11. خدا سان اندروني گفتگو

«خدا جي بادشاهي ڏسڻ وٽان ظاهر نه ٿيندي، ۽ نه ئي چوندا: ’ڏس، اها هتي آهي‘، يا: ’ڏس، اتي آهي‘. ڇو ته ڏس، خدا جي بادشاهي تنهنجي اندر آهي.» (لوقا، ۱۷:۲۰-۲۱)

خدا جي بادشاهي، يا آسمان جي بادشاهي، جنهن بابت مسيح ڳالهائي ٿو، اها خوشحال زندگيءَ جا ظاهري لوازمات ناهي، پر اها هڪ اندروني حالت آهي، شعور جي حالت. ۽، جيئن اسين اڳ ۾ ئي ڄاڻون ٿا، ڏسندڙ جي شعور جي حالت ئي سندس حقيقت کي روپ ڏئي ٿي، نه ڪي ان جي برعڪس.

تنهنڪري زمين تي هڪ اهڙي ظاهري «جنت» اڏڻ جون سموريون ڪوششون، جنهن ۾ سڀ ماڻهو خوش رهن، ناڪاميءَ جي ور چڙهي وڃن ٿيون. اهي سمورا فلسفيانه ڪم ۽ نظريا، جيڪي سماج جو هڪ اهڙو صحيح نمونو ٺاهڻ جا دعويدار آهن جيڪو سڀني کي سدابهار خوشيون بخشي، رڳو هڪ سراب کانسواءِ ڪجهه به ناهن. جيستائين ڪنهن فرد جو ذاتي شعور نٿو بدلجي، تيستائين سندس حقيقت تبديل نٿي ٿي سگهي. جڏهن ته گڏيل حقيقت هڪ عظيم، گهڻ-رخي معمو آهي، جيڪو فردن جي انفرادي حقيقتن مان گڏجي ٺهي ٿو.

خدا جي بادشاهي هڪ اندروني حالت آهي. ها، مسيح فرمائي ٿو، ۽ اسان ان جي عملي طور تي بار بار تصديق ڪئي آهي، ته جيڪو اندروني تبديليءَ خاطر، مسيح ۾ پنهنجي شعور جي نئين سر تعمير خاطر ظاهري شين کي ترڪ ڪري ٿو، اهو آخرڪار ظاهري سطح تي به «سئو ڀيرا وڌيڪ» حاصل ڪري ٿو: مالي خوشحالي، رشتا، صحت – ڪامياب ۽

خوشحال زندگيءَ جا سمورا رخ – جسم جي حياتيات جي تبديلي ۽ ابدي زندگيءَ ۾ داخل ٿيڻ تائين. پر…

«پهرين خدا جي بادشاهي (اندر) ۽ سندس سچائيءَ جي ڳولا ڪريو، ۽ اهي سڀ شيون (ظاهري) به توهان کي ملي وينديون» (متي، ۶:۳۳).

«آسمان جي بادشاهي زور سان ورتي وڃي ٿي، ۽ طاقت استعمال ڪندڙ ان تي قبضو ڪن ٿا» (متي ۱۱:۱۲).

اهو زور، جنهن بابت مسيح ڳالهائي ٿو – اها محنت جيڪا توکان گهربل آهي ته جيئن تون پنهنجي اندر خدا جي بادشاهيءَ کي وٺي سگهين – اها سڀ کان اول ذهن جو ضابطو آهي. ۽ ذهن جو ضابطو پهرين درجي تي پنهنجي ڌيان جو انتظام ڪرڻ آهي.

جتي ڌيان ويندو – توانائي اتي وهندي، جتي توانائي ويندي – اها ئي شيءِ وڌندي.

۽ جيڪڏهن تون، مادي وسيلن پٺيان، ظاهري ڪاميابيءَ ۽ خوشحال زندگيءَ جي حاصلات پٺيان ڊوڙندڙ ظاهري آزمائش ۾ ڦاسي وڃين، ڀلي پوءِ اهي ڪيڏا به «صحيح اخلاقي اصول» هجن، مثال طور «مضبوط خاندان ٺاهڻ» ۽ «صحت مند طرزِ زندگي» گذارڻ جي ڪوشش ۾، پنهنجو سمورو ڌيان انهن ظاهري پهلوئن تي لڳائي ڇڏين، ته نتيجي طور تون زندگيءَ جي ۱۲۰ سالن لاءِ مليل توانائيءَ کي جلد ضايع ڪري ويهندين، ۽ بس – ڳالهه ختم.

تنهنڪري پنهنجي ڌيان تي ضابطو رکڻ سکڻ تمام ضروري آهي، ۽ سڀني ڪوششن کي بنيادي طور تي ان طرف موڙڻ گهرجي،

ته جيئن پنهنجي اندر بي انتها توانائيءَ جي سرچشمي سان ڳنڍجي سگهجي، پنهنجي اعليٰ ترين صلاحيت سان، جنهن کي اسين خدا چئون ٿا. «پهرين خدا جي بادشاهيءَ جي ڳولا ڪريو»، ۽ «خدا جي بادشاهي تنهنجي اندر آهي». باقي سڀ پاڻمرادو جڙي ويندو. اهو ممڪن ئي ناهي ته «نه ملي». ڇو ته جيڪڏهن تون پنهنجي اندر ان لامحدود توانائيءَ جي سرچشمي سان ملي ويندين، ته اها توانائي پهرين تنهنجي حالت بدلائيندي، ۽ پوءِ تنهنجي زندگيءَ جي هر دائري کي ڀري ڇڏيندي.

ڪو به توکي اهو نٿو چوي ته ظاهري دنيا کي ترڪ ڪري ڇڏ، تارڪ الدنيا ٿي وڃ ۽ ويراڳين وانگر زندگي گذار؛ ڳالهه ڪنهن مفلس روحانيت جي بلڪل ناهي، نه. پر ان جي برعڪس، جيڪڏهن تنهنجي روحانيت سچي ۽ اَصل آهي، جيڪڏهن تون اندر مان خدا جي روح سان ڳنڍجي وڃين ٿو، ته تنهنجي شعور جون اندروني تبديليون، الاهي روپ اختيار ڪرڻ، ناگزير طور تي ظاهري دنيا ۾ پڻ تبديليون، الاهي تبديليون آڻين ٿيون.

خدا جي روح سان ڳنڍجڻ – اها ئي سچي روحانيت آهي، وصف موجب (بنياد: روح) ٻي ڪابه روحانيت موجود ناهي، باقي سڀ ڪوڙو نمائش آهي. تنهنڪري جڏهن توهان ڪنهن اهڙي انسان کي ڏسو جيڪو ظاهري طور تي پرهيزگار لڳي يا «روحاني رياضتن» ۾ پاڻ کي پيڙائيندو هجي، پر سندس ظاهري، مادي زندگيءَ ۾ سڀ ڪجهه تباهه هجي، ۽ اندروني طور هو پاڻ کي ٻين کان «روحاني طور» برتر سمجهندو هجي، ته ڄاڻي وٺو – هن اڃا تائين ڪجهه ناهي حاصل ڪيو، هو رڳو ڳولا ۾ آهي. پر هڪ ڏينهن هو به ڳولي وٺندو.

مسيح اصل بادشاهه آهي، بادشاهن جو بادشاهه – جنهن دنيا کي ترڪ نه ڪيو، پر دنيا تي غلبو حاصِل ڪيو، جيئن هو پاڻ

فرمائي ٿو – «دنيا تي فتح پائيندڙ». ۽ جڏهن هن پنهنجي اندروني عمل سان، اندروني ڪوشش سان، پنهنجي ذات ۽ پنهنجي شعور تي قبضو ڪري دنيا کي فتح ڪيو – پنهنجي جياپي جي فطري جذبي کي مات ڏيئي موت وسيلي “موت کي چيڀاٽي” ڇڏيو – تڏهن الاهي طبعيات هن کي جواب ڏنو:

«تون لائق آهين… ته قدرت، دولت، حڪمت، طاقت، عزت، جلال ۽ برڪت حاصل ڪرين».

طاقت ۽ دولت. حڪمت ۽ اٽلائي (اڻ کٽ طاقت). عزت ۽ جلال. برڪت (يعني – سڀني ڪمن ۾ سوڀ).

مسيح پنهنجي شعور (پنهنجي اندر) تي ضابطو آڻي، دنيا (ظاهر) کي کٽيو، ۽ اهو سڀ ڪجهه حاصل ڪيو جيڪو اسان سڀ عام طور ڳوليندا آهيون، ۽ جيڪڏهن ڳولي به وٺون ته اهو هميشه اڌورو ۽ عارضي هوندو آهي. پر هن سڀ ڪجهه هميشه لاءِ حاصل ڪيو. مسيح دنيا کي فتح ڪيو. ۽ ان کان به وڌيڪ، بائيبل جي نئين عهدنامي جي آخري ڪتاب، مکاشفو ۾ هو فرمائي ٿو:

«جيڪو غالب ايندو، تنهن کي مان پنهنجي تخت تي ويهڻ ڏيندس، جيئن مان به غالب آيس ۽ پنهنجي پيءُ سان گڏ سندس تخت تي ويٺس» (مکاشفو، ۳:۲۱)

پنهنجي ذات تي حڪمراني ڪرڻ. پنهنجي شعور کي نئين سر تعمير ڪرڻ – مظلوم (طفيلي) جي شعور مان نڪري خالق جي شعور ۾ داخل ٿيڻ. پنهنجي پاڻ کان ڌار، معروضي حقيقت تي ڀروسو ڪرڻ جي قيد مان آزاد ٿيڻ، يا

«ڪڪرن تي ويٺل سزا ڏيندڙ ٻڍڙي» جي مڃتا مان نڪري هوشمنديءَ سان پنهنجو ايمان چونڊڻ: اسين خدا آهيون ۽ خدا جا ٻار آهيون. اندر جي خدا سان ملڻ – اندروني سرچشمي ۽ خدا جي روح سان.

۽ ان لاءِ پنهنجي ذهن کي باضابطه بنائڻ. ۽ ان ڪم ۾ مدد ڪندڙ سڀ کان اهم اوزار، شعور جو اوزار – خدا سان اندروني گفتگو آهي. بنيادي طور تي، انسانن جي ذهن ۾ اندروني گفتگو اڳ ئي موجود هوندي آهي، ۽ اها ڪڏهن به ختم ناهي ٿيندي. عام طور تي انسان ان کي هڪ فطري ڳالهه سمجهي ٿو – يعني، مان پاڻ سان ئي ڳالهائي رهيو آهيان. پر «ڄاڻندڙ چون ٿا» ته جيڪو تنهنجي مٿي ۾ ان ڳالهه ٻولهه کي جاري رکي ٿو – تنهنجا سمورا خيال، سوچون، شڪ، خواهشون، جيڪو جذبات کي ڀڙڪائي ٿو، فيصلا ڪري ٿو – اهو تون ناهين، اهو حقيقت ۾ تنهنجو دشمن آهي. اهو ئي پراڻو ٻيائيءَ جو شعور آهي، جيڪو پنهنجي ئي اندر ورهايل آهي، جتي سڀ کان وڏي وڇوٽي – انسان جو خدا کان الڳ هجڻ ۽ دنيا جو انسان کان الڳ هجڻ آهي.

مسيح ان کي «مڪار ذهن» ڪوٺي ٿو. ۽ هي اهو ئي آهي جنهن کان ڇوٽڪاري لاءِ هو اسان کي «اي اسان جا پيءُ» واري دعا ۾ سيکاري ٿو:

جادوگر ۽ شمن چون ٿا ته هر صورت ۾ هن اندروني گفتگو کي خاموش ڪرڻ گهرجي، ۽ ان تي بي پناهه محنت ڪن ٿا، جنهن تي ورهين جي مشق ۽ «ذهن کولي ڇڏيندڙ خطرناڪ دورن» جا تجربا خرچ ٿين ٿا.

پاڻ کي هڪ خدا ۽ اڪيلي خدا جي محبوب ٻار طور قبول ڪرڻ واري ايمان جي چونڊ سان، الاهي شعور يعني مسيحي شعور ۾ پاڪ شموليت ذريعي، توکي هڪ اهڙو وسيلو ملي ٿو – نه فقط هن گفتگو کي روڪڻ لاءِ – پر ان جو رخ ٻئي سرچشمي ڏانهن، الاهي سرچشمي ڏانهن، خدا جي روح جي لهر ڏانهن موڙڻ لاءِ. ان کانسواءِ، اها منتقلي فوري طور تي ٿئي ٿي، خود-شموليت (مسيح جي الاهي شعور، پاڪ تثليث سان پنهنجي ڳانڍاپي جي ارادي جو اظهار) ذريعي، جنهن کي تون ڪنهن به جاءِ ۽ ڪنهن به وقت لاڳو ڪري سگهين ٿو.

مسيحي شموليت ذريعي تون نه رڳو «مڪار» سان اندروني گفتگو جو خاتمو حاصل ڪرين ٿو، پر خود خدا سان، اسان جي اجتماعي اعليٰ ترين صلاحيت سان پڻ اندروني رابطو قائم ڪرين ٿو، جيڪو تنهنجي شعور تي ضابطو پائڻ جي واٽ، پراڻن ادراڪي نمونن، پراڻين مڃتائن ۽ عقيدن مان نجات حاصل ڪرڻ، ۽ خالق جو شعور ماڻڻ جي واٽ تي تنهنجي رهنمائي شروع ڪري ٿو.

خدا سان اندروني گفتگو رڳو پنهنجي ذهن کي باضابطه بنائڻ جو موقعو ناهي، پر هي شعور کي نئين سر سنواري وٺڻ جو انتهائي طاقتور اوزار آهي.

شموليت کان فوري پوءِ تون خدا کان اهي سوال پڇڻ شروع ڪرين ٿو جيڪي تنهنجي دل ۾ آهن، ۽ هو توکي جواب ڏئي ٿو – سوچن ۾، احساسن ۾، روح جي اڌمن ۽ خواهشن ۾.

حقيقت ۾، خدا سان اندروني گفتگو هڪ دعا آهي، پر هڪ درست دعا – جنهن ۾ جوابي موٽ ملي ٿي.

خدا سان اندروني گفتگو وجداني طور تي ۽ تمام آسانيءَ سان قائم ٿي وڃي ٿي (جيڪڏهن ائين نه ٿئي، ته اها آزاد توانائيءَ جي کوٽ سبب آهي، ۽ ان جي سطح وڌائڻ لاءِ سنجيدگيءَ سان ڪم ڪرڻو پوندو: روزو رکڻ، کاڌي پيتي جي عادتن کي سڌارڻ، ڏينهن جي نظام کي بدلائڻ، توانائيءَ جي زيان کي روڪڻ، ڪجهه وقت لاءِ پنهنجي ڌيان سان ظاهري شين – خبرن، سوشل ميڊيا، ڊرامن، فلمن، بيڪار گفتگو، مستقبل جي اڳڪٿين ۽ ماضيءَ جي پڇتاون کي هٿي ڏيڻ بند ڪرڻ، ڊپ، پريشاني، حسد، ڪاوڙ، نفساني خواهشن ۽ ٻين پڪين عادتن جي پرورش ڇڏڻ).

تنهنڪري، خدا سان اندروني گفتگو شموليت سان شروع ٿئي ٿي ۽ وجداني طور منظم ٿئي ٿي. هتي مکيه ڳالهه اها سمجهڻ گهرجي ته خدا کان «مڇي نه، پر مڇي مارڻ جو ڪنڊو» گهرڻ گهرجي. اهو روايتي «بچاءِ ۽ سنڀال»، هي ڏي، هو ڏي چوڻ نه (اهو رڳو «ڪڪرن واري ٻڍڙي» جي پراڻي عقيدي کي مضبوط ڪري ٿو)، پر «اي مالڪ، مون کي سيکار»، «مون کي هوشمنديءَ سان پنهنجي حقيقت کي تخليق ڪرڻ سيکار». جيڪڏهن تنهنجي زندگيءَ ۾ ڪا ڳالهه پسند ناهي، جيڪڏهن ڪا شيءِ بيچين ڪري ٿي: «اي مالڪ، مون کي سمجهه ڏي ته مان پنهنجي زندگيءَ ۾ هن کي ڪهڙين خواهشن سان ۽ ڪيئن جنم ڏنو آهي؟ مان اها ڇو ٿو چاهيان؟» ۽ «اي پيءُ، مون کي سيکار ته مان هن کي نئين سر ڪيئن ٻئي نموني تخليق ڪري سگهان ٿو؟».

خبر ناهي ته شروعات ڪٿان ڪجي؟ هن سوال سان شروعات ڪر: «اي مالڪ، هن وقت مون کي سڀ کان پهرين ڪهڙي ڳالهه سمجهڻ گهرجي؟» ۽ صبر سان ڌيان ڏي. آخرڪار تنهنجو ڌيان ئي سڀ ڪجهه طئي ڪري ٿو. ياد اٿئي؟ – جتي ڌيان – اتي توانائي. جتي

ڌيان – اها ئي شيءِ وڌندي. صبر ڪر – پنهنجي اندر خدا جي جوابن کي ٻڌ، پنهنجي اندروني حالت، احساسن، موڊ، خيالن، ۽ سڌن ۾ معمولي تبديلين کي به پڪڙ – گهٽ ۾ گهٽ ان طريقي سان تون پنهنجي ذهن کي باضابطه بڻائيندين. جيستائين اهو خدا جي جوابن تي ڪن ڏيندو، تيستائين اهو ذهن جي فضول بڪواس کان، «شيطان جي طرفان» ٿيندڙ اندروني وسوسن کان پري رهندو.

بنيادي ڳالهه سمجهه – هتي ڪا چرچي واري ڳالهه ناهي، سڀ ڪجهه سچو ۽ سنجيده آهي. هي ڪو معمولي مذهب، ٻڍين جون دعائون ۽ ڏهن رپين جون ميڻ بتيون ناهن. الاهي شعور سان تنهنجي شموليت واري گهڙيءَ کان وٺي ديوتائن جي مدرسي ۾ تنهنجي سکيا شروع ٿي چڪي آهي.

۱. محنت. جيئن ڪنهن به اسڪول يا سکيا ۾ هوندو آهي، تيئن هتي به سڀ ڪجهه تنهنجي محنت تي مدار رکي ٿو: خدا جي بادشاهي زور سان ورتي وڃي ٿي، ۽ طاقت استعمال ڪندڙ ان کي حاصل ڪن ٿا. اسان پهرين ٽن هفتن تائين، جيستائين هڪ پڪي عادت نه بڻجي وڃي، روزانو ۵۰ ڀيرا مسيح ڏانهن سوالن سان رجوع ڪرڻ جي صلاح ڏيون ٿا – يعني هر ۱۰-۱۵ منٽن کانپوءِ (پوءِ تون اندروني گفتگو کي ضرورت آهر هلائي سگهين ٿو ۽ ان ۾ پيءُ، پاڪ مريم، روح سان گفتگو شامل ڪري سگهين ٿو – پر پهريان مسيح سان، ۽ ڏينهن ۾ ۵۰ ڀيرا – «الارم جي حساب سان»). تجربو ڏيکاري ٿو ته جيڪي هن نظم و ضبط تي هلن ٿا، اهي هڪ مهيني اندر ئي مضبوط مسيحي شعور حاصل ڪري وٺن ٿا: دل ۾ غير مشروط محبت جا دروازا کلي وڃن ٿا، روح پاڪ ٿئي ٿو، خواهشن جو نظام اڪيلي روح جي آواز سان گڏجي بيهي ٿو، سموري سوچ ۽ نيوراني رستا بدلجي «روشن» ٿي وڃن ٿا،

تباهي آڻيندڙ پروگرام، اندر کان ڳاريندڙ جذبات جا نمونا مٽجي وڃن ٿا، ننڍپڻ جا نفسياتي ڦٽ ڇٽي وڃن ٿا، جذباتي بار ختم ٿي وڃن ٿا، شعور جي سچي سڃاڻپ بحال ٿئي ٿي، شڪ ختم ٿين ٿا، پاڻ تي ڀروسو مضبوط ٿئي ٿو، ۽ سموري حقيقت خالق جي شعور واري عينڪ سان نظر اچڻ لڳي ٿي – ڄڻ ته اها تنهنجي پنهنجي تخليق هجي، نتيجي طور تنهنجو الاهي ڏات جهڙو هنر ۽ تنهنجو مقصد ظاهر ٿي پوي ٿو. تون حقيقي معنيٰ ۾ خوشحال ٿي وڃين ٿو: محبت + خالق جو شعور + هنر. ۲. ڏکوئيندڙ حالتن جو اڀرڻ ممڪن آهي. هي سکيا آهي. ۽ هي هڪ حقيقي زندگيءَ جو تجربو آهي. زندگي ئي بهترين استاد آهي. پر خدا سان گڏ هر شيءِ تيز ٿيڻ لڳي ٿي. تون سمورا تجربا تمام گهرائيءَ سان محسوس ڪرڻ لڳين ٿو – ڇو ته هاڻي تنهنجي اندر هوشمندي جاڳي چڪي آهي: تون پنهنجي شعور ۽ ظاهري حقيقت جي وچ ۾ بنيادي لاڳاپن کي ڏسڻ لڳين ٿو، ۽ جيڪو ڪجهه اڳ تنهنجي لاشعور ۾ لڪل هو، اهو کلڻ ۽ ٻاهر اڀرڻ لڳي ٿو؛ جيڪا شيءِ ورهين کان اندر «دکندي» رهي هئي، اها «باهه» بڻجي ٻاهر نڪري سگهي ٿي ۽ تنهنجي حقيقت يا سوچن ۾ تيزيءَ سان گذرڻ لڳندي – پر ڪنهن به حالت ۾ الاهي مدد سان، تنهنڪري ان کان ڊڄ نه – زندگيءَ جي سمورين آزمائشن کي کليل دل سان منهن ڏي، ڇو ته… ۳. تون پناهه هيٺ آهين. سڀ ڪجهه انتهائي ڊيڄاريندڙ لڳي سگهي ٿو، پر آخرڪار، يقين ڪر، جڏهن تون خدا سان گڏ آهين، جڏهن تون مسيح سان گڏ آهين، ته هي رڳو سکيا جا مرحلا آهن ۽ مڪمل طور تي محفوظ آهن. تون رڳو ديوتائن جي مدرسي ۾ ضروري سبق ۽ مشقي ڪم پورا ڪري رهيو آهين. ۽ جتي ڊپن جو سوال آهي – انهن سڀني کي ٻاهر نڪرڻ گهرجي ته جيئن تون انهن کي سمجهي وٺين،

انهن تي ضابطو ماڻين، ۽ اهي وري ڪڏهن به تو تي حاوي نه ٿين. خدا هجڻ جو مطلب آهي آزاد هجڻ – ۽ سڀ کان اول، ڊپن کان: موت جي ڊپ کان، زندگيءَ جي ڊپ کان، غلطين، الزام، ڏوهه ۽ سزا جي ڊپ کان، سڀاڻي جي ڏينهن جي ڊپ کان، ٻارن جي ڊپ کان، پئسن کانسواءِ رهجي وڃڻ جي ڊپ کان، لاعلاج بيماريءَ جي ڊپ کان، بي عزتيءَ جي ڊپ کان، سچ جي ڊپ کان، پنهنجي ناڪاميءَ جي ڊپ کان، وغيره.

ديوتائن جو مدرسو – هڪ شاندار حقيقت آهي! پر هي ڪا خاص جاءِ ناهي، هي ڪي ڊيسڪون، ڀتيون يا استاد ناهن. اسان جو هڪڙو ئي استاد آهي – مسيح، جيڪو پاڻ سچي زندگي آهي.

۽ هن مدرسي جا مکيه سبق خود زندگيءَ ۾، حقيقت ۾، هڪ وڏي ساٿي، مرشد ۽ ڀاءُ وانگر خدا جي ۲۴/۷ لڳاتار پٺڀرائيءَ سان – اندروني گفتگوءَ ۾ پورا ٿين ٿا.

هڪ خدا ۽ خدا جو محبوب ٻار هجڻ، هن آزاديءَ ۽ هن الاهي راند جو مقابلو ڀلا ڪهڙي شيءِ ڪري سگهي ٿي؟ هن کان وڌيڪ خوبصورت، سحر انگيز ۽ دلچسپ ٻيو ڇا ٿي سگهي ٿو؟! ٻيو ڪهڙو اسڪول سکيا جي اهڙي تيز رفتار ۽ اهڙن ڪامياب شاگردن تي فخر ڪري سگهي ٿو؟!

ڇو ته زمين تي اڳ ئي سوين (۽ جلد ئي هزارين، لکن ۽ اربين) مسيح گهمي ڦري رهيا آهن. واليري مسيح، واسيلي مسيح، اليگزينڊر مسيح، اليڪسي مسيح، آندري مسيح، ويرا مسيح، ناديژدا مسيح، ارينا مسيح، تاتيانا مسيح، ايلينا مسيح، اولگا مسيح، انا

مسيح، آسيا مسيح، پيٽر مسيح، پاول مسيح، بورس مسيح، اوليگ مسيح، ڪونسٽنٽين مسيح، اناستاسيا مسيح…