11. د خدای سره داخلي خبرې اترې

«د خدای پاچاهي په ښکاره او څرګند ډول نه راځي، او داسې به ونه ویل شي: «ګورئ، دلته ده»، یا: «ګورئ، هلته ده». ځکه وګورئ، د خدای پاچاهي ستاسې په دننه کې ده». (لوقا ۱۷: ۲۰-۲۱)

د خدای پاچاهي، یا د اسمان پاچاهي، چې مسیح یې په اړه خبرې کوي، د یوه نیکمرغه ژوند بهرنۍ نښې نه دي، دا یو داخلي حالت دی، د شعور حالت دی. او، لکه څنګه چې موږ دمخه پوهېږو، دا د لیدونکي د شعور حالت دی چې د هغه واقعیت جوړوي، نه برعکس.

نو له همدې امله په ځمکه د یوه داسې بهرني «جنت» جوړولو ټولې هڅې چې پکې ټول انسانان خوشحاله وي، له ناکامۍ سره مخ دي. ټولې فلسفي هڅې او ایډیالوژۍ چې د یوې داسې سمې ټولنیزې بڼې ادعا کوي چې هرڅوک به خوشحاله کړي، له یوتوپیا پرته بل څه نه دي. ترڅو چې د یوه ځانګړي کس شعور بدلون ونه مومي، د هغه واقعیت نشي بدلېدای. او جمعي واقعیت یوه لویه څو اړخیزه معما ده، چې د هر مشخص کس له انفرادي واقعیتونو څخه جوړېږي.

د خدای پاچاهي یو داخلي حالت دی. هو، مسیح فرمایي، او دا موږ په عمل کې څو ځله تایید کړې ده، چې هر څوک چې د خپل باطني بدلون لپاره، په مسیح کې د خپل شعور د بدلون لپاره له بهرني شیانو تېر شي، په پایله کې به په بهرني ډګر کې هم «سل چنده» پرمختګ ومومي: مادي هوساینه، اړیکې، روغتیا – د یو بریالي او

خوشحاله ژوند ټولې نښې – ان د بدن د بیولوژۍ تر بدلون او ابدي ژوند ته تر تېرېدو پورې. خو...

«لومړی د خدای پاچاهي (په دننه کې) او د هغه صداقت ولټوئ، او دا ټول (بهرني شیان) به تاسو ته درکړل شي» (متی ۶: ۳۳).

«د اسمان پاچاهي په زور او هڅه ترلاسه کېږي، او هڅه کوونکي هغه نیسي» (متی ۱۱: ۱۲).

هغه هڅه چې مسیح یې په اړه وایي – هغه هڅه چې له تا څخه غوښتل کېږي ترڅو په خپل ځان کې د خدای پاچاهي ترلاسه کړې – تر هرڅه وړاندې د ذهن نظم او ډسپلین دی. او د ذهن ډسپلین په لومړي سر کې د خپلې پاملرنې اداره کول دي.

چېرته چې پاملرنه وي – هلته انرژي ځي، چېرته چې انرژي وي – هلته وده رامنځته کېږي.

او که ته، د مادي شتمنیو د بهرنۍ سیالۍ په فریب کې راګیر شې، د بهرني بریالیتوب او د خوشحاله ژوند د نښو په لټه کې شې، که څه هم د «سمو اخلاقي اصولو» سره وي، د بېلګې په توګه د یوې «پیاوړې کورنۍ د جوړولو» او «روغ ژوند تېرولو» په هڅه کې، او خپله ټوله پاملرنه دغو بهرنیو اړخونو ته واړووې، نو په پایله کې به ته یوازې هغه انرژي ژر مصرف کړې چې د ۱۲۰ کلن ژوند لپاره درکړل شوې وه، او بس – پای.

له همدې امله دا خورا مهمه ده چې د خپلې پاملرنې واک ترلاسه کول زده کړې، او ټولې هڅې تر هرڅه وړاندې پر دې متمرکزې کړې،

ترڅو په خپل دننه کې د بې پایه انرژۍ له سرچینې سره وصل شې، له خپل تر ټولو لوړ پټ ظرفیت سره، چې موږ ورته خدای وایو. «لومړی د خدای پاچاهي ولټوئ»، او «د خدای پاچاهي ستاسې په دننه کې ده». او پاتې ټول شیان به درکړل شي. دا ناشونې ده چې درنه کړل شي. ځکه که ته په دننه کې د بې پایه انرژۍ له سرچینې سره وصل شې، نو دا انرژي به لومړی ستا حالت بدل کړي، او بیا به ستا د ژوند ټولې برخې ډکې کړي.

هیڅوک تاته نه وایي چې له بهرنۍ نړۍ څخه لاس واخله، ګوښه نشین شه او د راهب په څېر ژوند وکړه، دا خبره هیڅکله د بې وزلې روحانيت په اړه نه ده، نه. بلکې برعکس، که ستا روحانيت سم او رښتینی وي، که ته په باطن کې د خدای له روح سره وصل شې، نو د ستا د شعور باطني بدلونونه، الهي کېدل، خامخا به په بهرنۍ نړۍ کې هم د الهي بدلونونو لامل شي.

د خدای له روح سره وصل کېدل – دا رښتینی روحانيت دی، د تعریف له مخې بل هیڅ روحانيت (ریښه: روح) وجود نلري، پاتې نور ټول جعلي دي. نو کله چې تاسو یو کس په ظاهره دینداره ګورئ یا دا چې ځان په «روحاني تمرینونو» کې شکنجه کوي، چې په بهرني او مادي واقعیت کې یې هرڅه خراب دي، خو په باطن کې پر نورو د «روحاني» برترۍ په احساس ډک وي، پوه شئ – هغه لا تر اوسه هیڅ ندي موندلي، هغه یوازې په لټه کې دی. خو یوه ورځ به هغه هم ومومي.

خو مسیح – رښتینی پاچا، د پاچاهانو پاچا دی – هغه له نړۍ مخ نه دی اړولی، بلکې د نړۍ واکمن دی، لکه څنګه چې خپله

وایي – «هغه څوک چې پر نړۍ غالب شو». او کله چې هغه پر نړۍ غالب شو، په خپل باطني کار او داخلي هڅې سره، د خپل ځان او خپل شعور په واکمنولو سره، تر دې حده چې د ځان ساتنې پر غریزې هم غالب شو – په مرګ سره «مرګ تر پښو لاندې کول»، الهي فزیک هغه ته ځواب ورکړ:

«ته وړ یې... چې قدرت، او شتمني، او حکمت، او قوت، او عزت، او جلال، او برکت ترلاسه کړې».

قدرت او شتمني. حکمت او پیاوړتیا (نه ماتېدنه). عزت او جلال. برکت (یعنې – په ټولو چارو کې بریالیتوب).

مسیح، د خپل شعور (خپل باطن) په واکمنولو سره، پر نړۍ (بهرنۍ نړۍ) غالب شو، او هر هغه څه یې ترلاسه کړل چې موږ ټول معمولاً د هغو په لټه کې یو، او که یې ومومو، نو تل نیمګړي او لنډمهالي وي. خو هغه هر څه د تل لپاره ترلاسه کړل. مسیح پر نړۍ غالب شو. او سربېره پردې، په مکاشفه کې، چې په انجیل کې د نوي عهد وروستی کتاب دی، هغه فرمایي:

«څوک چې غالب شي، زه به هغه ته اجازه ورکړم چې زما سره زما په تخت کښېني، لکه څنګه چې زه غالب شوم او د خپل پلار سره د هغه په تخت کښېناستم» (مکاشفه ۳: ۲۱)

پر خپل ځان واک لرل. خپل شعور بیا جوړول – د قرباني (پرازیت) له شعور څخه د خالق شعور ته تېرېدل. د یوه عیني، له تا څخه په خپلواکه توګه د شته واقعیت د عقیدې له اسارت څخه، یا د عقیدې

د «په وریځو کې د جزا ورکوونکي بوډا» له باوره ځان خلاصول او په شعوري توګه خپل باور غوره کول: موږ خدایان او د خدای بچیان یو. په دننه کې له خدای سره وصل کېدل – له داخلي سرچینې او الهي روح سره.

او د دې لپاره خپل ذهن منظم کول پکار دي. او تر ټولو مهمه وسیله چې په دې کې مرسته کوي، د شعور وسیله ده – له خدای سره باطني ډیالوګ. په طبیعي ډول، د انسانانو په سر کې باطني ډیالوګ شتون لري، او سربېره پر دې دا هیڅکله نه درېږي. او معمولاً انسان دا یو عادي حالت ګڼي – ګواکې زه له خپل ځان سره بحث کوم. خو «پوه خلک وایي» چې هغه څوک چې ستا په سر کې دا خبرې پرمخ وړي – ستا ټول فکرونه، استدلالونه، شکونه، غوښتنې، هغه څوک چې احساسات راپاروي، پرېکړې کوي – دا ته نه یې، بلکې په حقیقت کې دا ستا دښمن دی. دا د دوه ګوني والي پخوانی شعور دی، چې په خپل ځان کې وېشل شوی، چیرې چې اصلي وېش – له خدای څخه د انسان جلاوالی او له انسان څخه د نړۍ بېلتون دی.

مسیح ورته «مکار ذهن» وایي. او دا هماغه شی دی چې هغه موږ ټولو ته د «ای زموږ پلار» په دعا کې ترې د خلاصون بلنه راکوي:

جادوګران او شامانان وایي چې باید هر ډول چې وي دا باطني خبرې ودرول شي، او پر دې خورا ډېرې هڅې لګوي، چې کلونه کلونه تمرینونه او د «سایکډیلیک سفر» خطرناکې چارې پکې شاملې دي.

د ځان د یو خدای او د واحد خدای د ګران بچي په توګه د باور په غوره کولو سره، د الهي شعور، د مسیح د شعور سره د پیوستون له لارې، ته یوه وسیله ترلاسه کوې – نه دا چې دا خبرې یوازې ودرېږي – بلکې بلې سرچینې ته واړول شي، الهي سرچینې ته، د الهي روح څپې ته. په داسې حال کې چې دا بدلون سمدستي رامنځته کېږي، د خپل باطني پیوستون (د مسیح او الهي تثلیث له الهي شعور سره د پیوستون د ارادې څرګندولو) پر مهال، چې ته یې په هر ځای او هر وخت کې ترسره کولی شې.

د مسیحي پیوستون له لارې، ته نه یوازې له «مکار» سره د باطني خبرو پای ته رسېدل ترلاسه کوې، بلکې خپله له خدای سره داخلي اړیکه مومې، زموږ له جمعي تر ټولو لوړ پټ ظرفیت سره، چې ستا د شعور د واکمنۍ په لاره کې ستا لارښوونه پیلوي، د ادراک له پخوانیو چوکاټونو، پخوانیو باورونو او عقایدو څخه د خلاصون او د خالق د شعور د ترلاسه کولو په لاره کې.

له خدای سره باطني ډیالوګ یوازې د خپل ذهن د منظم کولو فرصت نه دی، بلکې دا د شعور د بیارغونې تر ټولو پیاوړې وسیله ده.

له پیوستون سمدستي وروسته، ته له خدای څخه د خپلو زړه پورې پوښتنو کول پیل کوې، او هغه تاته ځواب درکوي – په افکارو، احساساتو، د روح په الهامونو او غوښتنو کې.

په حقیقت کې له خدای سره باطني ډیالوګ یوه دعا ده، مګر سمه دعا – له متقابل غبرګون سره.

له خدای سره باطني ډیالوګ په الهامي ډول او خورا اسانه عیارېږي (که داسې نه وي، نو دا د کافي آزادې انرژۍ د نشتوالي له امله ده، او اړینه ده چې د هغې د کچې لوړولو ته جدي پاملرنه وشي: روژه نیول، په ټولیز ډول د خوړو رژیم بدلول، د ورځې مهالویش بدلول، د انرژۍ د ضایع کېدو مخه نیول، د یو څه وخت لپاره په بهرنیو شیانو لکه خبرونو، ټولنیزو شبکو، سریالونو، فلمونو، بې ګټې اړیکو، د راتلونکي په اړه اندېښنو او د تېر په اړه غمونو د خپلې پاملرنې بندول، د وېرې، اضطراب، کینې، غصې، شهوت او نورو پخوانیو عادتونو له تغذیې لاس اخیستل).

نو، له خدای سره باطني ډیالوګ د پیوستون له لارې پیلېږي او په الهامي توګه عیارېږي. دلته اصلي خبره چې باید پرې پوه شو داده چې له خدای څخه باید «نه ماهی، بلکې د ماهی نیولو قلاب» وغوښتل شي. نه دودیزه خبره لکه «ومې ژغوره او وساته»، دا راکړه، هغه راکړه (دا یوازې «په وریځو کې د بوډا» پخوانی باور تاییدوي)، بلکې ووایه «ای ربه، ماته وښایه»، «ماته زما د واقعیت په شعوري توګه رامنځته کول را وښایه». که ستا په ژوند کې کوم شی نه خوښېږي، که کوم شی ستا خوښ نه وي: «ای ربه، له ما سره مرسته وکړه ترڅو وپوهېږم چې دا مې په خپل ژوند کې په څه او څنګه رامنځته کړې ده؟ په کومو غوښتنو؟ زه دا د څه لپاره غواړم؟» او «ای پلاره، ماته را وښایه چې څنګه کولی شم دا په بل ډول بیا جوړ کړم؟».

نه پوهېږې چې له کومه ځایه یې پیل کړې؟ له دې پوښتنې یې پیل کړه: «ای ربه، زه باید اوس، په لومړي سر کې، پر څه پوه شم؟» او په صبر سره غوږ ونیسه. په پای کې ستا پاملرنه هرڅه ټاکي. په یاد دې دي؟ – چېرته چې پاملرنه وي – هلته انرژي ځي. چېرته چې

پاملرنه وي – هلته وده رامنځته کېږي. صبور اوسه – په خپل دننه کې د خدای ځوابونو ته غوږ شه، په خپل باطني حالت کې، په احساساتو کې، په خوی کې، په افکارو کې، په غوښتنو کې خورا کوچني بدلونونه درک کړه – لږترلږه په دې توګه به خپل ذهن منظم کړې. ترڅو چې ذهن له خدای څخه ځوابونو ته غوږ نیسي، هغه د ذهن له بې ځایه خبرو او د «مکار» له باطني ډیالوګ څخه لرې وي.

په اصلي خبره پوه شه – دلته هیڅ ټوکې نشته، هر څه جدي دي. دا تاته کوم مذهب نه دی، نه د زړو ښځو دستمالونه او نه هم د ۱۰ روپیو شمعې. د الهي شعور سره د ستا د پیوستون له شیبې راهیسې، د خدایانو په ښوونځي کې ستا زده کړه پیل شوې ده.

۱. زیار او هڅه. لکه په هر ښوونځي کې، په هر ډول زده کړه کې، دلته هر څه ستا په هڅه پورې اړه لري: د خدای پاچاهي په زور او هڅه ترلاسه کېږي، او هڅه کوونکي هغه نیسي. موږ سپارښتنه کوو چې په لومړیو دریو اونیو کې، ترڅو چې یو دوامداره عادت جوړ شي، په ورځ کې ۵۰ ځله له مسیح څخه پوښتنې وکړئ – یعنې په هرو ۱۰-۱۵ دقیقو کې (بیا وروسته به شونې وي چې باطني ډیالوګ د هرې موخې لپاره فعال شي او له پلار، سپېڅلې مور بي بي مریم، او روح سره ډیالوګ ونښلول شي – مګر لومړی له مسیح سره او په ورځ کې ۵۰ ځله – «د زنګ له مخې»). تجربه ښیي چې هغه کسان چې دا نظم مراعاتوي، دمخه په یوه میاشت کې کولی شي د مسیح دوامداره شعور ترلاسه کړي: په زړه کې بې شرطه مینه خلاصیږي، روح پاکیږي، د غوښتنو جوړښت د واحد روح له غږ سره برابریږي، ټول فکرونه، ټول عصبي اړیکې بدلیږي، او «روښانه» کیږي،

ویجاړونکي پروګرامونه، له دننه څخه د تخریب کوونکو احساساتو نمونې له منځه ځي، د ماشومتوب او ځوانۍ رواني صدمې رغیږي، احساساتي بارونه لرې کیږي، د شعور بشپړتیا بیرته رغول کیږي، شکونه له منځه ځي، په ځان باور پیاوړی کیږي، او ټول واقعیت د خالق د شعور له لارې لیدل پیل کیږي – لکه ستا خپل تخلیق، په پایله کې ستا استعداد د الهي ډالۍ او ستا د موخې په توګه څرګندیږي. ته په رښتینې توګه خوشحاله کیږې: مینه + د خالق شعور + استعداد. ۲. ممکن د دردناکو حالاتو شدت زیات شي. دا زده کړه ده. او دا د ژوند رښتینې تجربه ده. ژوند تر ټولو غوره ښوونکی دی. مګر له خدای سره هرڅه په چټکۍ پیل کیږي. ته ټولې تجربې خورا په شدت سره تېروې – ځکه چې اوس په تا کې هوښیارتیا فعاله شوې ده: ته د خپل شعور او بهرني واقعیت ترمنځ رښتینې علت او معلول اړیکې لیدل پیل کوې، او هر هغه څه چې دمخه ستا په لاشعور کې پټ وو، ښکاره کېدل او بهر ته راوتل پیل کوي، هغه څه چې کلونه کلونه په دننه کې «لوګی کاوه»، ممکن د «اور» په څېر راپورته شي، او ستا لخوا په واقعیت کې یا په ذهني توګه په چټکۍ تجربه شي – خو په هر حالت کې د الهي ملاتړ سره، نو له دې څخه مه وېرېږه – د ژوند ټولو ننګونو ته په خلاص تندي مخامخ شه، ځکه چې... ۳. ته تر ساتنې لاندې یې. هرڅه ممکن خورا وېروونکي ښکاره شي، مګر په پای کې، باور وکړه، کله چې ته له خدای سره یې، کله چې ته له مسیح سره یې، دا ټول یوازې د زده کړې حالتونه دي، او دا په بشپړ ډول خوندي دي. ته یوازې د خدایانو په ښوونځي کې لازم درسونه او د تمرین دندې تېروې. او د وېرو په اړه – دا ټول باید ښکاره شي ترڅو ته یې وپېژنې،

پر هغو برلاسی شې، او هغوی نور هیڅکله پر تا واکمن نشي. خدای کېدل – یعنې آزاد اوسېدل – او تر هرڅه وړاندې، له وېرو څخه خلاصون: د مرګ وېره، د ژوند وېره، د تېروتنو وېره، د ملامتۍ، ګناه او سزا وېره، د سبا د ورځې وېره، د ماشومانو لپاره وېره، بې پیسو پاتې کېدو وېره، د لاعلاجه ناروغۍ وېره، د شرم وېره، د حقیقت وېره، د خپلې ناتوانۍ وېره او داسې نور.

د خدایانو ښوونځی – دا خورا عالي دی! خو دا کوم ځانګړی ځای نه دی، دا مېزونه نه دي، دا دېوالونه او ښوونکي نه دي. زموږ یوازینی ښوونکی – مسیح دی، خپله ژوند دی.

او په دې ښوونځي کې اصلي درسونه په خپله په ژوند کې، په واقعیت کې، په دوامداره توګه، ۲۴/۷، د یوه مشر ملګري، لارښود او ورور په توګه د خدای په ملاتړ – په باطني ډیالوګ کې تېرېږي.

د خدای کېدل او د خدای یو ګران بچی اوسېدل، څه شی له دې آزادۍ، له دې لوبې سره پرتله کېدای شي؟ څه شی کېدی شي له دې غوره، ډېر په زړه پورې او حیرانونکی وي؟! بل کوم ښوونځی کولی شي د زده کړې په داسې سرعت او داسې فارغانو وویاړي؟!

ځکه دمخه په ځمکه په سلګونو (او ډېر ژر په زرګونو، ملیونونو او ملیاردونو) مسیحان ګرځي. والیري مسیح، واسیلي مسیح، الکساندر مسیح، الکسي مسیح، اندري مسیح، ویرا مسیح، نادېژدا مسیح، ارینا مسیح، تاتیانا مسیح، ایلینا مسیح، اولګا مسیح، انا

مسیح، آسیا مسیح، پیوټر مسیح، پاول مسیح، بوریس مسیح، اولیګ مسیح، کونستانتین مسیح، اناستاسیا مسیح...