11. ঈশ্বৰৰ সৈতে আভ্যন্তৰীণ সংলাপ

«ঈশ্বৰৰ ৰাজ্য দৃশ্যমানভাৱে নাহে, আৰু কোনেও নক’ব: ‘চোৱা, ই ইয়াত আছে’, বা: ‘চোৱা, তাত’। কিয়নো চোৱা, ঈশ্বৰৰ ৰাজ্য তোমাৰ অন্তৰতেই আছে»। (লূক ১৭:২০-২১)

ঈশ্বৰৰ ৰাজ্য বা স্বৰ্গৰাজ্য, যাৰ বিষয়ে খ্ৰীষ্টই কৈছে, সেয়া কোনো সুখী জীৱনৰ বাহ্যিক লক্ষণ নহয়, সেয়া হৈছে এক অন্তৰ্নিহিত অৱস্থা, চেতনাৰ অৱস্থা। আৰু আমি ইতিমধ্যে জনাৰ দৰে, নিৰীক্ষকৰ চেতনাৰ অৱস্থাইহে তেওঁৰ বাস্তৱতাক গঢ় দিয়ে, ইয়াৰ ওলোটা নহয়।

সেয়েহে বাহ্যিকভাৱে ‘পৃথিৱীত স্বৰ্গ’ গঢ়াৰ সকলো প্ৰচেষ্টা, য’ত সকলো মানুহ সুখী হ’ব, ব্যৰ্থ হ’বলৈ বাধ্য। সমাজৰ এক সঠিক আৰ্হি গঢ়িব খোজা সকলো দাৰ্শনিক ৰচনা আৰু মতাদৰ্শ, যিয়ে সকলোকে সুখী কৰাৰ দাবী কৰে, সেইবোৰ একো একোটা কল্পনাবিলাসৰ বাদে আন একো নহয়। এজন নিৰ্দিষ্ট ব্যক্তিৰ চেতনা সলনি নোহোৱালৈকে তেওঁৰ বাস্তৱতা সলনি হ’ব নোৱাৰে। সামূহিক বাস্তৱতা হ’ল এক বিশাল বহুমাত্ৰিক সাঁথৰ, যি নিৰ্দিষ্ট মানুহৰ সকলো ব্যক্তিগত বাস্তৱতাৰ দ্বাৰা গঠিত হয়।

ঈশ্বৰৰ ৰাজ্য হৈছে এক অন্তৰৰ অৱস্থা। হয়, খ্ৰীষ্টই কৈছে, আৰু আমি ব্যৱহাৰিকভাৱে বাৰে বাৰে ইয়াৰ প্ৰমাণ পাইছোঁ যে, যিজনে অন্তৰৰ ৰূপান্তৰৰ বাবে, খ্ৰীষ্টত নিজৰ চেতনাৰ ৰূপান্তৰৰ বাবে বাহ্যিকতাক ত্যাগ কৰিব, তেওঁ বাহ্যিক স্তৰতো ‘শ গুণ’ বৃদ্ধি লাভ কৰিব: আৰ্থিক সমৃদ্ধি, সম্পৰ্ক, স্বাস্থ্য — এক সফল আৰু

সুখী জীৱনৰ সকলো উপাদান — শৰীৰৰ জীৱবিজ্ঞানৰ পৰিৱৰ্তন আৰু অনন্ত জীৱনলৈ উত্তৰণ পৰ্যন্ত। কিন্তু…

«কিন্তু প্ৰথমে ঈশ্বৰৰ ৰাজ্য (অন্তৰত) আৰু তেওঁৰ ধাৰ্মিকতা বিচাৰা, তাতে এই সকলো (বাহ্যিক) তোমালোকক দিয়া হ’ব» (মথি ৬:৩৩)।

«স্বৰ্গৰাজ্যক বলপূৰ্বকভাৱে দখল কৰা হয়, আৰু যিসকলে যত্ন কৰে, তেওঁলোকেই তাক অধিকাৰ কৰে» (মথি ১১:১২)।

খ্ৰীষ্টই কোৱা এই যত্ন বা প্ৰচেষ্টা — নিজৰ ভিতৰত ঈশ্বৰৰ ৰাজ্য প্ৰাপ্ত কৰিবলৈ তোমাৰ পৰা প্ৰয়োজনীয় প্ৰচেষ্টা — সেয়া হ’ল সকলোতকৈ আগতে মনৰ অনুশাসন। আৰু মনৰ অনুশাসন হ’ল প্ৰাথমিকভাৱে নিজৰ মনোযোগৰ নিয়ন্ত্ৰণ।

য’লৈ মনোযোগ যায় — শক্তিও তালৈকে যায়, য’লৈ শক্তি যায় — সেয়াই বৃদ্ধি পায়।

আৰু যদি তুমি ভৌতিক সম্পদৰ বাহ্যিক দৌৰ, বাহ্যিক সাফল্য আৰু সুখী জীৱনৰ উপচাৰৰ মোহত পৰি, আনকি সম্পূৰ্ণ ‘সঠিক নৈতিক দৃষ্টিকোণ’ যেনে ‘এক দৃঢ় পৰিয়াল গঢ়া’ আৰু ‘এক সুস্থ জীৱনশৈলী’ চলোৱাৰ প্ৰয়াস কৰিও নিজৰ সমস্ত মনোযোগ এই বাহ্যিক দিশবোৰত কেন্দ্ৰীভূত কৰা, তেন্তে অৱশেষত তুমি কেৱল তোমাৰ ১২০ বছৰীয়া জীৱনৰ বাবে দিয়া শক্তি অতি সোনকালে ব্যয় কৰি পেলাবা, আৰু সকলো শেষ — সমাপ্তি।

সেয়েহে নিজৰ মনোযোগক নিয়ন্ত্ৰণ কৰিবলৈ শিকাটো অত্যন্ত গুৰুত্বপূৰ্ণ, আৰু সকলো প্ৰচেষ্টাক সৰ্বপ্ৰথমে তালৈকে পৰিচালিত কৰা,

যাতে নিজৰ ভিতৰত থকা অসীম শক্তিৰ উৎসৰ সৈতে, নিজৰ সৰ্বোচ্চ সম্ভাৱনাৰ সৈতে একাত্ম হ’ব পাৰি, যাক আমি ঈশ্বৰ বুলি কওঁ। «প্ৰথমে ঈশ্বৰৰ ৰাজ্য বিচাৰা», আৰু «ঈশ্বৰৰ ৰাজ্য তোমাৰ অন্তৰতেই আছে»। আৰু বাকী সকলো — প্ৰদান কৰা হ’ব। ই যোগ নোহোৱাকৈ থাকিব নোৱাৰে। কিয়নো যদি তুমি ভিতৰৰ পৰা অসীম শক্তিৰ উৎসৰ সৈতে সংযুক্ত হোৱা, তেন্তে এই শক্তিয়ে প্ৰথমে তোমাৰ অন্তৰৰ অৱস্থাক সলনি কৰিব, আৰু তাৰ পিছত তোমাৰ জীৱনৰ সকলো ক্ষেত্ৰক পৰিপূৰ্ণ কৰি তুলিব।

কোনেও তোমাক কোৱা নাই যে বাহ্যিক জগতখন ত্যাগ কৰা, সংসাৰ এৰি সন্ন্যাসী হোৱা আৰু কৃচ্ছ্ৰসাধন কৰি জীয়াই থাকা; এই কথা কোনো নিঃস্ব আধ্যাত্মিকতাৰ বিষয়ে নহয়, নহয়। বৰঞ্চ ওলোটাকৈ, যদি তোমাৰ আধ্যাত্মিকতা সঠিক, প্ৰকৃত হয়, যদি তুমি অন্তৰত ঈশ্বৰৰ আত্মাৰ সৈতে যুক্ত হোৱা, তেন্তে তোমাৰ চেতনাৰ অন্তৰ্নিহিত পৰিৱৰ্তন, দিব্যত্বপ্ৰাপ্তিয়ে অপৰিহাৰ্যভাৱে বাহ্যিক জগততো পৰিৱৰ্তন, ঐশ্বৰিক পৰিৱৰ্তন কঢ়িয়াই আনিব।

ঈশ্বৰৰ আত্মাৰ সৈতে একাত্ম হোৱাটোৱেই হ’ল প্ৰকৃত আধ্যাত্মিকতা; সংজ্ঞা অনুসৰি (মূল: আত্মা) অন্য কোনো আধ্যাত্মিকতাৰ অস্তিত্বই নাই, বাকী সকলো কেৱল নকল। সেয়েহে যেতিয়া আপুনি এজন বাহ্যিকভাৱে ধাৰ্মিক মানুহক দেখে বা ‘আধ্যাত্মিক অনুশীলন’ত নিজকে পীড়ন কৰা এজনক দেখে, যাৰ বাহ্যিক, পাৰ্থিৱ বাস্তৱতাত সকলো বেয়া, কিন্তু ভিতৰি তেওঁ আনৰ ওপৰত ‘আধ্যাত্মিক’ শ্ৰেষ্ঠত্বৰ অহংকাৰেৰে পূৰ্ণ, তেতিয়া জানি থওক — তেওঁ এতিয়াও একো বিচাৰি পোৱা নাই, তেওঁ কেৱল সন্ধানতেই আছে। কিন্তু এদিন তেৱোঁ বিচাৰি পাব।

কিন্তু খ্ৰীষ্ট — প্ৰকৃত ৰজা, ৰজাসকলৰ ৰজা — সংসাৰ ত্যাগ নকৰি সংসাৰৰ অধিকাৰী হৈছিল, যিদৰে তেওঁ নিজেই

কৈছে — «জগতক জয় কৰোঁতা»। আৰু যেতিয়া তেওঁ নিজৰ অন্তৰৰ সাধনাৰে, অন্তৰৰ প্ৰচেষ্টাৰে, নিজক আৰু নিজৰ চেতনাক জয় কৰি — আত্মৰক্ষাৰ প্ৰবৃত্তিৰ ওপৰত জয়লাভৰ স্তৰলৈকে গৈ মৃত্যুৰে “মৃত্যুক পৰাস্ত” কৰি জগতক জয় কৰিলে, তেতিয়া ঐশ্বৰিক পদাৰ্থবিজ্ঞানে তেওঁক উত্তৰ দিলে:

«শক্তি, ধন, প্ৰজ্ঞা, সামৰ্থ্য, সন্মান, মহিমা আৰু আশীৰ্বাদ গ্ৰহণ কৰিবলৈ তেওঁ… যোগ্য»।

শক্তি আৰু ধন। প্ৰজ্ঞা আৰু সামৰ্থ্য (অপৰাজেয়তা)। সন্মান আৰু মহিমা। আশীৰ্বাদ (অৰ্থাৎ — সকলো কাৰ্য্যতে সফলতা)।

খ্ৰীষ্টই নিজৰ চেতনাক (নিজৰ অন্তৰভাগক) আয়ত্ত কৰি জগতক (বাহ্যিক জগতক) জয় কৰিলে, আৰু আমি সাধাৰণতে যিবোৰ বিচাৰি ফুৰোঁ আৰু পালেও কেৱল অসম্পূৰ্ণভাৱে আৰু সাময়িকভাৱে পাওঁ, সেই সকলোবোৰ তেওঁ লাভ কৰিলে। কিন্তু তেওঁ সকলোবোৰ চিৰকালৰ বাবে পালে। খ্ৰীষ্টই জগতক জয় কৰিলে। আৰু অধিক কি, বাইবেলৰ নতুন নিয়মৰ অন্তিম পুথি প্ৰকাশিত বাক্যত তেওঁ কৈছে:

«যিয়ে জয় কৰে, মই জয় কৰি মোৰ পিতৃৰ লগত তেওঁৰ সিংহাসনত বহাৰ দৰে, ময়ো তেওঁক মোৰ লগত মোৰ সিংহাসনত বহিবলৈ দিম» (প্ৰকাশিত বাক্য ৩:২১)

নিজক বশীভূত কৰা। নিজৰ চেতনাৰ পুনৰ্গঠন কৰা — বলিৰ (পৰজীৱীৰ) চেতনাৰ পৰা স্ৰষ্টাৰ চেতনালৈ ৰূপান্তৰিত হোৱা। তোমাৰ পৰা স্বতন্ত্ৰভাৱে থকা বস্তুনিষ্ঠ বাস্তৱতাৰ ওপৰত বিশ্বাসৰ বা

“মেঘৰ ওপৰত বহি শাস্তি দিয়া ককা”ৰ ওপৰত অন্ধবিশ্বাসৰ বন্দী হৈ থকা বন্ধ কৰা আৰু সজাগভাৱে নিজৰ বিশ্বাস বাছি লোৱা: আমি ঈশ্বৰ আৰু ঈশ্বৰৰ সন্তান। অন্তৰত থকা ঈশ্বৰৰ সৈতে — অন্তৰৰ উৎস আৰু ঈশ্বৰৰ আত্মাৰ সৈতে যুক্ত হোৱা।

আৰু ইয়াৰ বাবে নিজৰ মনক অনুশাসিত কৰা। আৰু ইয়াত সহায় কৰা আটাইতকৈ মূল সঁজুলি, চেতনাৰ সঁজুলি হ’ল — ঈশ্বৰৰ সৈতে অন্তৰৰ কথোপকথন। স্বাভাৱিকতে, মানুহৰ মনৰ ভিতৰত এক অন্তৰ্নিহিত কথোপকথন ইতিমধ্যে চলিয়েই থাকে, আৰু অধিক কি, ই কেতিয়াও বন্ধ নহয়। আৰু সাধাৰণতে মানুহে ইয়াক অতি স্বাভাৱিক কথা বুলি গ্ৰহণ কৰে — যেন মই মোৰ নিজৰ সৈতেই কথা পাতি আছোঁ। কিন্তু «জ্ঞানীসকলে কয়» যে, তোমাৰ মনত এই কথোপকথন চলাই ৰখা সত্তাজন — তোমাৰ সকলো চিন্তা, যুক্তি, সন্দেহ, ইচ্ছা, যিয়ে আৱেগ জগাই তোলে, সিদ্ধান্ত লয় — তেওঁ তুমি নহয়, প্ৰকৃততে তেওঁ তোমাৰ শত্ৰু। ই হৈছে দ্বৈততাৰ পুৰণি চেতনা, যি নিজৰ মাজতেই বিভক্ত, য’ত মূল বিভাজনটোৱেই হ’ল ঈশ্বৰৰ পৰা মানুহৰ বিচ্ছিন্নতা আৰু মানুহৰ পৰা জগতৰ বিচ্ছিন্নতা।

খ্ৰীষ্টই ইয়াক «কুটিল মন» বুলি কৈছে। আৰু এই মনৰ পৰাই মুক্তি পাবলৈ তেওঁ আমাক সকলোকে ‘হে আমাৰ স্বৰ্গত থকা পিতৃ’ প্ৰাৰ্থনাত আহ্বান জনায়:

যাদুকৰ আৰু তান্ত্ৰিকসকলে কয় যে যিকোনো প্ৰকাৰে এই অন্তৰৰ কথোপকথন বন্ধ কৰিব লাগিব, আৰু ইয়াৰ বাবে তেওঁলোকে বিশাল প্ৰচেষ্টা চলায়, য’ত বছৰ বছৰ ধৰি প্ৰশিক্ষণ আৰু ‘চাইকেডেলিক যাত্ৰা’ৰ বিপজ্জনক সাধনাৰ প্ৰয়োজন হয়।

নিজকে ঈশ্বৰ আৰু একমাত্ৰ ঈশ্বৰৰ প্ৰিয় সন্তান হিচাপে বিশ্বাস নিৰ্বাচন কৰাৰ জৰিয়তে, দিব্য চেতনা অৰ্থাৎ খ্ৰীষ্টৰ চেতনাৰ সৈতে সহভাগিতাৰ দ্বাৰা, তুমি এটা এনে সঁজুলি পোৱা — যিয়ে এই কথোপকথন কেৱল বন্ধই নকৰে — বৰঞ্চ ইয়াক আন এক উৎসৰ সৈতে, ঐশ্বৰিক উৎসৰ সৈতে, ঈশ্বৰৰ আত্মাৰ তৰঙ্গৰ সৈতে সংযোগ কৰি দিয়ে। তদুপৰি এই পৰিৱৰ্তন মুহূৰ্তৰ ভিতৰতে ঘটে, আত্ম-সহভাগিতাৰ (খ্ৰীষ্টৰ দিব্য চেতনা, দিব্য ত্ৰিত্বৰ সৈতে সহভাগিতাৰ ইচ্ছা প্ৰকাশৰ) সময়ত, যিটো তুমি যিকোনো ঠাইতে আৰু যিকোনো সময়তে সম্পন্ন কৰিব পাৰা।

খ্ৰীষ্টৰ সহভাগিতাৰ জৰিয়তে তুমি কেৱল «কুটিল»ৰ সৈতে অন্তৰৰ কথোপকথনৰ সমাপ্তিয়েই লাভ নকৰা, বৰঞ্চ স্বয়ং ঈশ্বৰৰ সৈতে, আমাৰ সামূহিক সৰ্বোচ্চ সম্ভাৱনাৰ সৈতে এক আন্তৰিক সংযোগো লাভ কৰা, যিয়ে তোমাক তোমাৰ চেতনাৰ ওপৰত অধিকাৰ লাভৰ পথত, উপলব্ধিৰ পুৰণি আৰ্হি, পুৰণি বিশ্বাস আৰু সংস্কাৰসমূহৰ পৰা মুক্তিৰ পথত আৰু স্ৰষ্টাৰ চেতনা লাভৰ পথত বাট দেখুৱাবলৈ আৰম্ভ কৰে।

ঈশ্বৰৰ সৈতে অন্তৰৰ কথোপকথন কেৱল মনক অনুশাসিত কৰাৰ সুযোগেই নহয়, বৰঞ্চ চেতনাৰ পুনৰ্গঠনৰ এক অতি শক্তিশালী সঁজুলি।

সহভাগিতাৰ ঠিক পিছতেই তুমি ঈশ্বৰক তোমাৰ মনত থকা প্ৰশ্নসমূহ সুধিবলৈ আৰম্ভ কৰা, আৰু তেওঁ তোমাক উত্তৰ দিয়ে — চিন্তাত, অনুভূতিবোৰত, আত্মাৰ প্ৰেৰণাত আৰু ইচ্ছাবোৰত।

প্ৰকৃততে ঈশ্বৰৰ সৈতে অন্তৰৰ কথোপকথন হৈছে এক প্ৰাৰ্থনা, কিন্তু প্ৰকৃত প্ৰাৰ্থনা — প্ৰত্যুত্তৰযুক্ত প্ৰাৰ্থনা।

ঈশ্বৰৰ সৈতে অন্তৰৰ কথোপকথন অন্তৰ্দৃষ্টিৰে আৰু অতি সহজে সুসংহত হয় (যদি নহয়, তেন্তে ই মুক্ত শক্তিৰ অভাৱৰ বাবে হয়, আৰু তাৰ মাত্ৰা বৃদ্ধি কৰিবলৈ গভীৰভাৱে মনোযোগ দিয়া প্ৰয়োজন: উপবাস কৰা, সামগ্ৰিকভাৱে খাদ্যাভ্যাস সলনি কৰা, দৈনিক ৰুটিন সলনি কৰা, শক্তি অপচয় বন্ধ কৰা, কিছু সময়ৰ বাবে বাহ্যিক কথাবোৰ — বাতৰি, ছ’চিয়েল মিডিয়া, ধাৰাবাহিক, চিনেমা, অপ্ৰয়োজনীয় কথা-বতৰা, ভৱিষ্যতৰ চিন্তা আৰু অতীতৰ অনুশোচনাক নিজৰ মনোযোগ দিয়া বন্ধ কৰা, ভয়, উদ্বেগ, ঈৰ্ষা, ক্ৰোধ, কামভাব আৰু অন্যান্য পুৰণি অভ্যাসক প্ৰশ্ৰয় দিয়া বন্ধ কৰা)।

গতিকে, ঈশ্বৰৰ সৈতে অন্তৰৰ কথোপকথন সহভাগিতাৰ দ্বাৰা আৰম্ভ হয় আৰু স্বজ্ঞাতভাৱে সংস্থাপন হয়। ইয়াত বুজিবলগীয়া মূল কথাটো হ’ল — ঈশ্বৰৰ ওচৰত ‘মাছ নহয়, বৰশীহে’ খুজিব লাগে। পৰম্পৰাগত ‘ৰক্ষা কৰা আৰু বচোৱা’, এইটো দিয়া, সেইটো দিয়া বুলি নহয় (ই কেৱল ‘মেঘৰ ওপৰৰ ককা’ৰ পুৰণি বিশ্বাসটোকহে জীয়াই ৰাখে), বৰঞ্চ ‘শিকোৱা, প্ৰভু’, ‘মোক সজাগভাৱে মোৰ বাস্তৱতা সৃষ্টি কৰিবলৈ শিকাওক’। যদি তোমাৰ জীৱনত কিবা ভাল লগা নাই, যদি কিবা অপচন্দ হয়: «হে প্ৰভু, মই মোৰ জীৱনত কিহেৰে আৰু কেনেকৈ এইটো সৃষ্টি কৰিলোঁ, সেয়া উপলব্ধি কৰাত মোক সহায় কৰক? কোনবোৰ ইচ্ছাৰে? মই এইটো কিহৰ বাবে বিচাৰিছোঁ?» আৰু «শিকোৱা, হে পিতৃ, মই ইয়াক কেনেকৈ অন্য ধৰণে পুনৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰোঁ?»।

ক’ৰ পৰা আৰম্ভ কৰিব লাগে নাজানিছা নেকি? এই প্ৰশ্নটোৰে আৰম্ভ কৰা: «হে প্ৰভু, এতিয়া সৰ্বপ্ৰথমে মই কি উপলব্ধি কৰা উচিত?» আৰু ধৈৰ্য্যৰে শুনা। অৱশেষত তোমাৰ মনোযোগেই সকলো নিৰ্ণয় কৰে। মনত আছেনে? — য’লৈ মনোযোগ যায় — তালৈকে শক্তি যায়। য’লৈ

মনোযোগ যায় — সেয়াই বৃদ্ধি পায়। ধৈৰ্য্যশীল হোৱা — তোমাৰ ভিতৰত ঈশ্বৰৰ উত্তৰবোৰ শুনা, তোমাৰ অন্তৰৰ অৱস্থা, অনুভূতি, মেজাজ, চিন্তা, ইচ্ছাবোৰৰ ক্ষুদ্ৰাতিক্ষুদ্ৰ পৰিৱৰ্তনবোৰ লক্ষ্য কৰা — অন্ততঃ এইদৰে তুমি তোমাৰ মনক অনুশাসন কৰিব পাৰিবা। যেতিয়ালৈকে ই ঈশ্বৰৰ পৰা অহা উত্তৰবোৰ শুনে, তেতিয়ালৈকে ই মনৰ অনৰ্থক কথকতাৰ পৰা, «কুটিল»ৰ পৰা অহা অন্তৰৰ কথোপকথনৰ «চিন্তাৰ ঘূৰ্ণীবতাহ»ৰ পৰা আঁতৰি থাকে।

মূল কথাটো বুজি লোৱা — ইয়াত কোনো ধেমালি নাই, সকলো অত্যন্ত গুৰুতৰ। এইটো কোনো ধৰ্ম নহয়, ওৰণি লোৱা আইতা আৰু ১০ টকাৰ মমবাতিৰ বিষয় নহয়। দিব্য চেতনাৰ সৈতে তোমাৰ সহভাগিতাৰ মুহূৰ্তৰ পৰাই দেৱতাসকলৰ বিদ্যালয়ত তোমাৰ শিক্ষা আৰম্ভ হ’ল।

১. একাগ্ৰতা। যিকোনো বিদ্যালয়ৰ দৰে, যিকোনো শিক্ষাৰ দৰে, ইয়াত সকলো তোমাৰ অধ্যৱসায়ৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে: ঈশ্বৰৰ ৰাজ্যক বলেৰে অধিকাৰ কৰা হয়, আৰু যিসকলে যত্ন কৰে, তেওঁলোকেই তাক লাভ কৰে। আমি পৰামৰ্শ দিওঁ যে প্ৰথম তিনি সপ্তাহ, যেতিয়ালৈকে এটা স্থায়ী অভ্যাস গঢ় লৈ নুঠে, দিনটোত ৫০ বাৰ খ্ৰীষ্টক প্ৰশ্ন সোধা — অৰ্থাৎ প্ৰতি ১০-১৫ মিনিটৰ মূৰে মূৰে (তাৰ পিছত প্ৰয়োজন অনুসৰি অন্তৰৰ কথোপকথন চলাই নিব পাৰি আৰু পিতৃ, মাতৃ ঈশ্বৰমাতা, পবিত্ৰ আত্মাৰ সৈতে কথোপকথন সংযোগ কৰিব পাৰি — কিন্তু প্ৰথমে খ্ৰীষ্টৰ সৈতে আৰু দিনটোত ৫০ বাৰ — ‘ঘড়ীৰ এলাৰ্ম অনুসৰি’)। অভিজ্ঞতাই দেখুৱাইছে যে যিসকলে এই অনুশাসন মানি চলে, তেওঁলোকে এমাহৰ ভিতৰতে এক সুস্থিৰ খ্ৰীষ্ট-চেতনা লাভ কৰিব পাৰে: হৃদয়ত চৰ্তহীন প্ৰেম উন্মোচিত হয়, আত্মা শুদ্ধ হয়, ইচ্ছাসমূহৰ গঠন একমাত্ৰ আত্মাৰ বাণীৰ সৈতে সংযুক্ত হয়, সকলো চিন্তা, সকলো স্নায়ৱিক সংযোগ সলনি হৈ ‘পোহৰময়’ হৈ পৰে,

ধ্বংসাত্মক কাৰ্যসূচীসমূহ, ভিতৰৰ পৰা ধ্বংস কৰা আৱেগৰ আৰ্হিবোৰ নোহোৱা হৈ যায়, শৈশৱ-কৈশোৰৰ মানসিক আঘাতসমূহ নিৰাময় হয়, আৱেগিক বোজাসমূহ আঁতৰি যায়, চেতনাৰ পূৰ্ণতা পুনৰুদ্ধাৰ হয়, সন্দেহবোৰ নাইকিয়া হয়, আত্মবিশ্বাস দৃঢ় হয়, আৰু সমগ্ৰ বাস্তৱতাক স্ৰষ্টাৰ চেতনাৰ মাধ্যমেৰে — তোমাৰ নিজৰ সৃষ্টি হিচাপে দেখা আৰম্ভ হয়, ফলস্বৰূপে ঈশ্বৰৰ দান হিচাপে তোমাৰ প্ৰতিভা আৰু তোমাৰ উদ্দেশ্য প্ৰকাশ পায়। তুমি প্ৰকৃততেই সুখী হৈ পৰা: প্ৰেম + স্ৰষ্টাৰ চেতনা + প্ৰতিভা। ২. বেদনাদায়ক পৰিস্থিতিৰ তীব্ৰতা বৃদ্ধি পোৱাৰ সম্ভাৱনা। এইটো শিক্ষা। আৰু এইটো বাস্তৱ জীৱনৰ অভিজ্ঞতা। জীৱনেই সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ শিক্ষক। কিন্তু ঈশ্বৰৰ সৈতে সকলোবোৰ দ্ৰুত হ’বলৈ ধৰে। তুমি সকলো অভিজ্ঞতা অতি তীব্ৰভাৱে অনুভৱ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰা — কিয়নো এতিয়া তোমাৰ সজাগতা জাগ্ৰত হৈছে: তুমি তোমাৰ চেতনা আৰু বাহ্যিক বাস্তৱতাৰ মাজৰ প্ৰকৃত কাৰণ-ফলাফলৰ সম্পৰ্ক দেখিবলৈ পোৱা, আৰু যিবোৰ পূৰ্বে তোমাৰ অৱচেতন মনত লুকাই আছিল, সেইবোৰ উন্মোচিত হ’বলৈ ধৰে, বাহিৰলৈ ওলাই আহে, যিবোৰ বছৰ বছৰ ধৰি ভিতৰত ‘জ্বলি’ আছিল, সেইবোৰ ‘অগ্নি’ৰ দৰে ওলাই আহিব পাৰে, আৰু বাস্তৱত বা মানসিকভাৱে তোমাৰ দ্বাৰা দ্ৰুতভাৱে অনুভৱ হ’বলৈ ধৰে — কিন্তু যিকোনো ক্ষেত্ৰতে ঐশ্বৰিক সহায়ৰ সৈতে, গতিকে ইয়াক ভয় নকৰিবা — জীৱনৰ সকলো প্ৰত্যাহ্বানক সাহসেৰে মুখামুখি হোৱা, কিয়নো… ৩. তুমি সুৰক্ষিত। সকলো বস্তু অতি ভয়ংকৰ যেন লাগিব পাৰে, কিন্তু অৱশেষত বিশ্বাস কৰা, যেতিয়া তুমি ঈশ্বৰৰ সৈতে থাকা, যেতিয়া তুমি খ্ৰীষ্টৰ সৈতে থাকা, এই সকলোবোৰ কেৱল শিক্ষণীয় পৰিস্থিতিহে, আৰু এইবোৰ সম্পূৰ্ণ সুৰক্ষিত। তুমি কেৱল দেৱতাসকলৰ বিদ্যালয়ত প্ৰয়োজনীয় পাঠ আৰু প্ৰশিক্ষণৰ কামবোৰ সম্পন্ন কৰি আছা। আৰু ভয়বোৰৰ কথা ক’বলৈ গ’লে — সেই সকলোবোৰ প্ৰকাশ পোৱা উচিত যাতে তুমি সেইবোৰক জানিব পাৰা,

সেইবোৰক আয়ত্ত কৰিব পাৰা, আৰু সেইবোৰে যেন কেতিয়াও তোমাক নিয়ন্ত্ৰণ নকৰে। ঈশ্বৰ হোৱা মানেই মুক্ত হোৱা — আৰু সৰ্বপ্ৰথমে, ভয়বোৰৰ পৰা মুক্ত হোৱা: মৃত্যুৰ ভয়, জীৱনৰ ভয়, ভুল কৰাৰ ভয়, সমালোচনা, দোষ আৰু শাস্তিৰ ভয়, কাইলৈৰ দিনটোৰ ভয়, সন্তানৰ ভয়, ধন-সম্পত্তি নোহোৱা হোৱাৰ ভয়, দুৰাৰোগ্য ৰোগৰ ভয়, অপমানৰ ভয়, সত্যৰ ভয়, নিজৰ অক্ষমতাৰ ভয় ইত্যাদিৰ পৰা মুক্ত হোৱা।

দেৱতাসকলৰ বিদ্যালয় অতি অপূৰ্ব! কিন্তু এইটো কোনো নিৰ্দিষ্ট স্থান নহয়, এইবোৰ ডেস্ক-বেঞ্চ নহয়, এইবোৰ দেৱাল বা শিক্ষক নহয়। আমাৰ এজনহে শিক্ষক আছে — খ্ৰীষ্ট, স্বয়ং জীৱন।

আৰু এই বিদ্যালয়ৰ মূল পাঠবোৰ স্বয়ং জীৱনতে, বাস্তৱতেই সম্পন্ন হয়, য’ত ২৪/৭ সৰ্বদা ঈশ্বৰৰ সহায় থাকে জ্যেষ্ঠ সতীৰ্থ, গুৰু আৰু ভাতৃ হিচাপে — অন্তৰৰ কথোপকথনত।

ঈশ্বৰ হোৱা আৰু ঈশ্বৰৰ প্ৰিয় সন্তান হোৱা, এই মুক্তিৰ সৈতে, এই মহাজাগতিক লীলাৰ সৈতে কিহৰ তুলনা হ’ব পাৰে? ইয়াতকৈ উত্তম, অধিক আনন্দদায়ক আৰু মনোৰম কি হ’ব পাৰে?! আৰু এনে কি বিদ্যালয় আছে যিয়ে এনে শিক্ষাৰ গতি আৰু এনে শিক্ষাৰ্থীসকলক লৈ গৌৰৱ কৰিব পাৰে?!

কিয়নো এই পৃথিৱীত ইতিমধ্যে শ শ (আৰু অতি সোনকালে হাজাৰ হাজাৰ, লাখ লাখ আৰু কোটি কোটি) খ্ৰীষ্টই বিচৰণ কৰিছে। ভালেৰী খ্ৰীষ্ট, ভাসিলী খ্ৰীষ্ট, আলেকজেণ্ডাৰ খ্ৰীষ্ট, এলেক্সী খ্ৰীষ্ট, আন্দ্ৰেই খ্ৰীষ্ট, ভেৰা খ্ৰীষ্ট, নাদেজদা খ্ৰীষ্ট, ইৰিনা খ্ৰীষ্ট, তাতিয়ানা খ্ৰীষ্ট, এলেনা খ্ৰীষ্ট, ওল্গা খ্ৰীষ্ট, আন্না

খ্ৰীষ্ট, আছ্যা খ্ৰীষ্ট, পিটাৰ খ্ৰীষ্ট, পাভেল খ্ৰীষ্ট, বৰিছ খ্ৰীষ্ট, ওলেগ খ্ৰীষ্ট, কনষ্টাণ্টিন খ্ৰীষ্ট, আনাষ্টাছিয়া খ্ৰীষ্ট…