11. भगवान संग भित्री संवाद

«परमेश्वरको राज्य प्रत्यक्ष देखिने गरी आउनेछैन, न त कसैले ‘हेर, यो यहाँ छ’ वा ‘हेर, त्यहाँ छ’ नै भन्नेछ। किनकि हेर, परमेश्वरको राज्य तिमीभित्रै छ।» (लूका १७:२०-२१)

परमेश्वरको राज्य वा स्वर्गको राज्य, जसको बारेमा ख्रीष्टले कुरा गर्नुहुन्छ—त्यो सुखी जीवनका बाह्य लक्षणहरू होइनन्, त्यो त एक आन्तरिक अवस्था हो, चेतनाको अवस्था हो। अनि, हामीलाई पहिले नै थाहा भएझैँ, अवलोकनकर्ताको चेतनाको अवस्थाले नै उसको यथार्थलाई निर्माण गर्छ, न कि यसको उल्टो।

त्यसैले पृथ्वीमा बाह्य «स्वर्ग» निर्माण गर्ने सबै प्रयासहरू, जहाँ सबै मानिसहरू सुखी हुनेछन्, असफल हुन बाध्य छन्। सबैलाई सुखी बनाउने समाजको सही मोडल निर्माण गर्ने दाबी गर्ने सबै दार्शनिक ग्रन्थहरू र विचारधाराहरू काल्पनिक कुरा भन्दा बढी केही होइनन्। जबसम्म कुनै खास व्यक्तिको चेतना परिवर्तन हुँदैन, उसको यथार्थ परिवर्तन हुन सक्दैन। सामूहिक यथार्थ त एउटा ठूलो बहुआयामिक पजल हो, जुन खास-खास मानिसहरूका व्यक्तिगत यथार्थहरू मिलेर बन्दछ।

परमेश्वरको राज्य एउटा आन्तरिक अवस्था हो। हो, ख्रीष्टले भन्नुहुन्छ, र यो हामीले व्यवहारमा धेरै पटक प्रमाणित गरिसकेका छौँ कि जसले आन्तरिक रूपान्तरणका लागि, ख्रीष्टमा आफ्नो चेतनाको रूपान्तरणका लागि बाह्य कुराहरू त्याग्छ, उसले अन्ततः बाह्य स्तरमा पनि «सय गुणा» सुधार प्राप्त गर्नेछ: भौतिक सम्पन्नता, सम्बन्ध, स्वास्थ्य—सफल र

सुखी जीवनका सबै लक्षणहरू—शरीरको जैविक संरचनामा परिवर्तन र अनन्त जीवनमा प्रवेश गर्नेसम्म। तर…

«पहिले परमेश्वरको राज्य (भित्र) र उहाँको धार्मिकताको खोजी गर, र यी सबै कुराहरू (बाह्य) तिमीलाई थपिनेछन्» (मत्ती ६:३३)।

«स्वर्गको राज्य बलद्वारा लिइन्छ, र प्रयत्न गर्नेहरूले यसलाई प्राप्त गर्छन्» (मत्ती ११:१२)।

ख्रीष्टले बताउनुभएको त्यो प्रयत्न—आफूभित्र परमेश्वरको राज्यलाई प्राप्त गर्न तिमीबाट चाहिने प्रयत्न—सबैभन्दा पहिले मनको अनुशासन हो। अनि मनको अनुशासन भनेको सर्वप्रथम आफ्नो ध्यानको नियन्त्रण हो।

जहाँ ध्यान जान्छ—त्यहाँ ऊर्जा जान्छ, जहाँ ऊर्जा जान्छ—त्यही बढ्छ।

अनि यदि तिमी, भौतिक सुख-सुविधा, बाह्य सफलता र सुखी जीवनका लक्षणहरूको पछाडिको बाह्य दौडबाट लोभिएर, चाहे एकदमै «सही नैतिक मान्यताहरू» का साथ नै किन नहोस्, जस्तै «बलियो परिवार निर्माण गर्ने» र «स्वस्थ जीवनशैली» अपनाउने प्रयासमा, आफ्नो सम्पूर्ण ध्यान यी बाह्य पक्षहरूमा केन्द्रित गर्छौ भने, अन्ततः तिमीले आफ्नो १२० वर्षको जीवनका लागि दिइएको ऊर्जा छिट्टै खर्च गरिदिनेछौ, र बस—सबै समाप्त।

त्यसैले आफ्नो ध्यानलाई नियन्त्रण गर्न सिक्नु अत्यन्त महत्त्वपूर्ण छ, र सबै प्रयत्नहरू सर्वप्रथम त्यसतर्फ केन्द्रित गर्नु आवश्यक छ,

ताकि आफूभित्रको असीमित ऊर्जाको स्रोतसँग, आफ्नो सर्वोच्च सम्भावनासँग जोडिइन सकियोस्, जसलाई हामी परमेश्वर भन्छौँ। «पहिले परमेश्वरको राज्यको खोजी गर», र «परमेश्वरको राज्य तिमीभित्रै छ»। अनि बाँकी कुराहरू—थपिनेछन्। ती «नथपिई» रहनै सक्दैनन्। किनकि यदि तिमी भित्रै असीमित ऊर्जाको स्रोतसँग जोडिन्छौ भने, त्यो ऊर्जाले पहिले तिम्रो अवस्था बदल्नेछ, र त्यसपछि तिम्रो जीवनका सबै क्षेत्रहरूलाई भरिपूर्ण बनाउनेछ।

कसैले तिमीलाई बाह्य संसार त्याग, सन्न्यासी बन र तपस्वी भएर बाँच भनेर भनिरहेको छैन, यो कुनै दरिद्र आध्यात्मिकताको कुरा हुँदै होइन, पटक्कै होइन। तर यसको विपरित, यदि तिम्रो आध्यात्मिकता सही, वास्तविक छ भने, यदि तिमी भित्रै परमेश्वरको आत्मासँग जोडिन्छौ भने, तिम्रो चेतनाको आन्तरिक परिवर्तन अर्थात् दिव्यता, अनिवार्य रूपमा बाह्य संसारमा पनि परिवर्तनहरू, ईश्वरीय परिवर्तनहरू लिएर आउँछ।

परमेश्वरको आत्मासँग जोडिनु नै साँचो आध्यात्मिकता हो, परिभाषा अनुसार (मूल: आत्मा) अरू कुनै आध्यात्मिकताको अस्तित्व नै छैन, बाँकी सबै नक्कली हुन्। त्यसैले जब तिमी बाहिरी रूपमा धार्मिक देखिने वा «आध्यात्मिक अभ्यासहरू» मा आफूलाई यातना दिने कुनै व्यक्तिलाई देख्छौ, जसको बाह्य, भौतिक वास्तविकतामा सबै कुरा बिग्रिएको छ, तर भित्रबाट ऊ अरूभन्दा आफूलाई «आध्यात्मिक रूपमा» श्रेष्ठ ठान्दछ, तब बुझ—उसले अझै केही भेट्टाएको छैन, ऊ अझै खोजीमै छ। तर एक दिन उसले पनि भेट्टाउनेछ।

ख्रीष्ट भने साँचो राजा हुनुहुन्छ, राजाहरूका राजा—जसले संसारलाई त्याग्नुभएन, बरु संसारमाथि प्रभुत्व राख्नुभयो, जसरी उहाँ आफैँ

भन्नुहुन्छ—«संसारलाई जित्नेवाला»। अनि जब उहाँले संसारलाई जित्नुभयो, आफ्नो आन्तरिक कार्यद्वारा, आन्तरिक प्रयत्नद्वारा, आफूलाई, आफ्नो चेतनालाई वशमा राखेर, यहाँसम्म कि आत्मरक्षाको मूल प्रवृत्तिमाथि विजय प्राप्त गर्ने स्तरसम्म पुगेर—मृत्युद्वारा “मृत्युलाई कुल्चेर”, तब ईश्वरीय भौतिकशास्त्रले उहाँलाई जवाफ दियो:

«शक्ति, धन, बुद्धि, सामर्थ्य, आदर, महिमा र आशिष् पाउन… योग्य हुनुहुन्छ»।

शक्ति र धन। बुद्धि र सामर्थ्य (अपराजेयता)। आदर र महिमा। आशिष् (अर्थात्—सबै काममा सफलता)।

ख्रीष्टले आफ्नो चेतनालाई (आफ्नो आन्तरिक सत्तालाई) वशमा राखेर, संसारलाई (बाह्य संसारलाई) जित्नुभयो, र ती सबै कुरा प्राप्त गर्नुभयो जुन हामी सामान्यतया खोजिरहेका हुन्छौँ, र यदि पाउँछौँ भने पनि सधैँ अपूर्ण र अस्थायी रूपमा पाउँछौँ। तर उहाँले सबै कुरा सधैँका लागि प्राप्त गर्नुभयो। ख्रीष्टले संसारलाई जित्नुभयो। यति मात्र होइन, बाइबलको नयाँ नियमको अन्तिम पुस्तक, प्रकाशको पुस्तकमा उहाँ भन्नुहुन्छ:

«जसले विजय प्राप्त गर्छ, म उसलाई मसँग मेरो सिंहासनमा बस्न दिनेछु, जसरी मैले पनि विजय प्राप्त गरेँ र मेरा पितासँग उहाँको सिंहासनमा बसेँ» (प्रकाश ३:२१)

आफूमाथि नियन्त्रण राख्नु। आफ्नो चेतनालाई पुनर्संरचित गर्नु—पीडित (परजीवी) को चेतनाबाट सृष्टिकर्ताको चेतनामा रूपान्तरित भएर। तिमीबाट स्वतन्त्र रूपमा अस्तित्वमा रहेको वस्तुगत यथार्थप्रतिको विश्वासको, वा

“बादलमा बस्ने दण्ड दिने हजुरबुबा” प्रतिको विश्वासको बन्धक बन्न छोडेर आफ्नो विश्वासलाई सचेत रूपमा चुन्नु: हामी ईश्वर हौँ र परमेश्वरका सन्तान हौँ। आफूभित्रको परमेश्वरसँग—आन्तरिक स्रोत र परमेश्वरको आत्मासँग जोडिनु।

अनि यसका लागि आफ्नो मनलाई अनुशासित बनाउनु पर्छ। र यसमा मद्दत गर्ने सबैभन्दा मुख्य साधन, चेतनाको साधन भनेको—परमेश्वरसँगको आन्तरिक संवाद हो। स्वाभाविक रूपमै, मानिसहरूको दिमागमा आन्तरिक संवाद पहिलेदेखि नै चलिरहेको हुन्छ, र अझ यो कहिल्यै रोकिँदैन। अनि सामान्यतया मानिसले यसलाई पूर्णतया सामान्य कुराको रूपमा लिन्छ—भनौँ न, म आफैँसँग तर्क-वितर्क गरिरहेको छु। तर «जान्ने-बुझ्नेहरू भन्छन्» कि तिम्रो दिमागमा यो संवाद चलाइरहने—तिम्रा सबै विचारहरू, तर्कहरू, शङ्काहरू, इच्छाहरू, भावनाहरू जगाउने र निर्णयहरू लिने सत्ता—त्यो तिमी होइनौ, त्यो वास्तवमा तिम्रो शत्रु हो। यो द्वैतताको पुरानो चेतना हो, जुन आफैँमा विभाजित छ, जहाँ मुख्य विभाजन भनेको परमेश्वरबाट मानिसको अलग हुनु र मानिसबाट संसारको अलग हुनु हो।

ख्रीष्टले यसलाई «छली मन» भन्नुहुन्छ। र यसैबाट उहाँले हामी सबैलाई «हे हाम्रा पिता» भन्ने प्रार्थनामा मुक्त हुन आह्वान गर्नुहुन्छ:

जादुगर र झाँक्रीहरू भन्छन् कि यो आन्तरिक संवादलाई जसरी पनि रोक्नुपर्छ, र यसका लागि उनीहरू ठूलो प्रयत्न गर्छन्, जसमा वर्षौँको अभ्यास र «साइकेडेलिक ट्रिप» का खतरनाक प्रयोगहरू खर्च हुन्छन्।

आफूलाई ईश्वर र एकमात्र परमेश्वरको प्यारो सन्तानको रूपमा विश्वास चुनेर, ईश्वरीय चेतना अर्थात् ख्रीष्टको चेतनासँगको सहभागितामार्फत, तिमीले यस्तो साधन प्राप्त गर्छौ—यो संवादलाई रोक्न मात्र होइन—तर यसलाई अर्कै स्रोतमा, ईश्वरीय स्रोतमा, परमेश्वरको आत्माको तरङ्गमा मोड्नका लागि। साथै यो परिवर्तन तुरुन्तै हुन्छ, आत्म-सहभागिता (ख्रीष्टको ईश्वरीय चेतना, ईश्वरीय त्रिएकप्रतिको आफ्नो संलग्नताको इच्छा व्यक्त गर्ने) को क्रममा, जुन तिमी जुनसुकै ठाउँमा र जुनसुकै समयमा गर्न सक्छौ।

ख्रीष्टको सहभागितामार्फत तिमीले «छली» सँगको आन्तरिक संवादको अन्त्य मात्र पाउँदैनौ, तर स्वयम् परमेश्वरसँग, हाम्रो सामूहिक सर्वोच्च सम्भावनासँग आन्तरिक सम्बन्ध पनि प्राप्त गर्छौ, जसले तिमीलाई आफ्नो चेतनामाथि अधिकार जमाउने बाटोमा, पुराना दृष्टिकोणका ढाँचाहरू, पुराना विश्वास र धारणाहरूबाट मुक्त हुने बाटोमा, र सृष्टिकर्ताको चेतना प्राप्त गर्ने बाटोमा डोर्‍याउन थाल्नुहुन्छ।

परमेश्वरसँगको आन्तरिक संवाद आफ्नो मनलाई अनुशासित गर्ने अवसर मात्र होइन, तर यो चेतनाको पुनर्संरचना गर्ने एक अत्यन्त शक्तिशाली साधन हो।

सहभागितालगत्तै तिमीले परमेश्वरलाई आफूलाई चासो लागेका प्रश्नहरू सोध्न थाल्छौ, र उहाँले तिमीलाई जवाफ दिनुहुन्छ—विचारहरू, भावनाहरू, आत्माका तरङ्गहरू र इच्छाहरूमा।

वास्तवमा परमेश्वरसँगको आन्तरिक संवाद एउटा प्रार्थना हो, तर सही प्रार्थना—प्रतिक्रिया सहितको।

परमेश्वरसँगको आन्तरिक संवाद सहजै र अन्तर्ज्ञानद्वारा स्थापित हुन्छ (यदि हुँदैन भने, यो स्वतन्त्र ऊर्जाको कमीले गर्दा हो, र यसको स्तर बढाउन गम्भीरतापूर्वक लाग्नुपर्छ: उपवास बस्नु, समग्र खानपानको तालिका बदल्नु, दैनिक दिनचर्या बदल्नु, ऊर्जा चुहावट रोक्नु, केही समयका लागि आफ्नो ध्यान बाह्य कुराहरूमा दिन बन्द गर्नु—समाचार, सामाजिक सञ्जाल, शृङ्खलाहरू, चलचित्र, अनुत्पादक कुराकानी, भविष्यको चिन्ता र विगतका पछुतोहरू, डर, चिन्ता, ईर्ष्या, क्रोध, वासना र अन्य गहिरिएका बानीहरूलाई पोषण दिन बन्द गर्नु)।

यसरी, परमेश्वरसँगको आन्तरिक संवाद सहभागिताद्वारा सुरु हुन्छ र अन्तर्ज्ञानद्वारा स्थापित हुन्छ। यहाँ बुझ्नुपर्ने मुख्य कुरा के हो भने, परमेश्वरसँग «माछा होइन, बल्छी» माग्नुपर्छ। परम्परागत «रक्षा गर र बचाउ», यो देऊ, त्यो देऊ भन्ने होइन (यसले “बादलमा बस्ने हजुरबुबा” माथिको पुरानो विश्वासलाई मात्र बढावा दिन्छ), बरु «हे प्रभु, मलाई सिकाउनुहोस्», «मलाई सचेत भई मेरो यथार्थ निर्माण गर्न सिकाउनुहोस्»। यदि तिम्रो जीवनमा केही मन परिरहेको छैन भने, यदि केही कुराले असन्तुष्टि दिइरहेको छ भने: «हे प्रभु, मैले आफ्नो जीवनमा यो केले र कसरी निर्माण गरेँ, त्यो महसुस गर्न मलाई मद्दत गर्नुहोस्? कुन इच्छाहरूले? म यो किन चाहन्छु?» र «हे पिता, म यसलाई कसरी अर्को तरिकाले पुनः निर्माण गर्न सक्छु, मलाई सिकाउनुहोस्?»।

कहाँबाट सुरु गर्ने थाहा छैन? यो प्रश्नबाट सुरु गर: «हे प्रभु, मैले अहिले सबैभन्दा पहिले के महसुस गर्न आवश्यक छ?» र धैर्यपूर्वक सुन। अन्ततः तिम्रो ध्यानले नै सबै कुरा निर्धारण गर्छ। सम्झना छ? — जहाँ ध्यान जान्छ, त्यहाँ ऊर्जा जान्छ। जहाँ

ध्यान जान्छ—त्यही बढ्छ। धैर्यवान् बन—आफूभित्र परमेश्वरका उत्तरहरू ध्यान दिएर सुन, आफ्नो आन्तरिक अवस्थामा, भावनाहरूमा, मनोभावमा, विचारहरूमा, इच्छाहरूमा हुने साना-साना परिवर्तनहरूलाई समात—कम्तीमा यसरी तिमीले आफ्नो मनलाई अनुशासित बनाउनेछौ। जबसम्म यसले परमेश्वरबाट उत्तरहरू सुनिरहन्छ, तबसम्म यो मनको बकबकबाट, «छली» बाट आउने आन्तरिक संवादको «विचारहरूको मन्थन» बाट टाढा रहन्छ।

मुख्य कुरा बुझ—यहाँ कुनै ठट्टा छैन, सबै कुरा गम्भीर छ। यो तिम्रो लागि कुनै धर्म होइन, न त पछ्यौरा ओढेका बज्यैहरू र १० रुपैयाँका मैनबत्तीहरू हुन्। ईश्वरीय चेतनामा तिम्रो सहभागिताको क्षणदेखि नै ईश्वरहरूको पाठशालामा तिम्रो सिकाइ सुरु भएको छ।

१. लगनशीलता। जुनसुकै विद्यालय वा कुनै पनि सिकाइमा जस्तै, यहाँ सबै कुरा तिम्रो लगनशीलतामा भर पर्छ: परमेश्वरको राज्य बलद्वारा लिइन्छ, र प्रयत्न गर्नेहरूले यसलाई प्राप्त गर्छन्। एक स्थिर बानी नबसेसम्म पहिलो तीन हप्तासम्म दिनमा ५० पटक—अर्थात् हरेक १०-१५ मिनेटमा ख्रीष्टलाई प्रश्नहरू सोध्न हामी सिफारिस गर्छौँ (त्यसपछि आवश्यकता अनुसार आन्तरिक संवाद सुरु गर्न र पिता, परमेश्वरकी आमा, पवित्र आत्मासँगको संवाद जोड्न सकिनेछ—तर पहिले ख्रीष्टसँग र दिनमा ५० पटक—«घडीको अलार्म अनुसार»)। अभ्यासले देखाउँछ कि जसले यो अनुशासन पालना गर्छन्, उनीहरूले एक महिनाभित्रै स्थिर ख्रीष्ट-चेतना प्राप्त गर्न सक्छन्: हृदयमा निस्वार्थ प्रेम खुल्छ, आत्मा शुद्ध हुन्छ, इच्छाहरूको संरचना एउटै आत्माको आवाजमा लयबद्ध हुन्छ, सम्पूर्ण सोचाइ, सबै न्यूरोनल सम्बन्धहरू परिवर्तन हुन्छन् र «उज्यालो» बन्छन्,

विनाशकारी प्रोग्रामहरू, भित्रैबाट नष्ट गर्ने भावनाका ढाँचाहरू हराउँछन्, बाल्यकाल र किशोरावस्थाका मानसिक आघातहरू निको हुन्छन्, भावनात्मक बोझहरू हट्छन्, चेतनाको अखण्डता पुनःस्थापित हुन्छ, शङ्काहरू भाग्छन्, आफूप्रतिको विश्वास बलियो हुन्छ, र सम्पूर्ण यथार्थ सृष्टिकर्ताको चेतनाको दृष्टिकोणबाट—तिम्रो आफ्नै सृष्टिको रूपमा देखिन थाल्छ, अन्ततः परमेश्वरको वरदानको रूपमा तिम्रो प्रतिभा र तिम्रो जीवनको उद्देश्य प्रकट हुन्छ। तिमी साँच्चै सुखी बन्छौ: प्रेम + सृष्टिकर्ताको चेतना + प्रतिभा। २. पीडादायी परिस्थितिहरूको तीव्रता हुन सक्छ। यो सिकाइ हो। र यो वास्तविक जीवनको अनुभव हो। जीवन सबैभन्दा असल शिक्षक हो। तर परमेश्वरसँग सबै कुरा द्रुत गतिमा हुन थाल्छ। तिमीले सबै अनुभवहरूलाई निकै तीव्र रूपमा बाँच्न थाल्छौ—किनकि अब तिमीभित्र सचेतता जागृत भएको छ: तिमीले आफ्नो चेतना र बाह्य यथार्थबीचका वास्तविक कारण-प्रभाव सम्बन्धहरू देख्न थाल्छौ, र पहिले तिम्रो अवचेतन मनमा जे लुकेको थियो, त्यो खुल्न र बाहिर आउन थाल्छ, वर्षौँदेखि भित्रभित्रै «धुवाँइरहेको» कुरा «आगो» जस्तै दन्किन सक्छ, र तिमीद्वारा यथार्थमा वा मानसिक रूपमा द्रुत गतिमा भोगिन थाल्छ—तर जे भए पनि ईश्वरीय साथका साथ, त्यसैले यसबाट नडराऊ—जीवनका सबै चुनौतीहरूलाई खुला हृदयले सामना गर, किनकि… ३. तिमी सुरक्षामा छौ। सबै कुरा धेरै डरलाग्दो देखिन सक्छ, तर अन्ततः, विश्वास गर, जब तिमी परमेश्वरसँग हुन्छौ, जब तिमी ख्रीष्टसँग हुन्छौ, यी सबै केवल सिकाइका परिस्थितिहरू हुन्, र ती पूर्णतया सुरक्षित छन्। तिमी ईश्वरहरूको पाठशालामा आवश्यक पाठहरू र अभ्यास कार्यहरू पूरा गर्दैछौ। जहाँसम्म डरहरूको कुरा छ—ती सबै बाहिर आउनुपर्छ ताकि तिमीले तिनलाई चिन्न सक,

तिनमाथि विजय प्राप्त गर्न सक, र तिनले फेरि कहिल्यै तिमीमाथि शासन गर्न नसकून्। ईश्वर हुनु भनेको स्वतन्त्र हुनु हो—र सर्वप्रथम, डरहरूबाट: मृत्युको डर, जीवनको डर, गल्तीहरूको डर, आलोचना, दोष र सजायको डर, भोलिको दिनको डर, बालबच्चाको डर, पैसा बिना बाँच्ने डर, निको नहुने रोगको डर, अपमानको डर, सत्यको डर, आफ्नो असक्षमताको डर, इत्यादि।

ईश्वरहरूको पाठशाला अद्भुत छ! तर यो कुनै निश्चित ठाउँ होइन, यो कुनै बेन्च, पर्खाल वा शिक्षकहरू होइनन्। हाम्रा एक मात्र शिक्षक हुनुहुन्छ—ख्रीष्ट, स्वयम् जीवन।

अनि यस पाठशालाका मुख्य पाठहरू जीवनमै, यथार्थमै, एक जेठो साथी, मार्गदर्शक र भाइको रूपमा परमेश्वरको निरन्तर, २४/७ साथका साथ—आन्तरिक संवादमा सञ्चालन हुन्छन्।

ईश्वर र परमेश्वरको प्यारो सन्तान हुनु, यो स्वतन्त्रतासँग, यो खेलसँग के तुलना हुन सक्छ? योभन्दा उत्तम, योभन्दा मनमोहक र चाखलाग्दो अरू के हुन सक्छ र?! यस्तो सिकाइको गति र यस्ता स्नातकहरू भएको अरू कुन विद्यालयले घमण्ड गर्न सक्छ र?!

किनकि पृथ्वीमा पहिले नै सयौँ (र चाँडै हजारौँ, लाखौँ र अरबौँ) ख्रीष्टहरू हिँडिरहेका छन्। भलेरी ख्रीष्ट, भासिली ख्रीष्ट, अलेक्ज्याण्डर ख्रीष्ट, अलेक्सी ख्रीष्ट, आन्द्रेई ख्रीष्ट, भेरा ख्रीष्ट, नादेज्दा ख्रीष्ट, इरिना ख्रीष्ट, तात्याना ख्रीष्ट, एलेना ख्रीष्ट, ओल्गा ख्रीष्ट, अन्ना

ख्रीष्ट, आस्या ख्रीष्ट, प्योत्र ख्रीष्ट, पाभेल ख्रीष्ट, बोरिस ख्रीष्ट, ओलेग ख्रीष्ट, कोन्स्टान्टिन ख्रीष्ट, अनास्तासिया ख्रीष्ट…