11. Diálogo interior con Deus

«O Reino de Deus non virá con aparencia visible, nin dirán: “Védelo aquí”, ou: “Védelo acolá”. Porque velaquí, o Reino de Deus está dentro de vós». (Lc, 17:20-21)

O Reino de Deus, ou o Reino dos Ceos, do que fala Cristo, non son os atributos externos dunha vida feliz, é un estado interior, un estado de consciencia. E, como xa sabemos, é precisamente o estado de consciencia do observador o que dá forma á súa realidade, e non ao revés.

Por iso, todos os intentos de construír un «Paraíso na terra» exterior, no que todas as persoas sexan felices, están condenados ao fracaso. Todos os tratados filosóficos e ideoloxías que pretenden construír un modelo correcto de sociedade que faga felices a todos non son máis ca utopías. Mentres non cambie a consciencia da persoa concreta, a súa realidade non pode cambiar. A realidade colectiva é un gran quebracabezas multidimensional composto por todas as realidades individuais de persoas concretas.

O Reino de Deus é un estado interior. Si, Cristo di, e isto foi confirmado por nós na práctica moitas veces, que quen renuncia ao exterior polo ben da transformación interior, polo ben da transformación da súa consciencia en Cristo, ao final tamén recibirá no plano exterior unha mellora «cen veces maior»: de benestar material, relacións, saúde —todos os atributos dunha vida exitosa e

feliz— ata o cambio da bioloxía do corpo e a transición á vida eterna. Pero…

«Buscade primeiro o Reino de Deus (dentro) e a súa xustiza. E todo isto (o exterior) seravos dado por engádega» (Mt, 6:33).

«O Reino dos Ceos sofre violencia, e os que fan forza arrebátano» (Mt, 11:12).

O esforzo do que fala Cristo —o esforzo que se esixe de Ti para arrebatar dentro de Ti o Reino de Deus— é, ante todo, a disciplina da mente. E a disciplina da mente é, en primeiro lugar, o goberno da túa atención.

Onde vai a atención, vai a enerxía; onde vai a enerxía, iso medra.

E se Ti, tentado pola carreira exterior tras os bens materiais, tras o éxito externo e os atributos dunha vida feliz, aínda que sexa con «principios morais correctos», por exemplo, no intento de «construír unha familia sólida» e levar un «estilo de vida saudable», dirixes toda a túa atención a estes aspectos exteriores, ao final simplemente gastarás rapidamente a enerxía que che foi outorgada para 120 anos de vida, e todo rematou.

Por iso é sumamente importante aprender a dominar a túa atención, e dirixir todos os esforzos, antes de nada, a

unirte coa Fonte de enerxía ilimitada dentro de Ti Mesmo, co teu Potencial Supremo, ao Cal chamamos Deus. «Buscade primeiro o Reino de Deus», e «o Reino de Deus está dentro de vós». E o resto darásenos por engádega. Non pode deixar de darse. Porque se Ti te unes por dentro coa Fonte de enerxía ilimitada, esa enerxía primeiro cambiará o teu estado e logo encherá todas as esferas da túa vida.

Ninguén che di que renuncies ao mundo exterior, que te fagas ermitán e vivas como un asceta; non se trata en absoluto dunha espiritualidade indixente, non. Pola contra, se a túa espiritualidade é correcta, Real, se Ti te unes por dentro co Espírito de Deus, as transformacións interiores da túa consciencia, a divinización, conducen inevitablemente a cambios, cambios divinos, tamén no mundo exterior.

Unirse co Espírito de Deus: velaí a verdadeira espiritualidade; ningunha outra espiritualidade, por definición (raíz: Espírito), existe simplemente, todo o demais son falsificacións. Por iso, cando vedes unha persoa exteriormente devota ou que se mortifica en «prácticas espirituais», á cal na realidade exterior e material todo lle vai mal, mentres interiormente está chea de superioridade «espiritual» sobre os demais, sabede que aínda non atopou nada, só está a buscar. Mais algún día el tamén atopará.

Cristo, pola súa banda, é un Rei Real, Rei de reis, que non renunciou ao mundo, senón que domina o mundo, como El Mesmo

di: «Quen venceu o mundo». E cando El venceu o mundo, co seu traballo interior, co seu esforzo interior, dominándose a Si Mesmo, dominando a Súa consciencia ata o nivel de vencer o instinto de autoconservación —pisando a morte coa morte—, a Física Divina respondeulle:

«Digno é… de recibir o poder, e a riqueza, e a sabedoría, e a forza, e a honra, e a gloria e o encomio».

Poder e riqueza. Sabedoría e forza (invencibilidade). Honra e gloria. Encomio (le: éxito en todos os asuntos).

Cristo, dominando a Súa consciencia (o seu interior), venceu o mundo (o exterior), e recibiu todo o que todos nós adoitamos buscar e que, se atopamos, é sempre de xeito incompleto e temporal. Mais El recibiuno todo e para sempre. Cristo venceu o mundo. E aínda máis, na Apocalipse, o libro final do Novo Testamento na Biblia, El di:

«Ao que vencer, concedereille sentar comigo no meu trono, así como Eu tamén vencín e sentei con meu Pai no seu trono» (Apoc, 3:21)

Dominarse a un mesmo. Reestruturar a túa consciencia, pasando da consciencia de vítima (parasito) á Consciencia do Creador. Deixar de ser refén da Fe nunha realidade obxectiva que existe independentemente de Ti, ou da Fe

nun «aviño castigador sobre unha nube» e elixir a túa Fe conscientemente: Somos deuses e fillos de Deus. Unirse con Deus no interior: a Fonte interna e o Espírito de Deus.

E para iso, disciplinar a túa mente. E o instrumento máis importante que axuda nisto, un instrumento de consciencia, é o Diálogo Interior con Deus. Por defecto, os seres humanos xa teñen un diálogo interior na súa cabeza e, ademais, nunca cesa. E habitualmente a persoa acepta isto como algo completamente normal, pensando: «estou a reflexionar comigo mesmo». Mais «os que saben din» que quen mantén este diálogo na túa cabeza —todos os teus pensamentos, razoamentos, dúbidas, desexos, quen desencadea emocións, quen toma decisións— non es Ti, é, en realidade, o teu adversario. É a vella consciencia da dualidade, da dobrez, que está dividida en si mesma, onde a principal división é a separación do ser humano respecto de Deus e a separación do mundo respecto do ser humano.

Cristo chámao «mente do maligno». E é del de quen nos chama a todos a librarnos na oración do «Noso Pai»:

Os magos e xamáns din que cómpre deter este diálogo interior custe o que custe, e dedican a iso esforzos inmensos que requiren anos de adestramento e prácticas perigosas de «viaxes psicodélicas».

Coa elección da Fe en Ti Mesmo como deus e fillo amado do Deus Único, a través da Comuñón coa Consciencia Divina, coa Consciencia de Cristo, Ti obtés unha ferramenta —non tanto para deter este diálogo— senón para cambialo a outra fonte, á Fonte Divina, á frecuencia do Espírito de Deus. Ademais, este cambio prodúcese instantaneamente, no decurso da Autocomuñón (declaración de vontade de Comuñón coa Consciencia Divina de Cristo, da Divina Trinidade), que Ti podes realizar en calquera lugar e en calquera momento.

A través da Comuñón de Cristo, Ti non só obtés o cesamento do diálogo interior co «maligno», senón que tamén acadas unha conexión interior con Deus Mesmo, co Noso Potencial Supremo Colectivo, o Cal comeza a guiarte polo camiño do dominio da túa consciencia, o camiño de liberación dos vellos patróns de percepción, crenzas e conviccións obsoletas, e a adquisición da Consciencia do Creador.

O Diálogo Interior con Deus non é só unha oportunidade para disciplinar a túa mente, senón que é unha ferramenta poderosísima de reestruturación da consciencia.

Inmediatamente despois da Comuñón, Ti comezas a facerlle a Deus as preguntas que che interesan, e El respóndeche: en pensamentos, sentimentos, impulsos da alma e desexos.

De feito, o Diálogo Interior con Deus é unha oración, mais unha oración correcta: con resposta.

O Diálogo Interior con Deus sintonízase intuitivamente e con moita facilidade (se non é así, débese á falta de enerxía libre, e cómpre dedicarse seriamente a elevar o seu nivel: facer xaxún, cambiar a dieta en xeral, cambiar a rutina diaria, pechar as fugas de enerxía, deixando temporalmente de alimentar coa túa atención o exterior —noticias, redes sociais, series, cine, comunicación improdutiva, preocupacións polo futuro e angustias polo pasado—, deixar de alimentar medos, ansiedades, envexa, ira, luxuria e outros hábitos arraigados).

Así pois, o Diálogo Interior con Deus iníciase coa Comuñón e sintonízase intuitivamente. O principal que cómpre comprender aquí é que a Deus hai que pedirlle «non o peixe, senón a cana». Non o tradicional «salva e protexe», dáme isto ou aquilo (isto só mantén a vella Fe «nun aviño nunha nube»), senón «ensíname, Señor», «ensíname a crear conscientemente a miña realidade». Se algo non che gusta na túa vida, se algo non che comprace: «Señor, axúdame a tomar consciencia de con que e como creei isto na miña vida? Con que desexos? Para que quero isto?» e «ensíname, Pai, como podo recrealo doutro xeito?».

Non sabes por onde comezar? Comeza coa pregunta: «Señor, que preciso comprender agora, en primeiro lugar?». E escoita pacientemente. Ao final, a túa atención decide todo. Lembras? Onde vai a atención, vai a enerxía. Onde vai

a atención, iso medra. Sé paciente: escoita as respostas de Deus dentro de Ti, capta o máis mínimo cambio no teu estado interior, nos sentimentos, no estado de ánimo, nos pensamentos, nos desexos; polo menos, así disciplinas a túa mente. Mentres ela atende ás respostas de Deus, distráese da charlatanería mental, da «batedeira de pensamentos» do diálogo interior «do maligno».

Comprende o principal: aquí non hai bromas, todo é en serio. Isto non é relixión, nin avoas con panos na cabeza e candeas de 10 rublos. Dende o momento da túa Comuñón coa Consciencia Divina comezou a túa aprendizaxe na Escola de deuses.

1. Dilixencia. Como en calquera escola, en calquera aprendizaxe, aquí todo depende da túa dilixencia: o Reino de Deus sofre violencia, e os que fan forza arrebátano. Recomendamos durante as primeiras tres semanas, ata que se desenvolva un hábito firme, dirixir preguntas a Cristo 50 veces ao día, é dicir, cada 10-15 minutos (despois xa se poderá activar o Diálogo Interior segundo a tarefa e conectar o diálogo co Pai, a Nai Nosa Señora, o Espírito, mais primeiro con Cristo e 50 veces ao día, «polo espertador»). A práctica amosa que quen cumpre esta disciplina, xa no prazo dun mes pode acadar unha Consciencia Crística firme: no corazón ábrese o Amor Incondicional, a alma purifícase, a estrutura dos desexos sintonízase coa Voz da Alma Única, todo o pensamento, todas as conexións neuronais cambian, fanse «luminosas»,

desaparecen os programas destrutivos, os patróns de emocións que destrúen dende dentro, sánanse os psicotraumas da infancia e da adolescencia, elimínanse as cargas emocionais, restáurase a integridade da consciencia, as dúbidas vanse, a Fe en Ti Mesmo fortalécese e toda a realidade comeza a verse a través do prisma da Consciencia do Creador: como a túa propia creación; en consecuencia, revélase o teu talento como un don de Deus e o teu propósito. Faaste Verdadeiramente feliz: Amor + Consciencia do Creador + Talento. 2. Posible empeoramento de situacións dolorosas. Isto é aprendizaxe. E é unha experiencia vital real. A vida é o mellor mestre. Mais con Deus todo comeza a acelerarse. Comezas a vivir todas as experiencias con moita intensidade, pois agora actívase en Ti a consciencia: comezas a ver as relacións reais de causa e efecto entre a túa consciencia e a realidade exterior, e todo o que antes estaba oculto no teu subconsciente comeza a abrirse, a saír cara a fóra; o que durante longos anos «ardía a fogo lento» no interior pode estalar como un «incendio» e comezar a ser vivido vertixinosamente por Ti na realidade ou mentalmente, mais en calquera caso co apoio Divino, polo que non temas isto: enfronta abertamente todos os desafíos da vida, porque… 3. Ti estás baixo protección. Todo pode parecer moi aterrador, pero ao final, créeme, cando estás con Deus, cando estás con Cristo, todo son só situacións de aprendizaxe, e son absolutamente seguras. Simplemente estás pasando polas leccións necesarias e os exercicios de adestramento na Escola de deuses. E canto aos medos: todos deben saír á luz para que Ti os coñezas,

os domines, e eles nunca máis te dominen a Ti. Ser un deus significa ser libre, e en primeiro lugar, dos medos: medo á morte, medo á vida, medo aos erros, ao xuízo, á culpa e ao castigo, medo polo día de mañá, polos fillos, medo a quedar sen diñeiro, medo a unha enfermidade incurable, medo á vergoña, medo á verdade, medo ao propio fracaso, etc.

A Escola de deuses é incrible! Mais non é un lugar concreto calquera, non son pupitres, non son paredes nin mestres. Temos un só mestre: Cristo, a Vida Mesma.

E as leccións principais nesta escola desenvólvense na propia vida, na realidade, co apoio constante, 24/7, de Deus como Compañeiro Maior, Mentor e Irmán: no Diálogo Interior.

Ser un deus e o fillo amado de Deus, que se pode comparar con esta Liberdade, con este Xogo? Que pode ser mellor, máis admirable e máis fascinante?! Que outra escola pode presumir de semellante velocidade de aprendizaxe e de tales graduados?!

Pois pola Terra xa camiñan centos (e axiña miles, millóns e miles de millóns) de Cristos. Valeri Cristo, Vasili Cristo, Aleksandr Cristo, Aleksei Cristo, Andrei Cristo, Vera Cristo, Nadezhda Cristo, Irina Cristo, Tatiana Cristo, Elena Cristo, Olga Cristo, Anna

Cristo, Asya Cristo, Piotr Cristo, Pavel Cristo, Boris Cristo, Oleg Cristo, Konstantin Cristo, Anastasia Cristo…