12. Унутраны Дыялог (частка другая)

...Калі шаманы Мексікі спыняюць у сваёй галаве ўнутраны дыялог «ад ліхога», ім адкрываецца карціна свету, якая была ў чалавека да «грэхападзення», да спажывання плоду ад дрэва пазнання дабра і зла, гэта значыць да ўкаранення ў свядомасць чалавека дуальнай карціны свету, якая падзяляе рэчаіснасць на супрацьлегласці: дабро/зло, чорнае/белае, дрэнна/добра, вялікае/маленькае, мужчынскае/жаночае, боль/прыемнасць, Бог/д'ябал… Па сутнасці, унутраны дыялог «ад ліхога» ў тваёй галаве – гэта спосаб падтрымання дваістай карціны свету, звыклай нам і даволі складана арганізаванай. Карціна свету, якая адкрываецца шаманам у выніку спынення гэтага ўнутранага дыялогу, вельмі простая – чалавек бачыць першародныя энергіі і ўсё ўспрымае нявінным позіркам дзіцяці: усё проста ёсць і ўсё – няма дрэннага ці добрага, няма дабра і зла, усё проста ёсць – нешта можна з’есці і насыціцца, нешта рухаецца і прыцягвае ўвагу, з гэтым можна пагуляць і даследаваць. Большага ў свеце проста не існуе. Так жыў Адам у раі. Так, дарэчы, дагэтуль жыве племя піраха ў Амазоніі. Спажыўшы дуальнай карціны свету ад дрэва пазнання дабра і зла, Адам аддзяляе ў сваім успрыманні сябе ад Бога. Цяпер, у свядомасці чалавека, Бог – гэта Веліч, якая ўвесь час павялічваецца, а чалавек – істота, якая ўсё больш усведамляе сваю нікчэмнасць (перад Богам і маштабамі сусвету). І такое ўспрыманне непазбежна прыводзіць да страхаў, сораму, болю і пакуты, з

аднаго боку, і да розных спосабаў абараніцца ад гэтага, з другога. Так адбываецца эвалюцыя свядомасці, пашыраецца моўная карціна свету: павялічваецца слоўнікавы запас, а значыць, пашыраецца і багацце з’яў, якія чалавек здольны ўспрымаць і суперажываць ім, фармуючы (вылучаючы) з квантавага супу першапачатковай рэчаіснасці не толькі матэрыяльную рэчаіснасць, што шырыцца ў сваёй разнастайнасці, але і багаты пачуццёвы свет сваёй душы, а таксама шматузроўневую духоўную рэальнасць. У выніку мыслячы чалавек адкрывае для сябе прыроду пакуты, болю і пачынае шукаць спосабы перамагчы гэты боль, ступіць за яго межы, каб павялічыць прыемнасць, асалоду. Так узнікаюць шаманізм, магія, рэлігія, навука. Шаманы імкнуцца пазбавіцца ад дуальнай карціны свету ў галаве чалавека, вярнуўшы яго да прастаты і яднання з прыродай; магі – дамовіцца з гэтымі прыроднымі сіламі; навука – падпарадкаваць іх, не адмаўляючыся ад дуальнасці, а наадварот, максімальна развіваючы і выкарыстоўваючы дасягненні дуальнага розуму; рэлігія пракладае нам масткі веры ў злучэнне з той Веліччу, ад якой дуальны розум аддзяліў нас, назваўшы гэта Вышэйшай сілай, Богам. Адмовіцца ад дуальнай карціны свету, вяртаючыся ў першапачатковае нявіннае дзяцінства чалавецтва, ці працягваць выкарыстоўваць дуальны розум, каб абараніцца ад страхаў, ім жа і створаных, ці мацаваць сваю веру ў асобную, на другім канцы свядомасці існуючую, Вышэйшую сілу – вырашаць табе, Мой сябар. Мы ж прапануем варыянт выхаду з дуальнасці ў трыяльнасць, у Адзіную

Свядомасць Творцы, дзе палюсы дуальнай свядомасці – чорнага і белага, цемры і святла, нікчэмнасці і Велічы злучаюцца ў табе ў Адзіную Вясёлку свету, і ты прызнаеш Сябе яго Творцам, яго Калектыўным Творцам. Адзіная Вясёлка Свету. РадаМір.

Радамір – гэта свядомасць. Адзіная Свядомасць Творцы.