11. Внатрешен дијалог со Бога

„Царството Божјо нема да дојде забележливо, ниту ќе речат: ‚еве го, овде е‘, или: ‚еве го, таму е‘. Зашто еве, Царството Божјо е внатре во вас.“ (Лк, 17:20-21)

Царството Божјо, или Царството Небесно, за кое говори Христос, – не се надворешните атрибути на среќниот живот, тоа е внатрешна состојба, состојба на свест. И, како што веќе знаеме, токму состојбата на свеста на набљудувачот ја обликува неговата реалност, а не обратно.

Затоа сите обиди да се изгради надворешен „Рај на земјата“, во кој сите луѓе ќе бидат среќни, се осудени на пропаст. Сите филозофски трудови и идеологии што претендираат на градење правилен модел на општество што ќе ги усреќи сите, не се ништо повеќе од утопии. Додека не се промени свеста на конкретниот човек, не може да се промени неговата реалност. А колективната реалност е голема повеќедимензионална сложувалка, составена од сите индивидуални реалности на конкретните луѓе.

Царството Божјо е внатрешна состојба. Да, Христос вели, и тоа е многупати потврдено од нас во пракса, дека оној што ќе се откаже од надворешното заради внатрешното преобразување, заради преобразувањето на својата свест во Христа, на крајот и на надворешен план ќе добие подобрување „стократно“: на материјалната благосостојба, односите, здравјето – сите атрибути на успешниот и

среќен живот – сѐ до промена на биологијата на телото и премин во вечен живот. Но…

„Барајте го најнапред Царството Божјо (внатре) и правдата Негова; и сето ова (надворешно) ќе ви се придодаде“ (Мт, 6:33).

„Царството Небесно на сила се зема, и оние што употребуваат напор го грабаат“ (Мт. 11:12).

Напорот за кој зборува Христос – напорот што се бара од Тебе за да го освоиш во Себе Царството Божјо – е, пред сѐ, дисциплина на умот. А дисциплината на умот е пред сѐ управување со сопственото внимание.

Каде што е вниманието – таму е енергијата, каде што е енергијата – тоа и расте.

И ако Ти, искушувајќи се од надворешната трка по материјални добра, по надворешен успех и атрибути на среќен живот, па дури и со сосема „исправни морални начела“, на пример во обидот да „изградиш цврсто семејство“ и да водиш „здрав начин на живот“, го насочиш целото свое внимание кон тие надворешни аспекти, на крајот Ти едноставно брзо ќе ја потрошиш енергијата дадена за 120 години живот, и тоа е сѐ – крај.

Затоа е крајно важно да научиш да владееш со своето внимание и сите напори, пред сѐ, да ги насочиш кон тоа,

да се соединиш со Изворот на безгранична енергија внатре во Себе, со својот Највисок Потенцијал, Кој го нарекуваме Бог. „Барајте го најнапред Царството Божјо“, и „Царството Божјо е внатре во вас“. А останатото – ќе се придодаде. Тоа не може да не се „придодаде“. Зашто ако Ти внатре се соединиш со Изворот на безгранична енергија, таа енергија најпрвин ќе ја промени Твојата состојба, а потоа ќе ги исполни сите сфери од Твојот живот.

Никој не Ти вели: откажи се од надворешниот свет, отиди во осамеништво и живеј како аскет, воопшто не станува збор за сиромашна духовност, не. Туку напротив, ако духовноста Твоја е правилна, Навистина вистинска, ако Ти внатре се соединуваш со Духот Божји, тогаш внатрешните промени на Твојата свест, обожението, неизбежно водат кон промени, божествени промени, и во надворешниот свет.

Да се соединиш со Духот Божји – ете ја вистинската духовност, никаква друга духовност, по дефиниција (корен: Дух), едноставно не постои, сѐ друго е фалсификат. Затоа кога гледате надворешно побожен човек или некој што се измачува себеси во „духовни практики“, кај кого во надворешната, материјална реалност сѐ е лошо, а внатрешно е преполн со „духовно“ предимство над околината, знајте – тој сѐ уште ништо не нашол, тој е само во потрага. Но еден ден и тој ќе најде.

А Христос е Вистински цар, цар на царевите, – не оној што се одрекол од светот, туку оној што владее со светот, како што Тој Сам

вели – „Победител на светот“. И кога Тој го победи светот, со Својата внатрешна работа, со внатрешниот напор, завладувајќи со Себе, со Својата свест, сѐ до нивото на победа над инстинктот за самоодржување – „со смртта смртта ја победи“, Божествената Физика Му одговори:

„Достоен е… да прими сила, и богатство, и премудрост, и моќ, и чест, и слава, и благослов.“

Сила и богатство. Премудрост и моќ (непобедливост). Чест и слава. Благослов (читај – успех во сите дела).

Христос, овладувајќи со Својата свест (со своето внатрешно), го победи светот (надворешниот) и доби сѐ за што сите ние обично копнееме и бараме, а ако и најдеме, тоа секогаш е нецелосно и привремено. А Тој доби сѐ и засекогаш. Христос го победи светот. И уште повеќе, во Откровението, последната книга од Новиот Завет во Библијата, Тој вели:

„На оној што победува ќе му дадам да седне со Мене на Мојот престол, како што и Јас победив и седнав со Мојот Отец на Неговиот престол“ (Откр., 3:21)

Да владееш со Себеси. Да ја преустроиш својата свест – преминувајќи од свест на жртва (паразит) во Свест на Создателот. Да престанеш да бидеш заложник на верата во објективна, независно од Тебе постоечка реалност, или на Верата

во „дедото на облак што казнува“ и свесно да ја избереш својата Вера: Ние сме богови и деца Божји. Да се соединиш со Бога внатре – со внатрешниот Извор и Духот Божји.

А за тоа треба да го дисциплинираш својот ум. И најглавниот инструмент што помага во тоа, инструмент на свеста, – е Внатрешниот Дијалог со Бога. По дефиниција, кај луѓето во главата внатрешниот дијалог веќе постои, и уште повеќе – тој никогаш не престанува. И обично човекот го прифаќа тоа како сосема нормална појава – демек, јас разговарам сам со себе. Но „упатените луѓе велат“ дека оној што го одржува тој дијалог во Твојата глава – сите Твои мисли, расудувања, сомнежи, желби, оној што ги покренува емоциите, што носи одлуки – тоа не си Ти, тоа, всушност, е Твојот противник. Тоа е старата свест на дуалноста, на двојноста, која е разделена сама во себе, каде што главното разделување е одвоеноста на човекот од Бога и одвоеноста на светот од човекот.

Христос го нарекува „лукав ум“. И токму од него Тој нѐ повикува сите да се избавиме во молитвата „Оче наш“:

Маговите и шаманите велат дека по секоја цена мора да се запре овој внатрешен дијалог, и трошат за тоа огромни напори, на кои одат години тренинзи и опасни практики на „психоделичен трип“.

Со изборот на Верата во Себеси како бог и сакано чедо на Единствениот Бог, преку Причестувањето со Божествената Свест, Свеста Христова, Ти добиваш инструмент – не толку за запирање на овој дијалог – туку за негово префрлање на друг извор, на Божествениот Извор, на бранот на Духот Божји. Притоа ова префрлање се случува мигновено, во текот на Самопричестувањето (изјавување волја за Причесност кон Божествената Свест Христова, на Божествената Троица), кое Ти можеш да го оствариш на секое место и во секое време.

Преку Христовото Причестување Ти не само што добиваш прекин на внатрешниот дијалог со „лукавиот“, туку и стекнуваш внатрешна врска со Самиот Бог, со Нашиот Колективен Највисок Потенцијал, Кој почнува да Те води по патот на овладување со сопствената свест, патот на ослободување од старите шаблони на перцепција, застарените верувања и убедувања, и стекнување на Свеста на Создателот.

Внатрешниот Дијалог со Бога – тоа не е само можност да го дисциплинираш својот ум, туку е најмоќниот инструмент за преуредување на свеста.

Веднаш по Причестувањето Ти почнуваш да Му поставуваш на Бога прашања што Те интересираат, а Тој Ти одговара – во мислите, чувствата, импулсите на душата и желбите.

Всушност, Внатрешниот Дијалог со Бога е молитва, но правилна молитва – со повратна врска.

Внатрешниот Дијалог со Бога се подесува интуитивно и многу лесно (ако не, тоа е од недостиг на слободна енергија и треба сериозно да се зафатиш со подигнување на нејзиното ниво: да се пости, да се промени режимот на исхрана во целост, да се промени дневниот распоред, да се затворат енергетските протекувања, со тоа што привремено ќе престанеш со своето внимание да го поддржуваш надворешното – вести, социјални мрежи, серии, филмови, непродуктивно општење, грижи за иднината и преживувања за минатото, да престанеш да ги храниш стравовите, вознемиреностите, зависта, гневливоста, страста и другите вкоренети навики).

И така, Внатрешниот Дијалог со Бога се покренува со Причестување и се подесува интуитивно. Главното што овде треба да се разбере е дека од Бога треба да се бара „не риба, туку јадица“. Не традиционалното „спаси и сочувај“, дај ми го ова, дај ми го она (тоа само ја поддржува старата вера „во дедото на облак“), туку „научи ме, Господи“, „научи ме свесно да ја создавам својата реалност“. Ако нешто не Ти се допаѓа во Твојот живот, ако нешто не Ти одговара: „Господи, помогни ми да осознаам, со што и како го создадов ова во мојот живот? со какви желби? зошто го сакам ова?“ и „научи ме, Оче, како можам да го пресоздадам ова поинаку?“.

Не знаеш од што да почнеш? Почни со прашањето: „Господи, што треба да осознаам сега, пред сѐ?“ И трпеливо ослушнувај. На крајот, Твоето внимание решава сѐ. Се сеќаваш ли? – Каде што е вниманието – таму е енергијата. Каде што е

вниманието – тоа и расте. Биди трпелив – вслушувај се во одговорите на Бога внатре во Тебе, фаќај ги и најмалите промени во Твојата внатрешна состојба, во чувствата, во расположението, во мислите, во желбите – во најмала рака, така го дисциплинираш својот ум. Додека тој ги прима одговорите од Бога, тој е одвлечен од дрдорењето на умот, од „мешалката на мисли“ на внатрешниот дијалог „од лукавиот“.

Сфати го главното – тука нема шега, сѐ е сериозно. Ова не Ти е религија, ниту бабички со шамичиња и свеќички од 10 денари. Од мигот на Твоето Причестување со Божествената Свест започна Твоето учење во Школата на боговите.

1. Марливост. Како и во секое училиште, во секое учење, тука сѐ зависи од Твојата марливост: Царството Божјо на сила се зема, и оние што употребуваат напор го грабаат. Препорачуваме во првите три недели, додека не се изгради стабилна навика, да Му се обраќаш со прашања на Христа по 50 пати на ден – односно на секои 10-15 минути (потоа веќе ќе може да се вклучува Внатрешниот Дијалог за конкретна задача и да се приклучува дијалог со Отецот, Мајката Богородица, Духот – но најпрвин со Христа и 50 пати на ден – „по будилник“). Праксата покажува дека оние што ја почитуваат оваа дисциплина веќе во текот на еден месец можат да стекнат стабилна Христова свест: во срцето се отвора Безусловна Љубов, душата се очистува, структурата на желбите се усогласува со Гласот на Едната Душа, целото размислување, сите невронски врски се менуваат, стануваат „светли“,

си заминуваат деструктивните програми, шаблоните на емоциите што разурнуваат однатре, се исцелуваат детско-тинејџерските психотрауми, се отстрануваат емоционалните набои, се обновува целовитоста на свеста, сомнежите си одат, Верата во Себеси се зацврстува и целата реалност почнува да се гледа низ призмата на Свеста на Создателот – како Твое сопствено создание, на крајот се открива Твојот талент како Божји дар и Твоето преодредување. Ти стануваш Навистина среќен: Љубов + Свест на Создателот + Талент. 2. Можно е влошување на болните ситуации. Тоа е учење. И тоа е реално животно искуство. Животот е најдобриот учител. Но со Бога сѐ почнува да се забрзува. Ти почнуваш да ги преживуваш сите искуства многу интензивно – зашто сега кај Тебе се вклучува свесноста: почнуваш да ги гледаш реалните причинско-последични врски – меѓу Твојата свест и надворешната реалност, и сѐ што порано било скриено во Твоето потсвесно, почнува да се отвора, да избива надвор, она што со години „тлеело“ внатре, може да избие како „пожар“ и да почне забрзано да се преживува од Тебе во реалноста или ментално – но во секој случај со Божествена поддршка, па затоа не плаши се од тоа – отворено пречекај ги сите предизвици на животот, зашто… 3. Ти си под заштита. Сѐ може да изгледа многу страшно, но на крајот, поверувај, кога си со Бога, кога си со Христа, сето тоа се само училишни ситуации и тие се апсолутно безбедни. Ти едноставно ги поминуваш потребните лекции и задачи за вежбање во Школата на боговите. А што се однесува до стравовите – сите тие мора да се откријат, за да ги спознаеш,

да завладееш со нив, и тие повеќе никогаш да не владеат со Тебе. Да се биде бог – значи да се биде слободен – и пред сѐ, од стравовите: стравот од смртта, стравот од животот, стравот од грешки, осуда, вина и казна, стравот за утрешниот ден, за децата, стравот да се остане без пари, стравот од неизлечива болест, стравот од срам, стравот од вистината, стравот од сопствената неспособност итн.

Школата на боговите е извонредна работа! Но тоа не е некое конкретно место, тоа не се училишни клупи, тоа не се ѕидови ниту учители. Ние имаме еден учител – Христос, Самиот Живот.

И основните лекции во ова училиште се одвиваат во самиот живот, во реалноста, со постојана, 24/7, поддршка од Бога како Постар другар, Наставник и Брат – во Внатрешниот Дијалог.

Да се биде бог и сакано чедо на Бога, што може да се спореди со оваа Слобода, со оваа Игра? Што може да биде подобро, повозвишено и поинтересно?! Кое друго училиште може да се пофали со таква брзина на учење и со такви дипломци?!

Зашто по Земјата веќе чекорат стотици (а наскоро илјадници, милиони и милијарди) Христоси. Валериј Христос, Василиј Христос, Александар Христос, Алексеј Христос, Андреј Христос, Вера Христос, Надежда Христос, Ирина Христос, Татјана Христос, Елена Христос, Олга Христос, Ана

Христос, Асја Христос, Петар Христос, Павле Христос, Борис Христос, Олег Христос, Константин Христос, Анастасија Христос…