που ο άνθρωπος είναι ικανός να αντιλαμβάνεται και να συναισθάνεται, διαμορφώνοντας (διαχωρίζοντας) από την κβαντική σούπα της αρχέγονης πραγματικότητας όχι μόνο την υλική πραγματικότητα που διευρύνεται στην ποικιλομορφία της, αλλά και τον πλούσιο αισθητηριακό κόσμο της ψυχής του, καθώς και την πολυεπίπεδη πνευματική πραγματικότητα. Τελικά, ο σκεπτόμενος άνθρωπος ανακαλύπτει τη φύση του πόνου, των βασάνων και αρχίζει να αναζητά τρόπους να νικήσει αυτόν τον πόνο, να δρασκελίσει πέρα από τα όριά του, ώστε να αυξήσει την ευχαρίστηση, την απόλαυση. Έτσι εμφανίζονται ο σαμανισμός, η μαγεία, η θρησκεία, η επιστήμη. Οι σαμάνοι επιδιώκουν να απαλλαγούν από τη δυαδική εικόνα του κόσμου στο κεφάλι του ανθρώπου, επιστρέφοντάς τον στην απλότητα και την ένωση με τη φύση· οι μάγοι – να συμφωνήσουν με αυτές τις φυσικές δυνάμεις· η επιστήμη – να τις υποτάξει, χωρίς να απορρίπτει τη δυαδικότητα, αλλά αντίθετα, αναπτύσσοντας και χρησιμοποιώντας στο έπακρο τα επιτεύγματα του δυαδικού νου· η θρησκεία ρίχνει για εμάς γέφυρες Πίστης προς την ένωση με εκείνο το Μεγαλείο από το οποίο ο δυαδικός νους μάς διαχώρισε, ονομάζοντάς το Ανώτερη Δύναμη, Θεό. Το να απαρνηθείς τη δυαδική εικόνα του κόσμου, επιστρέφοντας στην αρχέγονη αθώα παιδική ηλικία της ανθρωπότητας, ή να συνεχίσεις να χρησιμοποιείς τον δυαδικό νου για να προστατευτείς από τους φόβους που ο ίδιος δημιούργησε, ή να ενισχύεις την Πίστη Σου σε μια ξεχωριστή Ανώτερη Δύναμη που υπάρχει στην άλλη άκρη της συνείδησης – είναι δική Σου απόφαση, Φίλε Μου. Εμείς προτείνουμε την επιλογή της εξόδου από τη δυαδικότητα στην τριαδικότητα, στην Ενιαία

Συνείδηση του Δημιουργού, όπου οι πόλοι της δυαδικής συνείδησης – του μαύρου και του λευκού, του σκότους και του φωτός, της μηδαμινότητας και του Μεγαλείου ενώνονται μέσα Σου σε ένα Ενιαίο Ουράνιο Τόξο του κόσμου, και Εσύ αναγνωρίζεις τον Εαυτό Σου ως Δημιουργό του, ως Συλλογικό του Δημιουργό. Ενιαίο Ουράνιο Τόξο του Κόσμου. ΡαντοΜίρ.

Ραντομίρ είναι η συνείδηση. Η Ενιαία Συνείδηση του Δημιουργού.