11. შინაგანი დიალოგი ღმერთთან

„არ მოვა ღვთის სასუფეველი თვალსაჩინოდ და არ იტყვიან: «აი, აქ არის», ან: «აი, იქ». ვინაიდან, აჰა, ღვთის სასუფეველი თქვენს შიგნით არის“. (ლკ. 17:20-21)

ღვთის სასუფეველი, ან ცათა სასუფეველი, რომელზეც ქრისტე საუბრობს, — ეს არ არის ბედნიერი ცხოვრების გარეგანი ატრიბუტები, ეს არის შინაგანი მდგომარეობა, ცნობიერების მდგომარეობა. და, როგორც უკვე ვიცით, სწორედ დამკვირვებლის ცნობიერების მდგომარეობა აყალიბებს მის რეალობას, და არა პირიქით.

ამიტომ ყველა მცდელობა, აშენდეს გარეგანი „სამოთხე დედამიწაზე“, რომელშიც ყველა ადამიანი ბედნიერი იქნება, განწირულია მარცხისთვის. ყველა ფილოსოფიური ნაშრომი და იდეოლოგია, რომელსაც აქვს პრეტენზია საზოგადოების სწორი მოდელის შექმნაზე, რომელიც ყველას გააბედნიერებს, სხვა არაფერია, თუ არა უტოპია. სანამ არ შეიცვლება კონკრეტული ადამიანის ცნობიერება, ვერ შეიცვლება მისი რეალობა. ხოლო კოლექტიური რეალობა — ეს არის დიდი, მრავალგანზომილებიანი ფაზლი, რომელიც კონკრეტული ადამიანების ყველა ინდივიდუალური რეალობისგან იკრიბება.

ღვთის სასუფეველი — ეს შინაგანი მდგომარეობაა. დიახ, ქრისტე ამბობს და ეს მრავალგზის დადასტურდა ჩვენ მიერ პრაქტიკაში, რომ ის, ვინც უარს იტყვის გარეგანზე შინაგანი გარდასახვისთვის, ქრისტეში საკუთარი ცნობიერების გარდაქმნისთვის, საბოლოოდ გარეგან პლანზეც მიიღებს „ასმაგ“ გაუმჯობესებას: მატერიალური კეთილდღეობის, ურთიერთობების, ჯანმრთელობის — წარმატებული და

ბედნიერი ცხოვრების ყველა ატრიბუტისა — სხეულის ბიოლოგიის შეცვლამდე და მარადიულ ცხოვრებაში გადასვლამდეც კი. მაგრამ…

„ეძიეთ უპირველესად ღვთის სასუფეველი (შინაგანად) და მისი სიმართლე, და ეს ყოველივე (გარეგანი) შეგემატებათ თქვენ“ (მთ. 6:33).

„ცათა სასუფეველი ძალით იძლება და ძალისმხმეველნი იტაცებენ მას“ (მთ. 11:12).

ძალისხმევა, რომელზეც ქრისტე საუბრობს, — ძალისხმევა, რომელიც შენგან მოითხოვება, რათა დაიტიო საკუთარ თავში ღვთის სასუფეველი, — ეს არის, უპირველეს ყოვლისა, გონების დისციპლინა. ხოლო გონების დისციპლინა პირველ რიგში საკუთარი ყურადღების მართვაა.

საითაც არის ყურადღება — იქითაა ენერგია, საითაც არის ენერგია — ისიც იზრდება.

და თუ შენ, მატერიალურ სიკეთეებზე, გარეგან წარმატებასა და ბედნიერი ცხოვრების ატრიბუტებზე გარეგანი რბოლით ცდუნებული, თუნდაც სრულიად „სწორი მორალური განწყობებით“, მაგალითად, „მტკიცე ოჯახის შექმნის“ და „ჯანსაღი ცხოვრების წესის“ წარმართვის მცდელობით, მთელ შენს ყურადღებას ამ გარეგან ასპექტებზე მიმართავ, საბოლოოდ შენ უბრალოდ სწრაფად დახარჯავ ცხოვრების 120 წლისთვის მოცემულ ენერგიას და სულ ესაა — ფინიში.

ამიტომ უაღრესად მნიშვნელოვანია ისწავლო საკუთარი ყურადღების ფლობა და მთელი ძალისხმევა, უპირველეს ყოვლისა, მიმართო იქითკენ,

რომ შეუერთდე შენში არსებულ უსაზღვრო ენერგიის წყაროს, შენს უმაღლეს პოტენციალს, რომელსაც ჩვენ ღმერთს ვუწოდებთ. „ეძიეთ უპირველესად ღვთის სასუფეველი“ და „ღვთის სასუფეველი თქვენს შიგნით არის“. ხოლო დანარჩენი — შეგემატებათ. ის არ შეიძლება არ „შეგემატოს“. რადგან თუ შინაგანად შეუერთდები უსაზღვრო ენერგიის წყაროს, ეს ენერგია ჯერ შენს მდგომარეობას შეცვლის, შემდეგ კი შენი ცხოვრების ყველა სფეროს აავსებს.

არავინ გეუბნება, უარი თქვი გარე სამყაროზე, წადი განდეგილად და იცხოვრე ასკეტურად, საუბარი სულაც არ არის გლახაკ სულიერებაზე, არა. პირიქით, თუ შენი სულიერება სწორია, ნამდვილი, თუ შინაგანად უერთდები ღვთის სულს, მაშინ შენი ცნობიერების შინაგანი ცვლილებები, განღმრთობა, გარდაუვლად იწვევს ცვლილებებს, ღვთაებრივ ცვლილებებს, გარე სამყაროშიც.

შეერთება ღვთის სულთან — აი ჭეშმარიტი სულიერება, სხვა სულიერება, განსაზღვრების თანახმად (ფესვი: სული), უბრალოდ არ არსებობს, ყოველივე დანარჩენი სიყალბეა. ამიტომ, როდესაც ხედავთ გარეგნულად ღვთისმოსავ ადამიანს ან „სულიერ პრაქტიკებში“ საკუთარი თავის მტანჯველს, რომელსაც გარეგან, მატერიალურ სინამდვილეში ყველაფერი ცუდად აქვს, შინაგანად კი გარშემომყოფებზე „სულიერი“ აღმატებულებითაა აღსავსე, იცოდეთ — მას ჯერ არაფერი უპოვია, ის მხოლოდ ძიებაშია. მაგრამ ოდესმე ისიც იპოვის.

ქრისტე კი — ნამდვილი მეფე, მეფეთა მეფე — წუთისოფელზე უარის მთქმელი კი არა, არამედ სამყაროს მფლობელია, როგორც თავად

ამბობს — „სამყაროს მძლეველი“. და როდესაც მან სძლია სამყაროს, თავისი შინაგანი შრომით, შინაგანი ძალისხმევით, დაეუფლა რა საკუთარ თავს, საკუთარ ცნობიერებას, თვითგადარჩენის ინსტინქტზე გამარჯვების დონემდეც კი — სიკვდილით „სიკვდილისა დამთრგუნველი“, ღვთაებრივმა ფიზიკამ მას უპასუხა:

„ღირსია… მიიღოს ძალა და სიმდიდრე, სიბრძნე და სიმტკიცე, პატივი, დიდება და კურთხევა“.

ძალა და სიმდიდრე. სიბრძნე და სიმტკიცე (უძლეველობა). პატივი და დიდება. კურთხევა (წაიკითხე — წარმატება ყველა საქმეში).

ქრისტემ, დაეუფლა რა თავის ცნობიერებას (თავის შინაგანს), სძლია სამყაროს (გარეგანს) და მიიღო ყველაფერი, რასაც ჩვენ ყველა ასე ვეძებთ ჩვეულებრივ, და თუ ვპოულობთ, ყოველთვის არასრულად და დროებით. მან კი მიიღო ყველაფერი და სამუდამოდ. ქრისტემ სძლია სამყაროს. და მეტიც, გამოცხადებაში, ბიბლიის ახალი აღთქმის ფინალურ წიგნში, ის ამბობს:

„მძლეველს მივცემ უფლებას, დაჯდეს ჩემთან ერთად ჩემს ტახტზე, როგორც მე ვძლიე და დავჯექი ჩემს მამასთან ერთად მის ტახტზე“ (გამოცხ. 3:21)

ფლობდე საკუთარ თავს. გარდაქმნა შენი ცნობიერება — მსხვერპლის (პარაზიტის) ცნობიერებიდან შემოქმედის ცნობიერებაში გადასვლით. შეწყვიტო იყო მძევალი შენგან დამოუკიდებლად არსებული ობიექტური რეალობის რწმენისა, ანდა რწმენისა

„ღრუბელზე მჯდომი დამსჯელი ბაბუის“ მიმართ და აირჩიო შენი რწმენა გაცნობიერებულად: ჩვენ ღმერთები და ღვთის შვილები ვართ. შეუერთდე ღმერთს შინაგანად — შინაგან წყაროსა და ღვთის სულს.

ამისთვის კი უნდა დაადისციპლინო საკუთარი გონება. და უმთავრესი ინსტრუმენტი, რომელიც ამაში გეხმარება, ცნობიერების ინსტრუმენტი — ეს არის შინაგანი დიალოგი ღმერთთან. ნაგულისხმევად, ადამიანებს თავში შინაგანი დიალოგი უკვე აქვთ და, მეტიც, ის არასოდეს წყდება. და ჩვეულებრივ ადამიანი ამას სრულიად ნორმალურ მოვლენად იღებს — ვითომცდა, საკუთარ თავთან ვმსჯელობო. მაგრამ „მცოდნე ადამიანები ამბობენ“, რომ ის, ვინც ამ დიალოგს შენს თავში ამყარებს — ყველა შენს აზრს, მსჯელობას, ეჭვს, სურვილს, ვინც ემოციებს აღძრავს, გადაწყვეტილებებს იღებს — შენ არ ხარ, ეს, სინამდვილეში, შენი მოწინააღმდეგეა. ეს არის დუალობის, ორმაგობის ძველი ცნობიერება, რომელიც თავისთავად გაყოფილია, სადაც მთავარი გაყოფა — ადამიანის ღვთისგან განცალკევება და სამყაროს ადამიანისგან განცალკევებაა.

ქრისტე მას „მზაკვარ გონებას“ უწოდებს. და სწორედ მისგან გვიხმობს ყველას თავის დასაღწევად ლოცვაში „მამაო ჩვენო“:

მაგები და შამანები ამბობენ, რომ რადაც არ უნდა დაჯდეს, უნდა შეჩერდეს ეს შინაგანი დიალოგი, და ამაზე ხარჯავენ უზარმაზარ ძალისხმევას, რასაც წლების ვარჯიში და „ფსიქოდელიური ტრიპის“ საშიში პრაქტიკები მიაქვს.

საკუთარი თავისადმი, როგორც ღმერთისა და ერთიანი ღვთის საყვარელი შვილისადმი რწმენის არჩევით, ღვთაებრივ ცნობიერებასთან, ქრისტეს ცნობიერებასთან ზიარებით, შენ იღებ ინსტრუმენტს — არა იმდენად ამ დიალოგის შესაჩერებლად, არამედ მისი სხვა წყაროზე, ღვთაებრივ წყაროზე, ღვთის სულის ტალღაზე გადასართავად. თანაც ეს გადართვა ხდება მყისიერად, თვითზიარების პროცესში (ნების გაცხადება ქრისტეს ღვთაებრივ ცნობიერებასთან, ღვთაებრივ სამებასთან თანაზიარობაზე), რომლის განხორციელებაც შეგიძლია ნებისმიერ ადგილას და ნებისმიერ დროს.

ქრისტეს ზიარებით შენ არა მხოლოდ იღებ „მზაკვართან“ შინაგანი დიალოგის შეწყვეტას, არამედ პოულობ შინაგან კავშირს თავად ღმერთთან, ჩვენს კოლექტიურ უმაღლეს პოტენციალთან, რომელიც იწყებს შენს წინამძღოლობას საკუთარი ცნობიერების დაუფლების გზაზე, აღქმის ძველი შაბლონებისგან, მოძველებული რწმენა-წარმოდგენებისა და შეხედულებებისგან განთავისუფლებისა და შემოქმედის ცნობიერების მოპოვების გზაზე.

შინაგანი დიალოგი ღმერთთან — ეს არ არის უბრალოდ საკუთარი გონების დადისციპლინების შესაძლებლობა, არამედ ეს არის ცნობიერების გარდაქმნის უმძლავრესი ინსტრუმენტი.

ზიარებისთანავე შენ იწყებ ღმერთისთვის შენთვის საინტერესო კითხვების დასმას, ის კი გპასუხობს — აზრებში, გრძნობებში, სულის იმპულსებსა და სურვილებში.

ფაქტობრივად, შინაგანი დიალოგი ღმერთთან — ეს არის ლოცვა, მაგრამ სწორი ლოცვა — უკუკავშირით.

შინაგანი დიალოგი ღმერთთან ინტუიციურად და ძალიან მარტივად ეწყობა (თუ არა, ეს თავისუფალი ენერგიის ნაკლებობის გამოა და სერიოზულად უნდა მოეკიდო მისი დონის ამაღლებას: იმარხულო, შეცვალო კვების რეჟიმი მთლიანობაში, შეცვალო დღის რეჟიმი, გადაკეტო ენერგეტიკული გაჟონვები, დროებით შეწყვიტო შენი ყურადღებით გარეგანის მხარდაჭერა — ახალი ამბების, სოციალური ქსელების, სერიალების, კინოს, არაპროდუქტიული ურთიერთობების, მომავალზე ზრუნვისა და წარსულზე დარდის, შეწყვიტო შიშების, შფოთვის, შურის, მრისხანების, ავხორცობისა და სხვა გამჯდარი ჩვევების კვება).

მაშ ასე, შინაგანი დიალოგი ღმერთთან ირთვება ზიარებით და ეწყობა ინტუიციურად. მთავარი, რაც აქ უნდა გაითავისო, არის ის, რომ ღმერთს უნდა სთხოვო „არა თევზი, არამედ ანკესი“. არა ტრადიციული „მიხსენ და დამიფარე“, მომეცი ეს, მომეცი ის (ეს მხოლოდ ამყარებს ძველ რწმენას „ღრუბელზე მჯდომ ბაბუაზე“), არამედ „მასწავლე, უფალო“, „მასწავლე გაცნობიერებულად შევქმნა ჩემი რეალობა“. თუ რაიმე არ მოგწონს შენს ცხოვრებაში, თუ რაიმე არ გაკმაყოფილებს: „უფალო, დამეხმარე გავაცნობიერო, რით და როგორ შევქმენი ეს ჩემს ცხოვრებაში? რა სურვილებით? რისთვის მინდა ეს?“ და „მასწავლე, მამაო, როგორ შემიძლია ხელახლა შევქმნა ეს სხვანაირად?“.

არ იცი, რით დაიწყო? დაიწყე შეკითხვით: „უფალო, რა უნდა გავაცნობიერო ახლა, პირველ რიგში?“ და მოთმინებით ისმინე. საბოლოო ჯამში, შენი ყურადღება წყვეტს ყველაფერს. გახსოვს? — საითაც არის ყურადღება — იქითაა ენერგია. საითაც

არის ყურადღება — ისიც იზრდება. იყავი მომთმენი — ყური დაუგდე ღვთის პასუხებს შენს შიგნით, დაიჭირე უმცირესი ცვლილებები შენს შინაგან მდგომარეობაში, გრძნობებში, განწყობაში, ფიქრებში, სურვილებში — სულ მცირე, ამით შენს გონებას აწესრიგებ. სანამ ის ღვთისგან პასუხებს ისმენს, იგი მოწყვეტილია გონების ყბედობას, „მზაკვრისგან“ მომდინარე შინაგანი დიალოგის „აზრთა ქაოსს“.

გაიგე მთავარი — აქ ხუმრობა არ არის, ყველაფერი სერიოზულია. ეს შენთვის რელიგია არ არის, არც თავსაფრიანი ბებიები და 10-რუბლიანი სანთლები. ღვთაებრივ ცნობიერებასთან შენი ზიარების მომენტიდან დაიწყო შენი სწავლება ღმერთების სკოლაში.

1. ბეჯითობა. როგორც ნებისმიერ სკოლაში, ნებისმიერ სწავლებაში, აქ ყველაფერი შენს ბეჯითობაზეა დამოკიდებული: ცათა სასუფეველი ძალით იძლება და ძალისმხმეველნი იტაცებენ მას. ჩვენ გირჩევთ, პირველი სამი კვირის განმავლობაში, სანამ მყარი ჩვევა არ ჩამოყალიბდება, კითხვებით მიმართო ქრისტეს დღეში 50-ჯერ — ანუ ყოველ 10-15 წუთში (შემდეგ უკვე შესაძლებელი იქნება შინაგანი დიალოგის ჩართვა კონკრეტული ამოცანის მიხედვით და დიალოგის დაკავშირება მამასთან, დედა ღვთისმშობელთან, სულთან — მაგრამ თავდაპირველად ქრისტესთან და დღეში 50-ჯერ — „მაღვიძარას მიხედვით“). პრაქტიკა გვიჩვენებს, რომ ისინი, ვინც ამ დისციპლინას იცავენ, უკვე ერთი თვის განმავლობაში აღწევენ ქრისტეს მყარ ცნობიერებას: გულში იხსნება უპირობო სიყვარული, სული იწმინდება, სურვილების სტრუქტურა ეწყობა ერთიანი სულის ხმაზე, მთელი აზროვნება, ყველა ნეირონული კავშირი იცვლება, ხდება „ნათელი“,

ქრება დესტრუქციული პროგრამები, შიგნიდან დამშლელი ემოციების შაბლონები, იკურნება ბავშვობისა და მოზარდობის ფსიქოტრავმები, იხსნება ემოციური მუხტები, აღდგება ცნობიერების მთლიანობა, ეჭვები ქრება, რწმენა საკუთარ თავში ძლიერდება და მთელი რეალობა იწყებს გამოჩენას შემოქმედის ცნობიერების პრიზმაში — როგორც შენი საკუთარი ქმნილება, საბოლოოდ იხსნება შენი ტალანტი, როგორც ღვთის საჩუქარი და შენი დანიშნულება. შენ ხდები ჭეშმარიტად ბედნიერი: სიყვარული + შემოქმედის ცნობიერება + ტალანტი. 2. შესაძლებელია მტკივნეული სიტუაციების გამწვავება. ეს სწავლაა. და ეს რეალური ცხოვრებისეული გამოცდილებაა. ცხოვრება საუკეთესო მასწავლებელია. მაგრამ ღმერთთან ერთად ყველაფერი აჩქარებას იწყებს. შენ იწყებ ყველა გამოცდილების ძალიან ინტენსიურად განცდას — რადგან ახლა შენში გაცნობიერებულობა ირთვება: შენ იწყებ რეალური მიზეზ-შედეგობრივი კავშირების დანახვას — შენს ცნობიერებასა და გარეგან რეალობას შორის, და ყველაფერი, რაც ადრე შენს ქვეცნობიერში იყო დაფარული, იწყებს გამომჟღავნებას, გარეთ ამოხეთქვას; ის, რაც წლების განმავლობაში „ღვიოდა“ შიგნით, შეიძლება „ხანძარივით“ ამოვარდეს და დაიწყოს შენ მიერ სწრაფად განცდა რეალობაში ან მენტალურად — მაგრამ ნებისმიერ შემთხვევაში ღვთაებრივი მხარდაჭერით, ასე რომ ნუ შეგეშინდება ამის — ღიად შეხვდი ცხოვრების ყველა გამოწვევას, რადგან… 3. შენ დაცული ხარ. ყველაფერი შეიძლება ძალიან საშიშად გამოიყურებოდეს, მაგრამ საბოლოოდ, მერწმუნე, როდესაც ღმერთთან ხარ, როდესაც ქრისტესთან ხარ, ეს ყოველივე მხოლოდ სასწავლო სიტუაციებია და ისინი აბსოლუტურად უსაფრთხოა. შენ უბრალოდ გადიხარ აუცილებელ გაკვეთილებსა და სავარჯიშო დავალებებს ღმერთების სკოლაში. ხოლო რაც შეეხება შიშებს — ისინი ყველა უნდა გამომჟღავნდეს, რათა შენ შეიცნო ისინი,

დაეუფლო მათ და ისინი აღარასოდეს დაგეუფლონ შენ. იყო ღმერთი — ნიშნავს იყო თავისუფალი — და პირველ რიგში, შიშებისგან: სიკვდილის შიშისგან, ცხოვრების შიშისგან, შეცდომების, განსჯის, დანაშაულის გრძნობისა და სასჯელის შიშისგან, ხვალინდელი დღის, შვილების გამო შიშისგან, უფულოდ დარჩენის შიშისგან, განუკურნებელი სენის შიშისგან, სირცხვილის შიშისგან, სიმართლის შიშისგან, საკუთარი უსუსურობის შიშისგან და ა.შ.

ღმერთების სკოლა — ეს დიდებულია! მაგრამ ეს არ არის რომელიმე კონკრეტული ადგილი, ეს არ არის მერხები, ეს არ არის კედლები და არც მასწავლებლები. ჩვენ გვყავს ერთი მასწავლებელი — ქრისტე, თავად სიცოცხლე.

და ამ სკოლაში ძირითადი გაკვეთილები მიმდინარეობს თავად ცხოვრებაში, რეალობაში, ღვთის მუდმივი, 24/7 მხარდაჭერით, როგორც უფროსი მეგობრის, მოძღვრისა და ძმის — შინაგან დიალოგში.

იყო ღმერთი და ღვთის საყვარელი შვილი, რა შეიძლება შეედაროს ამ თავისუფლებას, ამ თამაშს? რა შეიძლება იყოს უკეთესი, უფრო აღმაფრთოვანებელი და საინტერესო?! კიდევ რომელ სკოლას შეუძლია იამაყოს სწავლების ასეთი სისწრაფითა და ასეთი კურსდამთავრებულებით?!

დედამიწაზე ხომ უკვე დადიან ასობით (ხოლო მალე ათასობით, მილიონობით და მილიარდობით) ქრისტენი. ვალერი ქრისტე, ვასილი ქრისტე, ალექსანდრე ქრისტე, ალექსი ქრისტე, ანდრია ქრისტე, ვერა ქრისტე, ნადეჟდა ქრისტე, ირინა ქრისტე, ტატიანა ქრისტე, ელენე ქრისტე, ოლღა ქრისტე, ანა

ქრისტე, ასია ქრისტე, პეტრე ქრისტე, პავლე ქრისტე, ბორისი ქრისტე, ოლეგი ქრისტე, კონსტანტინე ქრისტე, ანასტასია ქრისტე…