11. ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਾਲ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੰਵਾਦ

«ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਰਾਜ ਪ੍ਰਤੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਨਾ ਲੋਕ ਕਹਿਣਗੇ: 'ਵੇਖੋ, ਇਹ ਇੱਥੇ ਹੈ', ਜਾਂ: 'ਵੇਖੋ, ਉੱਥੇ ਹੈ'। ਕਿਉਂਕਿ ਵੇਖੋ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਰਾਜ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਹੈ»। (ਲੂਕਾ, 17:20-21)

ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਰਾਜ, ਜਾਂ ਸਵਰਗ ਦਾ ਰਾਜ, ਜਿਸਦੀ ਗੱਲ ਮਸੀਹ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਖੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਬਾਹਰੀ ਲੱਛਣ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਇਹ ਇੱਕ ਅੰਦਰੂਨੀ ਅਵਸਥਾ ਹੈ, ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਹੈ। ਅਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਹੀ ਉਸਦੀ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਘੜਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਇਸਦੇ ਉਲਟ।

ਇਸ ਲਈ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਇੱਕ ਬਾਹਰੀ 'ਸਵਰਗ' ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਸਾਰੇ ਯਤਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸੁਖੀ ਹੋਣਗੇ, ਅਸਫਲ ਹੋਣ ਲਈ ਪਾਬੰਦ ਹਨ। ਸਮਾਜ ਦਾ ਇੱਕ ਸਹੀ ਮਾਡਲ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਦਾਰਸ਼ਨਿਕ ਕਾਰਜ ਅਤੇ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾਵਾਂ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨਗੇ, ਕਲਪਨਾ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਕਿਸੇ ਖਾਸ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਨਹੀਂ ਬਦਲਦੀ, ਉਸਦੀ ਹਕੀਕਤ ਨਹੀਂ ਬਦਲ ਸਕਦੀ। ਸਮੂਹਿਕ ਹਕੀਕਤ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਬਹੁ-ਅਯਾਮੀ ਬੁਝਾਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਖਾਸ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਨਿੱਜੀ ਹਕੀਕਤਾਂ ਤੋਂ ਮਿਲ ਕੇ ਬਣਦੀ ਹੈ।

ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਰਾਜ ਇੱਕ ਅੰਦਰੂਨੀ ਅਵਸਥਾ ਹੈ। ਹਾਂ, ਮਸੀਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਅਭਿਆਸ ਵਿੱਚ ਕਈ ਵਾਰ ਸਿੱਧ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਕਿ ਜੋ ਕੋਈ ਅੰਦਰੂਨੀ ਰੂਪਾਂਤਰਨ ਲਈ, ਮਸੀਹ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਰੂਪਾਂਤਰਨ ਲਈ ਬਾਹਰੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਖਰਕਾਰ ਬਾਹਰੀ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਵੀ 'ਸੌ ਗੁਣਾ' ਸੁਧਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ: ਭੌਤਿਕ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ, ਸਿਹਤ — ਇੱਕ ਸਫਲ ਅਤੇ

ਸੁਖੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ — ਸਰੀਰ ਦੇ ਜੀਵ-ਵਿਗਿਆਨ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਅਤੇ ਸਦੀਵੀ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਨ ਤੱਕ। ਪਰ...

«ਪਹਿਲਾਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਰਾਜ (ਅੰਦਰ) ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਧਰਮ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ (ਬਾਹਰੀ) ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗਾ» (ਮੱਤੀ, 6:33)।

«ਸਵਰਗ ਦਾ ਰਾਜ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਯਤਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੀ ਇਸਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ» (ਮੱਤੀ, 11:12)।

ਉਹ ਯਤਨ, ਜਿਸਦੀ ਗੱਲ ਮਸੀਹ ਕਰਦੇ ਹਨ — ਉਹ ਯਤਨ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਪਾਉਣ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦਾ ਹੈ — ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਨ ਦਾ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਹੈ। ਅਤੇ ਮਨ ਦਾ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਧਿਆਨ ਦਾ ਨਿਯੰਤਰਣ ਹੈ।

ਜਿੱਥੇ ਧਿਆਨ — ਉੱਥੇ ਊਰਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਊਰਜਾ — ਉਹੀ ਵਧਦਾ ਹੈ।

ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਤੂੰ, ਭੌਤਿਕ ਵਸਤੂਆਂ ਦੀ ਬਾਹਰੀ ਦੌੜ, ਬਾਹਰੀ ਸਫਲਤਾ ਅਤੇ ਸੁਖੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਾਧਨਾਂ ਦੇ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਭਾਵੇਂ ਬਿਲਕੁਲ 'ਸਹੀ ਨੈਤਿਕ ਮੁੱਲਾਂ' ਦੇ ਨਾਲ, ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ 'ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਪਰਿਵਾਰ ਬਣਾਉਣ' ਅਤੇ 'ਸਿਹਤਮੰਦ ਜੀਵਨ ਸ਼ੈਲੀ' ਜਿਊਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿੱਚ, ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਧਿਆਨ ਇਹਨਾਂ ਬਾਹਰੀ ਪਹਿਲੂਆਂ 'ਤੇ ਲਗਾ ਦੇਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਤੂੰ 120 ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਲਈ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਬਸ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਖਰਚ ਕਰ ਦੇਵੇਂਗਾ, ਅਤੇ ਬਸ — ਸਭ ਖਤਮ।

ਇਸ ਲਈ ਆਪਣੇ ਧਿਆਨ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾਉਣਾ ਸਿੱਖਣਾ ਬਹੁਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਰੇ ਯਤਨ ਇਸ ਗੱਲ ਵੱਲ ਲਗਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ,

ਕਿ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਅਸੀਮ ਊਰਜਾ ਦੇ ਸਰੋਤ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਸਰਵਉੱਚ ਸਮਰੱਥਾ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਜਾਵੇ, ਜਿਸਨੂੰ ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਾਂ। «ਪਹਿਲਾਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਰਾਜ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰੋ», ਅਤੇ «ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਰਾਜ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਹੈ»। ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਸਭ ਕੁਝ — ਮਿਲ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਹ ਹੋ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਕਿ ਨਾ ਮਿਲੇ। ਕਿਉਂਕਿ ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਅਸੀਮ ਊਰਜਾ ਦੇ ਸਰੋਤ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਊਰਜਾ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇਰੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਬਦਲੇਗੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਦੇਵੇਗੀ।

ਕੋਈ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦਾ ਕਿ ਬਾਹਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦੇ, ਤਿਆਗੀ ਬਣ ਜਾ ਅਤੇ ਤਪੱਸਵੀ ਵਾਂਗ ਜੀਅ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਿਸੇ ਕੰਗਾਲ ਅਧਿਆਤਮਿਕਤਾ ਬਾਰੇ ਬਿਲਕੁਲ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਨਹੀਂ। ਪਰ ਇਸਦੇ ਉਲਟ, ਜੇਕਰ ਤੇਰੀ ਅਧਿਆਤਮਿਕਤਾ ਸਹੀ ਹੈ, ਸੱਚੀ ਹੈ, ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਜੁੜਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਬਦਲਾਅ, ਦਿਵਯਤਾ, ਬਾਹਰੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਟੱਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ, ਦਿਵਯ ਬਦਲਾਅ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ।

ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਜੁੜਨਾ — ਇਹੀ ਸੱਚੀ ਅਧਿਆਤਮਿਕਤਾ ਹੈ, ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਅਨੁਸਾਰ (ਮੂਲ: ਆਤਮਾ) ਕੋਈ ਹੋਰ ਅਧਿਆਤਮਿਕਤਾ ਮੌਜੂਦ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਬਾਕੀ ਸਭ ਕੁਝ ਨਕਲੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਬਾਹਰੋਂ ਧਰਮੀ ਦਿੱਖ ਵਾਲੇ ਜਾਂ 'ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਸਾਧਨਾਵਾਂ' ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਸੀਹੇ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੋ, ਜਿਸਦੀ ਬਾਹਰੀ, ਭੌਤਿਕ ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਖਰਾਬ ਹੈ, ਪਰ ਅੰਦਰੋਂ ਉਹ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ 'ਅਧਿਆਤਮਿਕ' ਉੱਤਮਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਾਣ ਲਓ — ਉਸਨੇ ਅਜੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਲੱਭਿਆ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਪਰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਉਹ ਵੀ ਲੱਭ ਲਵੇਗਾ।

ਮਸੀਹ ਤਾਂ — ਸੱਚੇ ਰਾਜਾ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਨ — ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਤਿਆਗਿਆ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਹ ਖੁਦ

ਆਖਦੇ ਹਨ — «ਜਿਸਨੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ»। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਕਾਰਜ ਨਾਲ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਯਤਨ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ, ਆਪਣੀ ਚੇਤਨਾ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾ ਕੇ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਸਵੈ-ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਮੂਲ ਪ੍ਰਵਿਰਤੀ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੇ ਪੱਧਰ ਤੱਕ — ਮੌਤ ਨਾਲ “ਮੌਤ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਕੇ”, ਤਾਂ ਦਿਵਯ ਭੌਤਿਕ ਵਿਗਿਆਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ:

«ਯੋਗ ਹੈ... ਸ਼ਕਤੀ, ਧਨ, ਬੁੱਧੀ, ਤਾਕਤ, ਆਦਰ, ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਅਸੀਸ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੇ»।

ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਧਨ। ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਤਾਕਤ (ਅਜਿੱਤਤਾ)। ਆਦਰ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾ। ਅਸੀਸ (ਭਾਵ — ਸਾਰੇ ਕਾਰਜਾਂ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾ)।

ਮਸੀਹ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਚੇਤਨਾ (ਆਪਣੇ ਅੰਦਰੂਨੀ) 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ (ਬਾਹਰੀ) ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜੋ ਅਸੀਂ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਲੱਭਦੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਲੱਭ ਵੀ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਧੂਰਾ ਅਤੇ ਅਸਥਾਈ ਤੌਰ 'ਤੇ। ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸਦਾ ਲਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਮਸੀਹ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਬਾਈਬਲ ਵਿੱਚ ਨਵੇਂ ਨੇਮ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਪੁਸਤਕ, ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ:

«ਜੋ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਿੰਘਾਸਣ 'ਤੇ ਬੈਠਣ ਦਿਆਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਵੀ ਜਿੱਤਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਣ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ» (ਪਰਕਾਸ਼, 3:21)

ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾਉਣਾ। ਆਪਣੀ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਮੁੜ ਢਾਲਣਾ — ਪੀੜਤ (ਪਰਜੀਵੀ) ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਤੋਂ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ। ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਸੁਤੰਤਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਾ, ਜਾਂ

“ਬੱਦਲ 'ਤੇ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਬਾਬੇ” ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਾ ਬੰਧਕ ਬਣਨਾ ਬੰਦ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਸੁਚੇਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚੁਣਨਾ: ਅਸੀਂ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬੱਚੇ ਹਾਂ। ਅੰਦਰਲੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨਾਲ ਜੁੜਨਾ — ਅੰਦਰੂਨੀ ਸਰੋਤ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਆਤਮਾ ਨਾਲ।

ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਲਈ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਅਨੁਸ਼ਾਸਿਤ ਕਰਨਾ। ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮੁੱਖ ਸਾਧਨ ਜੋ ਇਸ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਸਾਧਨ — ਉਹ ਹੈ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨਾਲ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੰਵਾਦ। ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇੱਕ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੰਵਾਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਤਾਂ ਹੋਰ, ਇਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਰੁਕਦਾ। ਅਤੇ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਇਸਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਆਮ ਵਰਤਾਰੇ ਵਜੋਂ ਲੈਂਦਾ ਹੈ — ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਹੀ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਪਰ 'ਜਾਣਕਾਰ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ' ਕਿ ਉਹ ਜੋ ਤੇਰੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਇਸ ਸੰਵਾਦ ਨੂੰ ਬਣਾਈ ਰੱਖਦਾ ਹੈ — ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਵਿਚਾਰ, ਤਰਕ, ਸ਼ੰਕੇ, ਇੱਛਾਵਾਂ, ਜੋ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਫੈਸਲੇ ਲੈਂਦਾ ਹੈ — ਉਹ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਹੈਂ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਵਿਰੋਧੀ ਹੈ। ਇਹ ਦਵੰਦ, ਦਵੈਤ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਚੇਤਨਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਵੰਡੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮੁੱਖ ਵੰਡ — ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਣਾ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਣਾ ਹੈ।

ਮਸੀਹ ਇਸਨੂੰ «ਦੁਸ਼ਟ ਮਨ» ਆਖਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਇਹੀ ਉਹ ਹੈ ਜਿਸ ਤੋਂ ਉਹ «ਹੇ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ» ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਉਣ ਦਾ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ:

ਜਾਦੂਗਰ ਅਤੇ ਸ਼ਮਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਇਸ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੰਵਾਦ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਯਤਨ ਖਰਚ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਅਤੇ 'ਸਾਈਕੈਡੇਲਿਕ ਯਾਤਰਾ' ਦੇ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਅਭਿਆਸ ਲੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਬੱਚੇ ਵਜੋਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਚੋਣ ਨਾਲ, ਦਿਵਯ ਚੇਤਨਾ, ਮਸੀਹ ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ ਸੰਗਤੀ ਰਾਹੀਂ, ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਸਾਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ — ਇਸ ਸੰਵਾਦ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦਾ ਨਹੀਂ — ਸਗੋਂ ਇਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਸਰੋਤ 'ਤੇ, ਦਿਵਯ ਸਰੋਤ 'ਤੇ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਆਤਮਾ ਦੀ ਤਰੰਗ 'ਤੇ ਬਦਲਣ ਦਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਇਹ ਤਬਦੀਲੀ ਤੁਰੰਤ ਵਾਪਰਦੀ ਹੈ, ਸਵੈ-ਮਿਲਾਪ (ਮਸੀਹ ਦੀ ਦਿਵਯ ਚੇਤਨਾ, ਦਿਵਯ ਤ੍ਰਿਏਕ ਨਾਲ ਜੁੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਐਲਾਨ) ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਜਿਸਨੂੰ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।

ਮਸੀਹ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਰਾਹੀਂ ਤੈਨੂੰ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ 'ਦੁਸ਼ਟ' ਨਾਲ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੰਵਾਦ ਦਾ ਅੰਤ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਖੁਦ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨਾਲ, ਸਾਡੀ ਸਮੂਹਿਕ ਸਰਵਉੱਚ ਸਮਰੱਥਾ ਨਾਲ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੰਬੰਧ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਚੇਤਨਾ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾਉਣ ਦੇ ਮਾਰਗ 'ਤੇ, ਧਾਰਨਾਵਾਂ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਨਮੂਨਿਆਂ, ਪੁਰਾਣੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ ਅਤੇ ਧਾਰਨਾਵਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਮਾਰਗ 'ਤੇ, ਅਤੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੇ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਲੈ ਜਾਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨਾਲ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੰਵਾਦ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਅਨੁਸ਼ਾਸਿਤ ਕਰਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਇਹ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਮੁੜ ਢਾਲਣ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਾਧਨ ਹੈ।

ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ ਤੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨਪਸੰਦ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦੇ ਹਨ — ਵਿਚਾਰਾਂ, ਭਾਵਨਾਵਾਂ, ਆਤਮਾ ਦੀਆਂ ਤਰੰਗਾਂ ਅਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਿੱਚ।

ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨਾਲ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੰਵਾਦ ਇੱਕ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਹੈ, ਪਰ ਸਹੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ — ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਦੇ ਨਾਲ।

ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨਾਲ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੰਵਾਦ ਅਨੁਭਵ ਨਾਲ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ (ਜੇਕਰ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੁਫ਼ਤ ਊਰਜਾ ਦੀ ਘਾਟ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਪੱਧਰ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ: ਵਰਤ ਰੱਖਣਾ, ਸਮੁੱਚੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਆਦਤ ਬਦਲਣਾ, ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਰੁਟੀਨ ਬਦਲਣਾ, ਊਰਜਾ ਦੇ ਲੀਕੇਜ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਆਪਣੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਬਾਹਰੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਨਾ ਬੰਦ ਕਰਨਾ — ਖ਼ਬਰਾਂ, ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ, ਲੜੀਵਾਰ, ਸਿਨੇਮਾ, ਗੈਰ-ਉਤਪਾਦਕ ਗੱਲਬਾਤ, ਭਵਿੱਖ ਦੀਆਂ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਅਤੀਤ ਦੇ ਪਛਤਾਵੇ, ਡਰ, ਚਿੰਤਾਵਾਂ, ਈਰਖਾ, ਗੁੱਸਾ, ਵਾਸਨਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪੱਕੀਆਂ ਆਦਤਾਂ ਨੂੰ ਖੁਰਾਕ ਦੇਣਾ ਬੰਦ ਕਰਨਾ)।

ਇਸ ਲਈ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨਾਲ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੰਵਾਦ ਮਿਲਾਪ ਦੁਆਰਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅੰਤਰ-ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਸਮਝਣ ਵਾਲੀ ਮੁੱਖ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਤੋਂ 'ਮੱਛੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਕੁੰਡੀ' ਮੰਗਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਰਵਾਇਤੀ 'ਬਚਾਓ ਅਤੇ ਸੰਭਾਲੋ', ਇਹ ਦਿਓ, ਉਹ ਦਿਓ ਨਹੀਂ (ਇਹ ਸਿਰਫ਼ 'ਬੱਦਲ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਬਾਬੇ' ਵਿੱਚ ਪੁਰਾਣੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਦਾ ਹੈ), ਬਲਕਿ 'ਸਿਖਾਓ, ਪ੍ਰਭੂ', 'ਮੈਨੂੰ ਸੁਚੇਤ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਹਕੀਕਤ ਸਿਰਜਣਾ ਸਿਖਾਓ'। ਜੇਕਰ ਤੇਰੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਜੇਕਰ ਕੁਝ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ: 'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰੋ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਇਸਨੂੰ ਕਿਸ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਅਤੇ ਕਿਵੇਂ ਸਿਰਜਿਆ ਹੈ? ਕਿਨ੍ਹਾਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ? ਮੈਂ ਇਹ ਕਿਸ ਲਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ?' ਅਤੇ 'ਸਿਖਾਓ, ਹੇ ਪਿਤਾ, ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਵੱਖਰੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੁਬਾਰਾ ਕਿਵੇਂ ਸਿਰਜ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?'।

ਕੀ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਕਿੱਥੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ ਹੈ? ਇਸ ਸਵਾਲ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ: 'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਹੁਣ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀ ਸਮਝਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ?' ਅਤੇ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਆਖਰਕਾਰ ਤੇਰਾ ਧਿਆਨ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਤੈਅ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਯਾਦ ਹੈ? — ਜਿੱਥੇ ਧਿਆਨ — ਉੱਥੇ ਊਰਜਾ। ਜਿੱਥੇ

ਧਿਆਨ — ਉਹੀ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਧੀਰਜ ਰੱਖ — ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਜਵਾਬਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਆਪਣੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਅਵਸਥਾ, ਭਾਵਨਾਵਾਂ, ਮਨੋਦਸ਼ਾ, ਵਿਚਾਰਾਂ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਮੂਲੀ ਜਿਹੇ ਬਦਲਾਅ ਨੂੰ ਵੀ ਫੜ — ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਅਨੁਸ਼ਾਸਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਇਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਜਵਾਬਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਮਨ ਦੀ ਬਕਬਕ ਤੋਂ, 'ਦੁਸ਼ਟ' ਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੰਵਾਦ ਦੇ 'ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੇ ਭੰਬਲਭੂਸੇ' ਤੋਂ ਪਰੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਮੁੱਖ ਗੱਲ ਸਮਝ — ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਮਜ਼ਾਕ ਨਹੀਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਗੰਭੀਰ ਹੈ। ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਧਰਮ ਨਹੀਂ, ਚੁੰਨੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦਾਦੀਆਂ ਅਤੇ 10 ਰੁਪਏ ਦੀਆਂ ਮੋਮਬੱਤੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਦਿਵਯ ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਮਿਲਾਪ ਦੇ ਪਲ ਤੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਸਿਖਲਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।

1. ਮਿਹਨਤ। ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਿੱਖਿਆ ਵਿੱਚ, ਇੱਥੇ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰੀ ਲਗਨ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ: ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਰਾਜ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਯਤਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੀ ਇਸਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਪਹਿਲੇ ਤਿੰਨ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਇੱਕ ਪੱਕੀ ਆਦਤ ਨਹੀਂ ਬਣ ਜਾਂਦੀ, ਮਸੀਹ ਅੱਗੇ ਦਿਨ ਵਿੱਚ 50 ਵਾਰ ਸਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਮੁੜੋ — ਯਾਨੀ ਹਰ 10-15 ਮਿੰਟਾਂ ਬਾਅਦ (ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਲਈ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੰਵਾਦ ਨੂੰ ਚਾਲੂ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਪਿਤਾ, ਮਾਤਾ ਮਰੀਅਮ, ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਸੰਵਾਦ ਜੋੜਨਾ ਸੰਭਵ ਹੋਵੇਗਾ — ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ ਮਸੀਹ ਨਾਲ ਅਤੇ ਦਿਨ ਵਿੱਚ 50 ਵਾਰ — 'ਅਲਾਰਮ ਅਨੁਸਾਰ')। ਅਭਿਆਸ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਲੋਕ ਇਸ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਦਰ-ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਸਥਿਰ ਮਸੀਹ-ਚੇਤਨਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ: ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਤ ਰਹਿਤ ਪਿਆਰ ਖੁੱਲ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਆਤਮਾ ਸ਼ੁੱਧ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਬਣਤਰ ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਆਤਮਾ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦੀ ਹੈ, ਸਾਰੀ ਸੋਚ, ਸਾਰੇ ਨਿਊਰੋਨਲ ਸੰਬੰਧ ਬਦਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, 'ਚਮਕਦਾਰ' ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,

ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਰੀ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅੰਦਰੋਂ ਤਬਾਹ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦੇ ਨਮੂਨੇ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਬਚਪਨ ਅਤੇ ਕਿਸ਼ੋਰ ਅਵਸਥਾ ਦੇ ਮਾਨਸਿਕ ਸਦਮੇ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਬੋਝ ਹਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਅਖੰਡਤਾ ਬਹਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਸ਼ੰਕੇ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਹਕੀਕਤ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਨਜ਼ਰੀਏ ਤੋਂ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਲੱਗਦੀ ਹੈ — ਤੇਰੀ ਆਪਣੀ ਸਿਰਜਣਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਦਾਤ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ: ਪਿਆਰ + ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਦੀ ਚੇਤਨਾ + ਪ੍ਰਤਿਭਾ। 2. ਦਰਦਨਾਕ ਸਥਿਤੀਆਂ ਦਾ ਵਧਣਾ ਸੰਭਵ ਹੈ। ਇਹ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ। ਅਤੇ ਇਹ ਅਸਲ ਜੀਵਨ ਦਾ ਤਜਰਬਾ ਹੈ। ਜੀਵਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ। ਪਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਜ਼ ਹੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਅਨੁਭਵਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ ਜਿਊਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ — ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਚਾਲੂ ਹੋ ਗਈ ਹੈ: ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਚੇਤਨਾ ਅਤੇ ਬਾਹਰੀ ਹਕੀਕਤ ਵਿਚਕਾਰ ਅਸਲ ਕਾਰਨ-ਅਤੇ-ਪ੍ਰਭਾਵ ਸੰਬੰਧਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇਰੇ ਅਵਚੇਤਨ ਮਨ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਖੁੱਲ੍ਹਣਾ, ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਅੰਦਰ 'ਸੁਲਗ' ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ 'ਅੱਗ' ਵਾਂਗ ਭੜਕ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਮਾਨਸਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ — ਪਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਦਿਵਯ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ, ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਤੋਂ ਨਾ ਡਰ — ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚੁਣੌਤੀਆਂ ਦਾ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ... 3. ਤੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈਂ। ਸਭ ਕੁਝ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣਾ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰ, ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨਾਲ ਹੈਂ, ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਮਸੀਹ ਨਾਲ ਹੈਂ, ਇਹ ਸਭ ਸਿਰਫ਼ ਸਿੱਖਣ ਦੀਆਂ ਸਥਿਤੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ। ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਲੋੜੀਂਦੇ ਸਬਕ ਅਤੇ ਅਭਿਆਸ ਕਾਰਜ ਪੂਰੇ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ। ਅਤੇ ਜਿੱਥੋਂ ਤੱਕ ਡਰਾਂ ਦਾ ਸਵਾਲ ਹੈ — ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਸਕੇਂ,

ਉਹਨਾਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾ ਸਕੇਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁਬਾਰਾ ਤੇਰੇ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਨਾ ਪਾ ਸਕਣ। ਇੱਕ ਦੇਵਤਾ ਹੋਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਸੁਤੰਤਰ ਹੋਣਾ — ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਡਰਾਂ ਤੋਂ: ਮੌਤ ਦਾ ਡਰ, ਜੀਵਨ ਦਾ ਡਰ, ਗਲਤੀਆਂ ਦਾ ਡਰ, ਨਿੰਦਾ, ਦੋਸ਼ ਅਤੇ ਸਜ਼ਾ ਦਾ ਡਰ, ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਕੱਲ੍ਹ ਦਾ ਡਰ, ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਡਰ, ਪੈਸੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਰਹਿ ਜਾਣ ਦਾ ਡਰ, ਲਾਇਲਾਜ ਬਿਮਾਰੀ ਦਾ ਡਰ, ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਦਾ ਡਰ, ਸੱਚ ਦਾ ਡਰ, ਆਪਣੀ ਅਯੋਗਤਾ ਦਾ ਡਰ ਆਦਿ।

ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਕੂਲ — ਇਹ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹੈ! ਪਰ ਇਹ ਕੋਈ ਖਾਸ ਜਗ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਹ ਡੈਸਕ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਇਹ ਕੰਧਾਂ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਸਾਡਾ ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ — ਮਸੀਹ, ਖੁਦ ਜੀਵਨ।

ਅਤੇ ਇਸ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਮੁੱਖ ਸਬਕ ਖੁਦ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ, ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੇ ਸਾਥੀ, ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਭਰਾ ਵਜੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਨਿਰੰਤਰ, 24/7 ਸਹਿਯੋਗ ਨਾਲ — ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੰਵਾਦ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਇੱਕ ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਬੱਚਾ ਹੋਣਾ, ਇਸ ਸੁਤੰਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਇਸ ਖੇਡ ਨਾਲ ਕਿਸਦੀ ਤੁਲਨਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਇਸ ਤੋਂ ਬਿਹਤਰ, ਹੋਰ ਅਦਭੁਤ ਅਤੇ ਦਿਲਚਸਪ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?! ਹੋਰ ਕਿਹੜਾ ਸਕੂਲ ਸਿੱਖਣ ਦੀ ਅਜਿਹੀ ਗਤੀ ਅਤੇ ਅਜਿਹੇ ਗ੍ਰੈਜੂਏਟਾਂ 'ਤੇ ਮਾਣ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?!

ਕਿਉਂਕਿ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸੈਂਕੜੇ (ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਲੱਖਾਂ ਅਤੇ ਅਰਬਾਂ) ਮਸੀਹ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਹਨ। ਵਲੇਰੀ ਮਸੀਹ, ਵਸੀਲੀ ਮਸੀਹ, ਅਲੈਗਜ਼ੈਂਡਰ ਮਸੀਹ, ਅਲੈਕਸੀ ਮਸੀਹ, ਆਂਦਰੇਈ ਮਸੀਹ, ਵੇਰਾ ਮਸੀਹ, ਨਦੇਜ਼ਦਾ ਮਸੀਹ, ਇਰੀਨਾ ਮਸੀਹ, ਤਾਤਿਆਨਾ ਮਸੀਹ, ਏਲੇਨਾ ਮਸੀਹ, ਓਲਗਾ ਮਸੀਹ, ਅੰਨਾ

ਮਸੀਹ, ਆਸੀਆ ਮਸੀਹ, ਪਿਓਤਰ ਮਸੀਹ, ਪਾਵੇਲ ਮਸੀਹ, ਬੋਰਿਸ ਮਸੀਹ, ਓਲੇਗ ਮਸੀਹ, ਕਾਂਸਤਾਂਤਿਨ ਮਸੀਹ, ਅਨਾਸਤਾਸੀਆ ਮਸੀਹ...