12. Interne Dialoog (deel twee)

...Wanneer die sjamaans van Mexiko die innerlike dialoog «van die bose» in hul kop stilmaak, openbaar daar aan hulle 'n wêreldbeeld wat die mens gehad het voor die «sondeval», voor die eet van die vrug van die boom van kennis van goed en kwaad, dit wil sê voor die inplanting in die menslike bewussyn van 'n dualistiese wêreldbeeld wat die werklikheid verdeel in teenoorgesteldes: goed/kwaad, swart/wit, sleg/goed, groot/klein, manlik/vroulik, pyn/genot, God/duiwel… In wese is die innerlike dialoog «van die bose» in Jou kop 'n manier om die dualistiese wêreldbeeld in stand te hou, wat aan ons bekend is en taamlik kompleks georganiseer is. Die wêreldbeeld wat aan sjamaans geopenbaar word as gevolg van die beëindiging van hierdie innerlike dialoog, is baie eenvoudig – die mens sien oer-energieë en neem alles waar met die onskuldige blik van 'n kind: alles is eenvoudig net daar en dit is al – daar is geen sleg of goed nie, geen goed en kwaad nie, alles is eenvoudig net daar – iets kan geëet word en versadiging bring, iets beweeg en trek aandag, daarmee kan gespeel en verken word. Iets meer bestaan eenvoudig nie in die wêreld nie. Só het Adam in die paradys geleef. Só leef die Pirahã-stam in die Amasone terloops vandag nog. Nadat Adam die dualistiese wêreldbeeld van die boom van kennis van goed en kwaad geproe het, skei hy in sy waarneming Homself van God. Nou, in die menslike bewussyn, is God 'n altyd toenemende Grootheid, en die mens 'n wese wat al hoe meer bewus word van sy eie nietigheid (voor God en die omvang van die heelal). En so 'n waarneming lei onvermydelik tot vrese, skaamte, pyn en lyding, aan

die een kant, en tot verskillende maniere om Jou daarteen te beskerm, aan die ander kant. Só vind die evolusie van die bewussyn plaas, die taalkundige wêreldbeeld brei uit: die woordeskat neem toe, en dit beteken dat die rykdom van verskynsels wat die mens in staat is om waar te neem en mee te voel, ook uitbrei, waardeur nie net die materiële werklikheid wat in sy verskeidenheid uitdy uit die kwantumsop van die oerwerklikheid gevorm (afgesonder) word nie, maar ook die ryk gevoelswêreld van sy siel, sowel as 'n meervlakkige geestelike werklikheid. Uiteindelik ontdek die denkende mens die aard van lyding en pyn, en begin maniere soek om hierdie pyn te oorwin, om buite die grense daarvan te tree ten einde plesier en genot te vermeerder. Só ontstaan sjamanisme, magie, religie, wetenskap. Sjamaans streef daarna om ontslae te raak van die dualistiese wêreldbeeld in die mens se kop en hom terug te bring na eenvoud en eenheid met die natuur; towenaars – om met hierdie natuurkragte ooreen te kom; die wetenskap – om hulle te onderwerp sonder om dualiteit prys te gee, maar inteendeel deur die prestasies van die dualistiese verstand maksimaal te ontwikkel en te benut; religie bou vir ons brûe van Geloof na verbinding met daardie Grootheid waarvan die dualistiese verstand ons geskei het deur dit 'n Hoër Mag, God, te noem. Om die dualistiese wêreldbeeld te laat vaar en terug te keer na die oer-onskuldige kindertyd van die mensdom, óf om aan te hou om die dualistiese verstand te gebruik om Jou te beskerm teen die vrese wat daardeur geskep is, óf om Jou Geloof te versterk in 'n afsonderlike Hoër Mag wat aan die ander kant van die bewussyn bestaan – dit is aan Jou om te besluit, My vriend. Ons bied egter 'n opsie van uitgang uit dualiteit na trialiteit, na die Een

Bewussyn van die Skepper, waar die pole van die dualistiese bewussyn – swart en wit, duisternis en lig, nietigheid en Grootheid – in Jou verenig word tot die Een Reënboog van die wêreld, en Jy erken Jouself as die Skepper daarvan, die Kollektiewe Skepper daarvan. Die Een Reënboog van die Wêreld. RadoMir.

Radomir – dit is bewussyn. Die Een Bewussyn van die Skepper.