12. আভ্যন্তৰীণ সংলাপ (দ্বিতীয় খণ্ড)

...যেতিয়া মেক্সিকোৰ শামানসকলে নিজৰ মনৰ ভিতৰত ‘মায়াবীৰ পৰা অহা’ অন্তৰ্নিহিত সংলাপ স্তব্ধ কৰে, তেতিয়া তেওঁলোকৰ সন্মুখত উন্মোচিত হয় পৃথিৱীৰ এনে এক ছবি, যি ‘পাপৰ পতন’ৰ পূৰ্বে, ভাল আৰু বেয়াৰ জ্ঞানৰ বৃক্ষৰ ফল খোৱাৰ পূৰ্বে মানুহৰ আছিল, অৰ্থাৎ মানৱ চেতনাৰ মাজত দ্বৈতবাদী বিশ্বদৃষ্টি প্ৰৱেশ কৰাৰ পূৰ্বে, যিয়ে বাস্তৱতাক পৰস্পৰ বিপৰীত ভাগত বিভক্ত কৰে: ভাল/বেয়া, ক’লা/বগা, বেয়া/ভাল, ডাঙৰ/সৰু, পুৰুষ/মহিলা, বেদনা/আনন্দ, ঈশ্বৰ/চয়তান... প্ৰকৃততে, তোমাৰ মনৰ ভিতৰত থকা ‘মায়াবীৰ’ অন্তৰ্নিহিত সংলাপটো হ’ল দ্বৈত পৃথিৱীৰ ছবিক ধৰি ৰখাৰ এক উপায়, যি আমাৰ বাবে পৰিচিত আৰু যথেষ্ট জটিলভাৱে গঠিত। এই অন্তৰ্নিহিত সংলাপ স্তব্ধ হোৱাৰ ফলত শামানসকলৰ আগত উন্মোচিত হোৱা পৃথিৱীৰ ছবিখন অত্যন্ত সৰল—মানুহে আদিম শক্তিসমূহ দেখা পায় আৰু সকলো বস্তুকে এটি শিশুৰ নিৰ্দোষ দৃষ্টিৰে অনুভৱ কৰে: সকলো কেৱল অস্তিত্বমান আৰু সিমানেই—তাত কোনো বেয়া বা ভাল নাই, কোনো পুণ্য আৰু পাপ নাই, সকলো কেৱল আছেই—কিবা এটা খাব পাৰি আৰু তৃপ্ত হ’ব পাৰি, কিবা এটা লৰে আৰু মনোযোগ আকৰ্ষণ কৰে, ইয়াৰ সৈতে খেলিব পাৰি আৰু অন্বেষণ কৰিব পাৰি। পৃথিৱীত ইয়াতকৈ অধিক একোৱেই অস্তিত্বত নাই। স্বৰ্গত আদমে এনেদৰেই বাস কৰিছিল। ক’বলৈ গ’লে, আমাজনৰ পিৰাহু জনগোষ্ঠীয়ে আজিও এনেদৰেই জীৱন অতিবাহিত কৰে। ভাল আৰু বেয়াৰ জ্ঞানৰ বৃক্ষৰ পৰা দ্বৈত বিশ্বদৃষ্টিৰ সোৱাদ লৈ আদমে নিজৰ উপলব্ধিত নিজকে ঈশ্বৰৰ পৰা পৃথক কৰিলে। এতিয়া, মানৱ চেতনাত, ঈশ্বৰ হ’ল এক ক্ৰমবৰ্ধমান মহিমা, আৰু মানুহ হ’ল নিজৰ তুচ্ছতা (ঈশ্বৰ আৰু বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ বিশালতাৰ সন্মুখত) ক্ৰমান্বয়ে অধিক অনুভৱ কৰা এটি প্ৰাণী। আৰু এনে উপলব্ধিয়ে অনিবাৰ্যভাৱে এফালে ভয়, লাজ, বেদনা আৰু যন্ত্ৰণাৰ সৃষ্টি কৰে, আৰু

আনফালে ইয়াৰ পৰা নিজকে ৰক্ষা কৰাৰ বিভিন্ন উপায়ৰ জন্ম দিয়ে। এনেদৰেই চেতনাৰ ক্ৰমবিকাশ ঘটে, বিশ্বৰ ভাষাগত পৰিসৰ বৃদ্ধি পায়: শব্দভাণ্ডাৰ বৃদ্ধি পায়, যাৰ অৰ্থ হ’ল মানুহে যিবোৰ পৰিঘটনা উপলব্ধি আৰু সহমৰ্মিতাৰে অনুভৱ কৰিবলৈ সক্ষম হয় তাৰ ঐশ্বৰ্যও সম্প্ৰসাৰিত হয়, আদিম বাস্তৱতাৰ কোৱাণ্টাম চুপৰ পৰা কেৱল নিজৰ বৈচিত্ৰ্যত বিস্তৃত হৈ থকা ভৌতিক বাস্তৱতাকেই নহয়, বৰঞ্চ নিজৰ আত্মাৰ এক চহকী অনুভূতিশীল জগত তথা এক বহুমুখী আধ্যাত্মিক বাস্তৱতাকো গঢ়ি তোলে (পৃথক কৰে)। অৱশেষত চিন্তাশীল মানুহে যন্ত্ৰণা আৰু বেদনাৰ প্ৰকৃত স্বৰূপ আৱিষ্কাৰ কৰে আৰু এই বেদনাক জয় কৰাৰ, ইয়াৰ সীমা অতিক্ৰম কৰাৰ উপায় বিচাৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে, যাতে আনন্দ আৰু সুখ বৃদ্ধি কৰিব পাৰে। এনেদৰেই শামানবাদ, যাদু, ধৰ্ম আৰু বিজ্ঞানৰ উৎপত্তি হয়। শামানসকলে মানুহৰ মনৰ পৰা দ্বৈতবাদী বিশ্বদৃষ্টি নিৰ্মূল কৰি তাক সৰলতালৈ আৰু প্ৰকৃতিৰ সৈতে একাত্মতালৈ ওভতাই আনিবলৈ চেষ্টা কৰে; যাদুকৰসকলে এই প্ৰাকৃতিক শক্তিসমূহৰ সৈতে বুজাবুজি কৰিবলৈ বিচাৰে; বিজ্ঞানে দ্বৈততাক অস্বীকাৰ নকৰি, বৰঞ্চ দ্বৈতবাদী মনৰ সাফল্যসমূহক সৰ্বাধিক বিকাশ আৰু ব্যৱহাৰ কৰি সেইবোৰক নিজৰ অধীন কৰিব বিচাৰে; ধৰ্মই আমাক সেই মহিমাৰ সৈতে পুনৰ সংযোগৰ বিশ্বাসৰ সাঁকো সাজি দিয়ে, যাৰ পৰা দ্বৈতবাদী মনে আমাক পৃথক কৰি তাক সৰ্বোচ্চ শক্তি, ঈশ্বৰ বুলি অভিহিত কৰিছিল। মানৱজাতিৰ আদিম নিৰ্দোষ শৈশৱলৈ ঘূৰি গৈ দ্বৈতবাদী বিশ্বদৃষ্টি পৰিত্যাগ কৰা, নে দ্বৈতবাদী মনে নিজেই সৃষ্টি কৰা ভয়ৰ পৰা ৰক্ষা পাবলৈ তাক ব্যৱহাৰ কৰি থকা, অথবা চেতনাৰ আনটো মূৰত থকা এক পৃথক সৰ্বোচ্চ শক্তিৰ প্ৰতি নিজৰ বিশ্বাসক দৃঢ় কৰা—ইয়াৰ সিদ্ধান্ত তোমাৰ, মোৰ বন্ধু। কিন্তু আমি দ্বৈততাৰ পৰা ত্ৰিত্বলৈ ওলাই অহাৰ এক পথ প্ৰস্তাৱ কৰোঁ, সৃষ্টিকৰ্তাৰ একীভূত

চেতনালৈ, য’ত দ্বৈত চেতনাৰ দুই মেৰু—ক’লা আৰু বগা, এন্ধাৰ আৰু পোহৰ, তুচ্ছতা আৰু মহিমা—তোমাৰ মাজত পৃথিৱীৰ এক একীভূত ৰামধেনুত মিলিত হয়, আৰু তুমি নিজকে ইয়াৰ সৃষ্টিকৰ্তা, ইয়াৰ সামূহিক সৃষ্টিকৰ্তা হিচাপে স্বীকাৰ কৰা। বিশ্বৰ একীভূত ৰামধেনু। ৰাদোমিৰ।

ৰাদোমিৰ হ’ল চেতনা। সৃষ্টিকৰ্তাৰ একীভূত চেতনা।