10. لفظ ۽ ٻولي

ڳالهه اها آهي ته اسان جي ٻولي ۽ ان کي ڀريندڙ نالا (اسم ۽ صفتون) – عام طور لفظ – اسان جي حقيقت جي جوڙجڪ طئي ڪن ٿا، جيئن لوهه جي سيخ پوري عمارت کي ٻڌي بيهاريندي آهي، تيئن اسان جي پوري شعور کي گڏ ٻڌن ٿا. اسان جا سڀ عقيدا ۽ فيصلا، سڀ خواهشون، احساس ۽ خيال، سڀ مظاهر ۽ شيون جيڪي اسان حقيقت جي «ڪوانٽم سوپ» مان ڌار ڪري زندگيءَ ۾ آڻيون ٿا، تن لفظن جي چوڌاري ٺهن ٿا جيڪي اسان وٽ انهن جي بيان لاءِ آهن. لفظ ناهي – ته مظہر ناهي.

هي ڳالهه نئين ڄاول ٻار جي چوڌاري ماحولياتي حقيقت جي ٺهڻ مان تمام چٽيءَ طرح ڏسي سگهجي ٿي. جيستائين ٻار جي شعور ۾ خاص لفظ داخل نٿا ٿين، تيستائين سندس چوڌاري دنيا اڻ چٽن خدوخالن ۾ موجود هوندي آهي. ان ۾ ڪرسي، ميز يا الماري ڏسڻ لاءِ لفظن جي ضرورت آهي: «ڪرسي»، «ميز»، «الماري»، جن جي چوڌاري دماغ ۾ انهن شين جا ٽي رخي عڪس ٺهن ٿا. جڏهن ته ٻار اڃا ڊگهي وقت تائين پاڻ اهي لفظ ڳالهائي نه سگهندو، پر اهي اڳ ۾ ئي سندس شعور ۾ علم جي تيار ذخيري طور داخل ٿي وڃن ٿا. اهو عمل ٻوليءَ جي جبلت (اسٽيون پنڪر موجب) ذريعي شروع ٿئي ٿو، جيڪو ڊي اين اي ۾ شامل هڪ خودڪار عمل آهي، جيئن ماءُ جو ٿڃ پيئڻ، رڙهڻ، هلڻ وغيره جي جبلت. انسان خودبخود ٻوليءَ جي مهارت حاصل ڪري ٿو، جيئن مکڙي ڄار اڻڻ جي مهارت ۽ اودبلا پل ٺاهڻ جي مهارت رکي ٿو.

جڏهن ٻار ۾ ٻوليءَ جي جبلت جاڳي ٿي، ته هو پنهنجي دنيا جو «بنيادي سيٽ» حاصل ڪري ٿو – جيئن جيئن سندس ابن ڏاڏن کان مليل جينياتي يادداشت مان سندس شعور ۾ لاڳاپيل لفظ داخل ٿين ٿا، ۽ پوءِ اهو «بنيادي سيٽ» نوان نوان لفظ سکڻ سان وڌندو رهي ٿو.

«شروع ۾ ڪلام هو، ۽ ڪلام خدا وٽ هو، ۽ ڪلام خدا هو، ۽ ان جي وسيلي سڀ ڪجهه وجود ۾ آيو جيڪو وجود ۾ آيو، ۽ ان کان سواءِ ڪجهه به وجود ۾ نه آيو جيڪو وجود ۾ آيو آهي.»

هي سڀني مظاهرن جي ڪوانٽم فطرت بابت چيو ويو آهي. اسان جي حقيقت اسان جي عقيدن، خواهشن، احساسن ۽ خيالن سان طئي ٿئي ٿي. پر اسان لفظن سان سوچيون ٿا، رڳو اهي احساس محسوس ڪريون ٿا جن جي بيان لاءِ اسان وٽ لفظ آهن، انهن تصويرن سان خواهش ڪريون ٿا جيڪي لفظن مان ٺهن ٿيون، انهن پيچيده تجريدن تي ويساهه رکون ٿا جيڪي رڳو کين ڀريندڙ لفظن سان زندهه رهن ٿيون. ڪلام ذريعي سڀ ڪجهه وجود ۾ آيو، ۽ ڪلام کان سواءِ ڪجهه به وجود ۾ نه آيو.

جيستائين تنهنجي ذخيرهءِ الفاظ ۾ ڪنهن مظهر جو ڪو خاص لفظ نه هوندو، تون ان مظهر کي ڪوانٽم سوپ مان ڌار نٿو ڪري سگهين، ان کي مڪمل طور سڃاڻي ۽ ان جي جزن کي گڏ ڏسي نٿو سگهين، تون ان کي پنهنجي اندر ماڻي نٿو سگهين. اهو مظهر تنهنجي لاءِ بس وجود ئي نٿو رکي.

جيستائين تنهنجي ذخيري ۾ «فضل» جو لفظ ناهي – تون ان فضل کي جيئڻ ۽ محسوس ڪرڻ جي سگهه نٿو رکين. جيستائين تون پنهنجن جذبن کي نالو نه ڏيندين، تون انهن تي غالب نٿو اچي سگهين. اهي تو تي غالب آهن، تون انهن تي نه. ۽ تون اهو به نٿو سمجهين، نه ئي توکي احساس آهي ته ڪاوڙ، خوف، ڏک، ڏوهه جي احساس ۾ تنهنجي اندر ڇا ٿي رهيو آهي – اهي جذبا تنهنجا فيصلا ۽ عمل طئي ڪن ٿا، توکي تڪڙن نتيجن ۽ عملن ڏانهن ڌڪين ٿا، جڏهن ته توکي خبر به ناهي ته تون انهن جي قبضي ۽ غلاميءَ ۾ آهين. ۽ مجموعي طور، جيستائين تو وٽ پنهنجي شعور جو ڪو بياني ماڊل نه هوندو، يعني لفظن جو اهو سيٽ جنهن ذريعي تنهنجي شعور اندر ان جي پنهنجي جوڙجڪ ظاهر ٿئي، تون ان تي ضابطو نٿو رکي سگهين. ان تي اهو حڪمراني ڪندو جنهن وٽ تنهنجي شعور جي اهڙي جوڙجڪ موجود هجي. خدا، يا شيطان، يا ڪارپوريشنز ۽ ميڊيا جي اشتهاري شعبن جا چالاڪ ماهر.

هن ريت – لفظن ذريعي – اسان جي دنيا جا بلڪل سڀ مظاهر جوڙيا ويا آهن، جيڪي ڪوانٽم سطح تي اسان جي مادي حقيقت کي شڪل ڏين ٿا – انفرادي کان وٺي گروھي يا اجتماعي حقيقت تائين.

گروھي ۽ اجتماعي حقيقتن جي ذميوار ٻولي آهي – لفظن ۽ انهن سان لاڳاپيل تصويرن جي پيچيده نظام طور. هر ٻولي بي مثال آهي، ۽ هر ٻوليءَ ۾ دنيا جو پنهنجو نام نهاد لساني نقشو سمايل آهي – دنيا جي نظام جو ماڊل، حقيقت کي پنهنجو ڪرڻ جو ڍانچو.

«قوم جي ٻولي ان جو روح آهي، ۽ قوم جو روح ان جي ٻولي آهي، ۽ ان کان وڌيڪ ڪنهن هڪجهڙائيءَ جو تصور ڪرڻ ڏکيو آهي.» (ڊبليو. همبولڊٽ)

لساني سائنس دريافت ڪيو آهي ته ٻولي «رويي جي علامتي ڪنجي» آهي، ڇاڪاڻ ته اسان جو تجربو ڪنهن خاص ٻوليءَ جي عينڪ ذريعي سمجهيو وڃي ٿو ۽ سڀ کان وڌيڪ واضح طور ٻولي، سوچ، حقيقت جي ادراڪ ۽ ان ادراڪ مان پيدا ٿيندڙ رويي جي نمونن جي باهمي لاڳاپي ۾ ظاهر ٿئي ٿو.

سڀ کان مشهور مثال مختلف ٻولين ۾ برف لاءِ لفظن جو تعداد آهي. ايسڪيمو ٻولين ۾ برف جي مختلف قسمن لاءِ ڪيترائي ڏهاڪا لفظ آهن، جڏهن ته انگريزيءَ ۾ اهي سڀ هڪ ئي لفظ "snow" ۾ گڏ ٿيل آهن.

«اسان فطرت کي انهن لڪيرن مطابق ورهائي ڏسون ٿا جيڪي اسان جي مادري ٻوليءَ تيار ڪيون آهن.» (بي. وورف)

اهڙيءَ طرح، اسان جي حقيقت اسان جي دنيا جي تصور مان ٺهي ٿي، يعني اسان جا گمان، ايمان، عقيدا، جيڪي ڪي پٿر تي لڪير ناهن، پر فڪر ۽ غور (ذاتي تجربي جي شعور ۽ انفرادي تشريح) ذريعي تبديل ٿيڻ جي سگهه رکن ٿا، جيڪا پڻ لفظن ۽ لفظن مان ٺهيل خيالن ۽ اسان جي قبول ڪيل لساني نقشي جي مدد سان ٿئي ٿي.

لسانيات جي ماهرن جي انهن نتيجن کي فزڪس جي ڪوانٽم حقيقت بابت نتيجن سان ملائيندي، اهو نتيجو ڪڍي سگهجي ٿو ته اسان جي ٻولي اسان جي حقيقت کي طئي ڪري ٿي. بي. وورف جي ڳالهه کي ٻيهر بيان ڪندي چئي سگهجي ٿو:

اسان فطرت ۽ چوڌاري حقيقت کي انهن لڪيرن تي تخليق ڪريون ٿا جيڪي اسان جي مادري ٻوليءَ رٿيون آهن.

اسان پنهنجي حقيقت لفظن ۽ ٻوليءَ ذريعي تخليق ڪريون ٿا. ۽ اها ڪيتري سٺي يا خراب آهي، ان ڳالهه تي دارومدار رکي ٿي ته اسان ان کي دنيا جي لفظي-لساني تصوير جي ڪهڙي عينڪ مان ڏسون ٿا، ۽ ان ڪري ان کي تخليق ڪريون ٿا. مسيح هن بابت فرمائي ٿو:

«تون پنهنجن ئي لفظن سبب راستباز قرار ڏنو ويندين، ۽ پنهنجن ئي لفظن سبب ڏوهي ٺهرائيندي.»

تنهنڪري، نالي سان سڏڻ جو مطلب آهي مظهر تي قبضو ڪرڻ يا ان کي زندگيءَ ۾ آڻڻ، ڪوانٽم حقيقت جي سطح تي ان سان رابطو قائم ڪرڻ. مختلف نالا مختلف مظاهرن جون ڪنجيون ڏين ٿا. تنهن ڪري جيڪڏهن اسان خدا سان رابطو قائم ڪرڻ چاهيون ٿا، ته اسان لاءِ سندس «صحيح» نالو ڄاڻڻ اهم آهي. يا ائين کڻي چئجي، خدا جي مختلف نالن ذريعي اسان سندس مختلف رخن تائين رسائي حاصل ڪريون ٿا، يعني اجتماعي عقيدن جي مجموعن تائين. الله عبادت جو طلبگار آهي، ڪرشن فرض جي ادائيگي، نيڪ سيرت ۽ فرمانبرداري گهري ٿو، يھوه احڪامن جي نافرمانيءَ تي غضبناڪ ٿئي ٿو ۽ سزا ڏئي ٿو.

عيسيٰ مسيح ڇوٽڪاري ڏيندڙ، نجات ڏيندڙ جي تصوير طور، خدا جو اهو روپ جيڪو اسان کي اونداهيءَ جي غلاميءَ مان ڇڏائي ٿو: خوف، ڪينو، ڏوهه جو احساس، پنهنجي بي وسيءَ جي شرم ۽ ان کي لڪائيندڙ وڏائي ۽ غرور، غصو، وهم، اندر مان چيريندا شڪ، ٻه روئي شعور جي اندروني ورهاست، اڻپورائي، خطرن سان ڀريل معروضي دنيا تي يقين ۽ بقا جي جنگ جي ضرورت، ڏکن ۽ موت جي لازمي هجڻ تي عقيدي مان – مسيح بحيثيت شعور، مسيحي شعور، هڪ پل، هڪ رستي طور جيڪو اسان کي روشني، پيار، وحدت ۽ ڪماليت ڏانهن وٺي وڃي ٿو – اسان جي اندر آسماني بادشاهت ڏانهن، خدا جي روح طور جيڪو اسان کي طاقت، حڪمت، سچائي، خوف ۽ ڪوڙ کان آزاديءَ سان ڀري ٿو – مسيح ابنِ آدم طور، جيڪو اسان کي اندروني طور اسان جي سموري انسانيت جي گڏ ڪيل بلند ترين اجتماعي صلاحيت سان ڳنڍي ٿو، ۽ اهڙيءَ طرح اسان کي خدائي روپ عطا ڪري ابدي زندگيءَ ڏانهن وٺي وڃي ٿو – اهڙو مسيح هڪ متفقہ نقطو آهي. هي سڀني ايمانن ۽ مذهبن جي گڏيل سهمتيءَ جو مرڪز آهي.

عيسيٰ مسيح – هي هڪ متفقہ نقطو آهي. اهو خود خدا آهي، جيڪو انسان بڻيو ته جيئن انسان خدا بڻجي سگهي. يا اهو پيغمبر عيسيٰ آهي، جنهن کي خدا مسلمانن ڏانهن موڪليو ته جيئن انسانن کي اعليٰ ترين علم سيکاري ۽ آخري زماني ۾ کين ٻيهر موڪلي ٿو، جڏهن اهي هن علم کي پوري ڪمال سان سمجهڻ لاءِ تيار هوندا. يا اهو مسيحا آهي، جنهن جو يهودي اڄ تائين هڪ اڳواڻ ۽ خدا جي غضب کان نجات ڏيندڙ طور انتظار ڪري رهيا آهن. بهرحال، هي هڪ اجتماعي عقيدو آهي جنهن پاڻ کي تخليق ڪيو ۽ مجسم ڪيو. هي زندهه ايمان آهي، زندهه ڪلام آهي، جيڪو انسانن سان، اسان مان هر هڪ سان، اسان جي بلند ترين صلاحيت جي طرفان ڳالهائي ٿو.

صلاحيت. هي زندهه سچ آهي. ۽ سچائي اهو سچ آهي جيڪو توکي وڌائي ٿو، زندگيءَ کي وڌائي ٿو، طاقت کي وڌائي ٿو، پيار کي وڌائي ٿو، يعني توکي خدا سان زندگي، طاقت ۽ پيار جي اندروني چشمي طور ڳنڍي ٿو. هر سچ سچائي ناهي هوندو. پر رڳو اهو، جيڪو زندگيءَ کي وڌائي ٿو.

ان ڪري ئي اسان مسيح ڏانهن دائمي (وقت کان بالاتر) اندروني رهبر، استاد جي حيثيت سان رجوع ڪريون ٿا، جيڪو اسان کي پنهنجي حقيقت جا باشعور خالق، مجسم خدا بڻجڻ سيکاري ٿو.

«۽ جيڪڏهن تنهنجو ايمان رائي جي داڻي جيترو به هوندو – تون هن جبل کي چوندين ته هتان هٽي وڃ، ۽ اهو تنهنجي چوڻ تي هٽي ويندو»، – مسيح فرمائي ٿو.

مسيح سهمتيءَ جو نقطو آهي، ۽ اجتماعي ايمان ۽ ولين جي ڪوششن سان پيدا ٿيل، اسان جي شعور کي بدلائڻ جو طريقو آهي. پاڻ تي ضابطو حاصل ڪرڻ جو طريقو. پنهنجي ڪائنات جا با شعور تخليقڪار بڻجڻ جو اسان جو طريقو. سموري ڪائنات جا.

مسيح اسان کي خدا، اڪيلي خدا جا ديوتا ۽ ٻار بڻائي ٿو. ڇاڪاڻ ته، جيڪڏهن سوچيو وڃي، ته اسان مان ڪير تيار آهي – هن طرح هڪدم، پاڻ کي هينئر خدا سمجهندي ئي، هن سڄي دنيا جي تخليق جي پوري ذميواري کڻڻ لاءِ؟ پنهنجي جسم جي سمورن حصن جي ڪماليت لاءِ، پنهنجي گهڻ رخي روح لاءِ، پنهنجي پوري شعور لاءِ، پوري اجتماعي حقيقت لاءِ – هر ان شيءِ لاءِ جيڪا ٿي رهي آهي ۽

ڪڏهن دنيا ۾ ٿي گذري هجي ۽ اڃا ٿيڻي هجي… خود پيار جي ڪماليت جي ذميواري کڻڻ لاءِ؟

اسان کي هڪ اڪيلي خدا، پيءُ خدا جي ضرورت آهي، جيڪو پنهنجي نگران نظر سان بنيادي قانونن – فزڪس ۽ شعور جي قانونن سميت گڏيل اڪيلي حقيقت کي سنڀالي رکي ٿو. شعور جي فزڪس. اسان کي وڏي ڀاءُ ۽ مرشد مسيح جي ضرورت آهي، جيڪو پاڻ تي ضابطي جي رستي تي، اسان جي بلند ترين صلاحيت – الاهي پيار کي اعليٰ ترين طاقت، اعليٰ ترين مرضي، اعليٰ ترين عقل ۽ حڪمت طور سمجهڻ جي رستي تي اسان جي اڳواڻي ڪري ٿو. اسان کي خدا جي ماءُ (مريم) جي ضرورت آهي، جيڪا اسان تي ديوتائن وانگر ايمان رکي ٿي، تڏهن به جڏهن اسان پاڻ ويساهه وڃائي ويهون ٿا. خدا کي جنم ڏيندڙ – ماءُ، جيڪا پنهنجي ايمان سان اسان کي ٻيهر ٻيهر خدا طور جنم ڏئي ٿي، پاڻ تي مطلق، غير مشروط ايمان ۾ اسان کي پختو ڪري ٿي، پنهنجي دائمي پاڪيزگيءَ سان اسان کي ياد ڏياري ٿي ته اسان پيٽ مان نه، پر خالق جي شعور مان، خدا مان جنم وٺون ٿا – اڳ ۾ تيار ڪيل جسماني لباسن (اوتارن) ۾. اسان مسيح جي پاڪ شرڪت (يوڪريسٽ) جي عمل سان جنم وٺون ٿا، يعني انساني جسم ۽ دماغ کي پيار جي الاهي شعور سان ملائڻ سان.

اهو ئي پيار جو وصال آهي. تنهنجي بلند ترين صلاحيت سان ميلاپ، اي انسان. خدا ۾ جنم – هڪ ديوتا، جسم ۾ روح، تنهنجي منفرد انساني روپ ۾ پيار بڻجي.

پوءِ، مسيح هڪ متفقہ نقطو آهي. ٻڌ ڌرم وارا سندس ٻي آمد ۾ ايندڙ ٻڌ ميتريا کي ڏسن ٿا، جيڪو توشيتا (راحت) جي آسمان مان لهي ٿو ۽ انسانن کي ديوتائن وانگر لطف اندوز ٿيڻ سيکاري ٿو. سلاوڪ روايت پسند کيس ڇوٽڪاري ڏيندڙ ڏسن ٿا، جيڪو سلاوڪ نسل کي وجود جي نئين بلندين تي وٺي وڃي ٿو،

ابن ڏاڏن جي خدائي شجري کي غير مشروط پيار جي ميوي سان تاجدار ڪري ٿو. باطني صوفي کيس عظيم فيلسوف يا روحاني معالج سمجهن ٿا، جيڪو انسانن تي دائمي زندگيءَ جي اندروني چشمي جو راز ۽ مافوق الفطرت صلاحيتن تائين پهچ کولي ٿو.

سائي بابا، جنهن جو هندستان ۽ ٻاهر وڏو احترام ڪيو وڃي ٿو، اهو چئي ته هو راجا رام (وشنُو جو اوتار) جو نئون روپ آهي، رام ۽ عيسيٰ (مسيح) جي تصوير کي اعليٰ ترين خدا جي مجسم ذات طور گڏ ڪيو، ۽ هندو ڪلچر ۾ رام-مسيح جي تصوير کي اولهه ۽ اوڀر، کاٻي ۽ ساڄي دماغ جي حصن جي وچ ۾ پل بڻائي پيش ڪيو، اهو اشارو ڪندي ته هر ماڻهو پنهنجي اندر رام، مسيحي شعور دريافت ڪري سگهي ٿو ۽ کيس ڪرڻ گهرجي – پنهنجي اندر مادي دنيا تي ذاتي فتح ۽ پنهنجي الاهي فطرت جي مڃتا طور.

تاؤ وارا چون ٿا: اسان امرتا جو رستو دريافت ڪيو، مسيح اسان تي کولي ڇڏيو – ته ڇا جي لاءِ.

هتي مکيه ڳالهه اها آهي ته اسان هاڻي ورهائڻ ۽ تڪرار وڌائڻ جا بهانا نٿا ڳوليون (۽ اهو هميشه اندروني ورهاست ۽ اندروني جنگ آهي جيڪا اسان جي شعور کي ٽڪرا ٽڪرا ڪري ٿي)، اسان سهمتي ڳوليون ٿا، جيئن پنهنجي سچائي ۽ پاڻ تي ضابطي جي طاقت جو بنياد هجي. ۽ جيئن مسيح چيو، «جيڪو ڳولي ٿو سو لڌو وٺي ٿو».

«پر جيڪڏهن ڪو گهر پنهنجي اندر ورهائجي وڃي، ته اهو قائم نه رهي سگهندو.»

سهمتي – انسان جي طاقت ۽ اندروني يڪجهتيءَ جو بنياد آهي. جيڪڏهن تنهنجي توانائي مسلسل اندروني ۽ ٻاهرين جنگ تي خرچ ٿئي ٿي، ته اها رڳو شعور، روح ۽ جسم جي سچائي ۽ اتحاد کي قائم رکڻ لاءِ ڪافي نٿي رهي. ۽ اهي ٽئي ٽٽڻ، ڳرڻ شروع ڪن ٿا. سهمتي توانائيءَ جو نالو آهي. طاقت توانائيءَ مان آهي. خود زندگي توانائي آهي. پيار ان ڳالهه جو نالو آهي ته توانائي، زندگي، طاقت کي پنهنجي اندر ڪيئن وڌايو وڃي، نه ڪي ضايع ڪجي.

هتي اهو سمجهڻ گهرجي ته تنهنجي جسماني پيدائش وقت توکي 120 سالن جي زندگيءَ لاءِ توانائيءَ جو حصو ڏنو ويو هو – ۽ تون ان کي ڪيئن خرچ ڪندين، ان تي ٻڌل آهي ته تون هن سالميت ۾ ڪيئن ۽ ڪيترو جيئندين – هن شعور، هن روح، هن جسم ۾. توانائي هر هڪ شيءِ لاءِ گهربل آهي. تون اهو ڄاڻين ٿو. تڪرار تمام گهڻي توانائي کائي ٿو، ڪنهن شيءِ جو مالڪ هجڻ، غير مادي شيءِ هجي، علم ئي کڻي هجي، توانائي گهري ٿو، هر تعلق توانائي گهري ٿو، هر ڪاميابي توانائي گهري ٿي، هر ڪم، تنهنجي ڪنهن به منصوبي جي تڪميل توانائي گهري ٿي، هر حرڪت توانائي گهري ٿي. ها، اسان ڄڻ روزانو ان توانائيءَ کي ننڊ ۽ کاڌي ذريعي پورو ڪرڻ سکي ورتو آهي. پر ٻاهرين وسيلن مان اها توانائي پوري ڪندي، تون ڪنهن نه ڪنهن طرح پنهنجي مستقبل جي توانائي خرچ ڪرين ٿو، ۽ ننڊ – لفظي معنيٰ ۾ – تنهنجو وقت کائي وڃي ٿي.

ان ۾ اهو به شامل ڪر ته هر قدم تي، تنهنجي هر جذبي تي – هر خوف، شرم، ڏوهه جي احساس، ناراضگي، عدم سهمتيءَ تي، خوشيءَ يا ڪاوڙ ۽ غصي جي هر گهڙيءَ تي، مالڪ هجڻ جي هر خواهش تي، حسد، ساڙ، برتريءَ جي خواهش ۽ وڏائيءَ جي ٻين اظهارن تي،

هر عادت ۽ نشي تي – پيٽ پرستي ۽ شهوت کان، ڪافي ۽ انرجي ڊرنڪس کان، خطري جي چاهه ۽ خريداريءَ جي چريائپ کان وٺي منشيات ۽ جوا تائين – توکي «توانائيءَ جا شڪاري» تنهنجي توانائي مان گذر سفر ڪرڻ لاءِ ڦاسائين ٿا، ۽ تون سمجهي ويندين ته هي معاملو بلڪل به معمولي ناهي. هي توانائيءَ جي، تنهنجي توانائيءَ جي جنگ، مسلسل ۽ سنجيدگيءَ سان هلي رهي آهي.

يعني روح جي جنگ ڪو افسانو ناهي، پر هڪ عام روزاني جو عمل آهي. ۽ تون ڪهڙا فيصلا ڪرين ٿو، ڪهڙن جذبن سان جيئين ٿو، ڇا توکي آسانيءَ سان توانائيءَ جي خرچن ڏانهن مائل ڪري سگهجي ٿو، ان تي ڀاڙي ٿو ته تون توانائيءَ جا اهي 120 سال ڪيئن گذاريندين – ڇاڪاڻ ته اها سڀ توانائي 30-40 سالن جي بي لغام زندگيءَ ۾ به ختم ڪري سگهجي ٿي. ماڻهو چوندا آهن: «عمل پوکيندين – عادت لڻندين، عادت پوکيندين – ڪردار لڻندين، ڪردار پوکيندين – قسمت لڻندين». مسيح ان ۾ اضافو ڪري ٿو ته حياتياتي توانائيءَ جي معاملي ۾ تنهنجا ظاهري عمل ايترا اهم ناهن، جيترا تنهنجا اندروني ارادا: عقيدا، خواهشون، احساس ۽ خيال آهن.

اوھان ٻڌو آهي ته اڳين کي چيو ويو هو: «قتل نه ڪر». پر مان اوهان کي چوان ٿو ته جيڪو به پنهنجي ڀاءُ تي ڪاوڙجي ٿو، سو اڳي ئي گناهه ڪري چڪو. اوهان ٻڌو آهي ته اڳين کي چيو ويو هو: «زنا نه ڪر». پر مان اوهان کي چوان ٿو ته جيڪو به ڪنهن عورت کي بري نظر سان ڏسي ٿو، تنهن پنهنجي دل ۾ اڳي ئي ساڻس زنا ڪئي آهي.

گناهه ڪو غير اخلاقي ڪم ناهي، يعني رڳو اخلاق يا قانون جي خلاف ڳالهه ناهي. گناهه تنهنجي فطرت جي خلاف هڪ لغزش، هڪ غلطي آهي. تنهنجي سچي فطرت جي خلاف. هي اهو آهي جيڪو

تنهنجي اندر زندگيءَ جي توانائيءَ کي گهٽائي ٿو. تنهن ڪري «گناهه نه ڪر» جو مطلب آهي، پنهنجي سچي فطرت جي خلاف نه وڃ، توانائي کي اجايو ضايع نه ڪر.

پر هن سڀ ڪجهه سان ڪيئن جيئجي، ڪيئن منهن ڏجي، جڏهن ته وڏا بزرگ به چون ٿا ته انسان «فطرتي طور گنهگار» آهي، ۽ اهي سڀ جذبا – خوف ۽ ڪاوڙ کان وٺي مخالف جنس جي خواهش تائين – اسان لاءِ قدرتي آهن؟ ۽ جنگ ۽ مقابلو – ڪنهن حد تائين گذر سفر جو اڪيلو رستو آهي جيڪو اڄ جي سماج اسان لاءِ ڇڏيو آهي؟

اهڙي دنياوي نظام ۾ انسان هن دنيا جي نگران قوتن جو بڇڙو ارادو ڏسي سگهي ٿو، جتي هر قدم تي توکي ڦاسايو ۽ دوهيو وڃي ٿو، جڏهن ته تون سمجهين ٿو ته هي سڀ عام آهي، ته ائين ئي هجڻ گهرجي – ڄڻ ته انسان هجڻ جو مطلب ئي اهو آهي. پر تون هن سڀ کي هڪ وسيع تناظر ۾ به سمجهي سگهين ٿو: ته هي رڳو هڪ تربيت آهي، خود تي ضابطي جي مشق آهي، پاڻ کي برعڪس طريقي سان سڃاڻڻ جو هڪ لازمي دور آهي.

«انسان پنهنجي فطرت سبب برائيءَ ڏانهن مائل ناهي، پر پنهنجي ڪچي جوانيءَ سبب آهي»، – پاڪ ڪتاب ۾ خدا فرمائي ٿو.

هتي «انسان» مان مراد پوري انسانيت آهي. خدا فرمائي ٿو ته انسانيت اهڙي «گنهگار» طرز زندگي ۽ پاڻ کي سمجهڻ ڏانهن پنهنجي فطرت سبب نه، پر پنهنجي اڻ پختگيءَ سبب مائل آهي. ۽ اڳتي…

«منهنجو روح هميشه انسان ۾ نه رهندو، – رب فرمايو – سندن ڏينهن هڪ سئو ۽ ويهه سال هوندا.»

تنهنجي زندگيءَ جي توانائي 120 سالن تائين محدود ڪئي وئي آهي ته جيئن تون ان جو انتظام ڪرڻ سکين، الاهي روح حاصل ڪرين، ڇاڪاڻ ته اسان ڪنهن وسيلي جو انتظام ڪرڻ تڏهن ئي سکون ٿا جڏهن اهو وسيلو محدود هجي. هن توانائيءَ کي اهڙي طرح استعمال ڪرڻ سکڻو پوندو ته اها وڌي، نه ڪي ضايع ٿئي.

اهڙي طرح جِيءُ جو تنهنجي اندر زندگي، يعني زندگيءَ جي توانائي، وڌي، گهٽ نه ٿئي. توانائيءَ جي ضايع ٿيڻ جي سوراخن کي سمجهه ۽ بند ڪر. شعور جي پاڪائي قائم رک – ته جيئن «توانائيءَ جي شڪارين» وٽ تو ۾ پڪڙڻ لاءِ ڪجهه نه هجي – باقاعدي روح ۽ عقل کي پاڪ ڪر – توبهه ۽ پشيمانيءَ سان – جيئن تون باقاعدي ڏند صاف ڪرين ٿو ۽ غسل ڪرين ٿو، ته جيئن جراثيمن کي وڌڻ ۽ تو تي قبضو ڪرڻ جو موقعو نه ملي. جيئن مسيح فرمائي ٿو:

«ڏسو، هن دنيا جو سردار (شيطان) اچي رهيو آهي، ۽ مون ۾ سندس ڪجهه به ناهي.»

يعني – ڀلي گذري وڃي، هن وٽ مون ۾ پڪڙڻ لاءِ ڪجهه به ناهي. مان پاڪ آهيان.

پاڪ بڻجي وڃ. پاڪ هجڻ عام ڳالهه آهي. اها تنهنجي سچي، الاهي فطرت آهي. پاڪ روح سان ڳنڍجي وڃ. ڳول ۽ زندگيءَ جي توانائيءَ جي اڻ کٽ وسيلي تائين پهچ حاصل ڪر – سڀني شين جي سرچشمي تائين. ۽ اهو پيار ذريعي کلي ٿو. پيار اهڙي توانائي آهي،

اهڙي توانائيءَ جي لهر آهي، جيڪا توکي تنهنجي اندر ئي زندگيءَ (توانائيءَ) جي لامحدود دائمي چشمي سان ملائي ٿي.

ان ڪري ئي پيار. رڳو ان ڪري نه جو هي هڪ اخلاقي قانون ۽ حڪم آهي. پر ان ڪري جو پيار تنهنجي سچي فطرت آهي. تون ان ۾ سٺو محسوس ڪرين ٿو. اهو ٿي نٿو سگهي ته تون پاڻ کي خراب محسوس ڪرين ۽ اهو ئي تنهنجي فطرت هجي. گناهه تنهنجي فطرت ناهي، اهو رڳو هڪ پس منظر آهي جنهن تي تون پنهنجي سچي روپ کي سڃاڻين ٿو، هي هڪ تربيتي بار آهي، جنهن سان تنهنجا روحاني عضوا سگھارا ٿين ٿا، تنهنجي اندروني طاقت، پاڻ تي ضابطي جي طاقت وڌي ٿي.

گناهه تنهنجي فطرت ناهي. غلطي يا لغزش ڪڏهن به معيار نٿي ٿي سگهي، اها شئي تنهنجي سچي فطرت نٿي ٿي سگهي جيڪا تو کان توانائي وڃائي، سچائي وڃائي ۽ – نتيجي طور – تباهي، پستي ۽ ڏکن جو سبب بڻجي. جڏهن ته تنهنجي سچي فطرت اها آهي جيڪا توکي حقيقي طور سٺو محسوس ڪرائي، اها جيڪا توکي سچو سرور، فضل، راحت عطا ڪري. هي بلڪل واضح آهي!

پيار تنهنجي سچي فطرت آهي. ۽ هي پيار زندگيءَ جي چشمي سان سڌو سنئون تعلق قائم ڪرڻ سان شروع ٿئي ٿو. هو هوشيار آهي، هو هميشه توسان تنهنجي ئي ٻوليءَ ۾ ڳالهائي ٿو. جيڪڏهن تون پڇين. ساڻس رابطو ڪري سگهجي ٿو ۽ هڪ با شعور عقل واري ڳالهه ٻولهه برقرار رکي سگهجي ٿي. پر هو ڪڏهن به تنهنجي مرضيءَ کان سواءِ تنهنجي زندگيءَ ۾ دخل نٿو ڏئي، هو تنهنجي چونڊ جي آزاديءَ جو احترام ڪري ٿو. پر جيڪڏهن تون چاهيندين ۽ ان جو ارادو ظاهر ڪندين، ته هو شروع ڪندو

توسان ڳالهائڻ – خيالن ۾. ۽ جيئن خيالن ۾، تيئن ئي هو توکي احساسن ۽ خواهشن ۾ جواب ڏئي ٿو. ۽ رڳو هو ئي تنهنجي عقيدن کي تبديل ڪرڻ، تنهنجي حقيقت جو با شعور خالق بڻجڻ، دماغ جي نيورل رشتن کي نئين سر ترتيب ڏيڻ ۾ تنهنجي مدد ڪري سگهي ٿو، ۽ رڳو هو توکي سچ پچ پيار ڪرڻ سيکاريندو – مطلق، غير مشروط، دائمي پيار سان.

هو روح جي پاڪائي واپس آڻڻ ۽ تنهنجي احساسن جي دائري کي وسيع ڪرڻ ۾ تنهنجي مدد ڪندو، ڏکن کي ختم ڪري اڻ کٽ خوشيءَ کي وڌائيندو، جنهن کي تون با شعور نموني هلائي سگهندين، دنيا اڳيان تنهنجون منفرد صلاحيتون ۽ ڏات، تنهنجي اندر خدا جو تحفو ظاهر ڪرڻ ۽ کيس پيش ڪرڻ ۾ مدد ڪندو، ۽ توکي سچ پچ خوش انسان بڻائيندو.

نتيجي ۾، تنهنجي اندر هن سرچشمي سان رابطو ئي توکي ابدي زندگيءَ تائين رستو ڏئي ٿو، ڇاڪاڻ ته پيار جي لهر تي تنهنجي اندر توانائي وري ڪڏهن به ختم نه ٿيندي. تون ان ۾ موجود رهندين، ۽ اهو مسلسل تنهنجي اندر وڌندو ۽ امڊندو رهندو، تنهنجي شعور، تنهنجي روح، تنهنجي جسم، تنهنجي پوري حياتيات کي نئون ڪندو، تنهنجي اندر نيون نيون صلاحيتون ۽ ڏاتيون، پيار جا نوان نوان رخ نروار ڪندو، ته جيئن ان جو وهڪرو آس پاس وارن تي وهي، ته جيئن اهو تنهنجي اندر بيهي نه وڃي، پر توانائيءَ وانگر زندهه رهي. ڇاڪاڻ ته توانائي حرڪت آهي. پيار جي دائمي حرڪت. پيار جي دائمي توانائي.

هاڻي رڳو چاهڻ، ارادو ظاهر ڪرڻ، پنهنجن جذبن ۽ خيالن کي ان تي بيهارڻ – ۽ هن چشمي سان هڪ باشعور رابطو قائم ڪرڻ باقي آهي. تنهنجي پنهنجي اندر.

«پنهنجي خداوند خدا سان پنهنجي پوري دل، پنهنجي پوري روح، ۽ پنهنجي پوري عقل سان پيار ڪر – ۽ پنهنجي پاڙيسريءَ سان ائين پيار ڪر جيئن پاڻ سان»، – مسيح فرمائي ٿو.

ڪيئن؟ هي ۽ ٻيو سڀ ڪجهه خدا توکي ساڻس اندروني ڳالهه ٻولهه ۾ سيکاريندو. خدا سان اندروني ڳالهه ٻولهه خواهش، ارادي جي اظهار ۽ قربانيءَ سان کلي ٿي. الاهي شعور، پيار جي شعور جو شريڪ بڻجي وڃ.

مسيح ۽ پاڪ ماءُ (مريم) جي شعور سان قرباني ۽ سنگت (ذاتي سنگت)

منهنجا پيءُ ۽ اسان جا خداوند عيسيٰ مسيح، مون کي پنهنجو هڪ حصو سمجهي قبول ڪر. مون کي پنهنجي زنده الاهي شعور ۾ شريڪ ڪر. مون کي پنهنجي پيار، سگهه، ۽ پنهنجي روح، پاڪ روح، واحد روح جي حاضريءَ سان ڀري ڇڏ.

مون کي پيار ڪرڻ سيکار، منهنجا مولا. مون کي پاڻ سان، پنهنجو پاڻ سان، ۽ سڀني ويجهن ۽ ڏور وارن سان پنهنجي پيار سان پيار ڪرڻ سيکار، اي اسان جا پيءُ. منهنجي اندر دائمي زندگيءَ، اڻ کٽ پيار جو اندروني سرچشمو کولي ڇڏ، ۽ پيار ۽ زندگيءَ جو هي وهڪرو سدائين منهنجي وسيلي وهندو رهي، آس پاس وارن تي ڌيان، سنڀال، ڏات جي اظهار، فضل ۽ برڪتن سان اٿلندو رهي، اي مولا!

منهنجي روح، منهنجي دماغ ۽ منهنجي جسم کي هر گندگي ۽ گناهه کان پاڪ ڪر، اي خداوند. منهنجو روح، منهنجي مرضي ۽ منهنجي حياتياتي سگهه انهن سمورن واعدن، شرطن، معاهدن مان واپس ڏيار، جيڪي مون اڻ ڄاڻائيءَ ۾ يا ڄاڻي واڻي، پنهنجي نادانيءَ سبب، ڪنهن به مخلوق، وجود، انسان، روحاني گروهن ۽ درجن سان ڪيا هئا. اي خداوند، مون کي پنهنجي آڏو ٻيهر آزاد ۽ پاڪ ڪر، ته جيئن مان تنهنجي پيار کي ان جي پوري ڪمال سان حاصل ڪري سگهان ۽ پنهنجي پوري دل، پنهنجي پوري روح سان محسوس ڪريان ۽ پنهنجي پوري عقل سان سمجهان.

منهنجا سڀ خوف ۽ منهنجا سڀ ڏک مٽائي ڇڏ، اي مولا – منهنجي عقيدن، يقينن، خواهشن، احساسن، سوچڻ جي نموني ۽ منهنجي زندگيءَ جي طريقي کي تبديل ڪرڻ ۾ منهنجي مدد ڪر، انهن کي منهنجي اندر زندگيءَ جي وهڪري سان، سچي پيار جي وهڪري سان موافق ڪر.

مون کي ائين جيئڻ سيکار، اي مولا، ته جيئن منهنجي اندر ۽ منهنجي چوڌاري زندگي وڌي، گهٽ نه ٿئي.

مون تي پنهنجي زندگيءَ جو سچو مقصد ۽ منهنجو الاهي فرض ظاهر ڪر، اي خداوند.

مون کي منهنجي ڏات عطا ڪر، اي مولا، منهنجي اندر پنهنجو الاهي تحفو کولي ڇڏ. ان جو قدر ڪرڻ ۽ بغير ڪنهن شرم يا جهجھڪ جي دنيا ۾ کليءَ طرح ظاهر ڪرڻ سيکار، ان جي اظهار سان منهنجي حقيقت ۽ چوڌاري ماڻهن کي مالامال ڪر، پيار کي وڌائيندي ۽ زندگيءَ کي وسيع ڪندي.

اي خداوند، مون کي پيار جو اظهار ڪرڻ، ۽ ٻين انسانن تائين برڪت ذريعي پنهنجي ايمان جي طاقت پهچائڻ سيکار.

مون کي ڀٽڪيل روحن کي جاڳائڻ سيکار، کين خالق جي شعور ۽ سندن سچي فطرت ڏانهن موٽائيندي، جيڪا طاقت، پيار، خوشي، سچائي، راحت ۽ ادب آهي.

مون کي پنهنجو دوست، پيار ڪندڙ ڀاءُ، ڀيڻ بڻجڻ سيکار، اي خداوند.

اي مولا، مان ايمان رکان ٿو ته تون مون کي پنهنجي حڪمراني ۽ منهنجي پوڄا خاطر نه، پر پنهنجي پيار ۽ رحمت خاطر قبول ڪرين ٿو، ته جيئن پنهنجي الاهي شعور ۾ شريڪ ڪري، مون کي منهنجي منفرد انساني روپ ۾ ديوتا بڻائين، مون کي پنهنجي حقيقت جو با شعور خالق ۽ اسان جي گڏيل گھڻ-دنيائي حقيقت جو ساٿي خالق بڻجڻ سيکارين.

اي خداوند، مون کي ديوتائي بلندين ۽ پاڪيزگي حاصل ڪرڻ جي رستي تي منهنجي لاءِ موزون رفتار سان وٺي هل. منهنجي اندر پنهنجي الاهي بادشاهت، دائمي زندگيءَ جي حقيقت، ڌرتي ماءُ ۽ پاڪ ماءُ (مريم) سان وحدت جي حقيقت کي ظاهر ڪر. مون کي اسان جي واحد پيءُ سان ملائي ڇڏ، جيڪو منهنجي اندر زندگيءَ جو سرچشمو آهي.

مون کي منهنجي رستي تي هلائي وٺ، اي مولا. مان پنهنجو منفرد رستو تنهنجي طرفان قبول ڪريان ٿو.

هن ۾ منهنجي آزاد مرضيءَ جو اظهار آهي. ۽ منهنجي ۽ تنهنجي مرضيءَ موجب ائين ئي هجي، اي مولا، ڇاڪاڻ ته اسان هڪ آهيون. اسان اهو ئي آهيون، جيڪي اسان آهيون. اسان پيار آهيون.

۽ منهنجا سڀ خوف، شڪ، بي ايماني، دماغ جي مزاحمت، فريب واري دماغ جا سمورا سانچا مان شفا لاءِ توکي سونپيان ٿو، اي خداوند.

مان زندگيءَ کي چونڊيان ٿو! مان پيار کي اعليٰ ترين سرور طور چونڊيان ٿو، جيڪو منهنجي خدائي-انساني فطرت جو حصو آهي!

۽ مان تنهنجو شڪريو ادا ڪريان ٿو، اي مولا، جو هي سڀ اڳ ۾ ئي پورو ٿي چڪو آهي. تنهنجي ئي سڀ ساراهه آهي!

پاڪ ماءُ (مريم)، مون کي پنهنجو الاهي ٻار ڪري قبول ڪر، مون کي منهنجو پاڻ هجڻ، منهنجي منفرد انساني روپ ۾ مجسم ديوتا بڻجڻ جي سچي خوشيءَ خاطر بي ايمانيءَ جي سڀني ٻنڌنن ۽ زنجيرن کان آزاد ڪر، مون کي اسان جي خداوند عيسيٰ مسيح تي ايمان، واحد پيءُ خدا تي ايمان، ۽ پاڻ تي ديوتا ۽ خدا جو پيارو ٻار هجڻ تي ايمان جي برڪت ڏي، مون کي پيار ۽ خوشگوار دائمي زندگيءَ جو آشيرواد ڏي، منهنجي پنهنجي حقيقت جو ديوتا ۽ بادشاهه طور جنم وٺڻ ۾ مدد ڪر. مان تنهنجو شڪريو ادا ڪريان ٿو، اي ماءُ، جو هي اڳي ئي مڪمل ٿي چڪو آهي! تنهنجي ئي وڏائي آهي!

مان تنهنجي اندر ديوتا جي پيدائش جي شاهدي ڏيان ٿو، جسم ۾ خدا جي روح جي پيدائش جي، تنهنجي منفرد انساني روپ ۾، منهنجا دوست ۽ منهنجا ڀاءُ، منهنجي ڀيڻ.

هاڻي تنهنجي اڳيان مسيح ۽ پاڪ ماءُ سان اندروني ڳالهه ٻولهه کلي ٿي.

۽ بلڪل هينئر ئي خدا توسان ڳالهائي رهيو آهي، ۽ جيڪڏهن تون ڌيان ڏيندين، خاموشيءَ ۾ ويهندين، اکيون بند ڪندين ۽ غور سان ٻڌندين، ته تون سندس حاضريءَ کي پنهنجي اندر ٻڌي سگهندين – پنهنجن

خيالن، احساسن، خواهشن ۽ روح جي لهرن ۾. ۽ بلڪل هينئر خدا توکي سڏي ٿو:

مون سان سدائين ڳالهاءِ. مون سان سدائين رهه. مون سان سدائين جِيءُ. ڇاڪاڻ ته اسان هڪ آهيون. اسان پيار آهيون.

خدا سان اندروني ڳالهه ٻولهه ۾، تون کائنس ڪو به سوال پڇي سگهين ٿو. پر مکيه ڳالهه اها آهي ته خدا سان اندروني ڳالهه ٻولهه ذريعي تنهنجو شعور نئين سر ترتيب وٺڻ گهرجي – مظلوم/صارف جي حيثيت مان خالق جي شعور ڏانهن. ان ڪري تنهنجا سوال سڀ کان پهرين ان ڳالهه جي سمجهه ڏانهن هجڻ گهرجن ته تون پنهنجي حقيقت ڪيئن ۽ ڇا سان ٺاهي رهيو آهين، خاص طور تي ان جي انهن رخن بابت جيڪي توکي پسند ناهن، ۽ نئين حقيقت جي تخليق ڏانهن (ڏسو ڀاڱو: خدا سان اندروني ڳالهه ٻولهه ۽ ضميمي ۾ اندروني ڳالهه ٻولهه جو مثال).

اهو سمجهندي ته تنهنجو شعور ڪيئن جوڙيل آهي، ۽ تون پاڻ هڪ خالق طور پنهنجي تخليق ڪيل حقيقت جو ذميوار آهين، تون چونڊي سگهين ٿو ته ڪهڙي حقيقت تخليق ڪجي – اهو چونڊيندي ته پنهنجي شعور جي درجن کي ڇا سان ڀريو وڃي. ۽ پنهنجي حقيقت کي باشعور انداز ۾ تخليق ڪر. ان بنيادي حد کي ياد رکندي – اها توانائي جيڪا توکي 120 سالن لاءِ ڏني وئي آهي. ۽ پنهنجي تخليق ڪيل حقيقت جي خالق واري ذميواري کڻندي. وڌيڪ چٽيءَ طرح، تنهنجي حقيقت ئي تنهنجي ذميواري آهي. ڪو به خاص طور تي ان جو جائزو نٿو وٺي ته توکي ڪو انعام ڏئي يا ان جي تعريف ڪري. بس تون اهو ئي جيئين ٿو جيڪو تو پاڻ تخليق ڪيو آهي.

تنهن هوندي به پنهنجي شعور جي اونهن بنيادن کي تبديل ڪرڻ: عقيدن ۽ يقينن کي، ادراڪ جي نموني کي – عملي طور تي ڏکيو ڪم ثابت ٿئي ٿو. هڪ انسان جنهن خالق جو رستو چونڊيو آهي، ۽ هن رستي تي هلي رهيو آهي، اهو انهن سڀني خوفن ۽ ورهاستن سان منهن ڏئي سگهي ٿو جن سان سندس لاشعور ڀريل هو: پئسن، عزت ۽ آمدنيءَ جي ذريعن جو نقصان، موتمار بيماريون، طاقتور ادارن جا حملا (سرڪاري يا غير سرڪاري)، آزادي ۽ زندگيءَ کي خطرا، ٻارن جي زندگيءَ جا خطرا، جنگيون، وبائون… مختصر اهو ته سڀ خوف حقيقت بڻجڻ لڳي سگهن ٿا – رڳو انفرادي ئي نه، پر خانداني، قومي، ۽ سموري انسانيت جا خوف… ۽ هر وقت ماڻهو آخر تائين وڃڻ لاءِ تيار ناهي هوندو، مڪمل طور رڳو پاڻ تي پنهنجي حقيقت جي خالق طور ويساهه چونڊڻ لاءِ، هر شيءِ ۽ هر واقعي جو سبب رڳو پنهنجي اندر ڳولڻ لاءِ. ۽ ٻيهر، هن لاءِ توانائي گهربل آهي، ۽ جيڪڏهن پيار نه هجي، جيڪڏهن زندگيءَ جي واحد سرچشمي تائين پهچ نه هجي، ته اها توانائي جلد ختم ٿي وڃي ٿي.

تنهن ڪري اسان کي هن رستي تي مدد جي ضرورت پوي ٿي، ۽ پاڻ تي خالق طور يقين رکڻ سٺي ڳالهه آهي، پر، عملي طور، اڪثر ماڻهن لاءِ ايمان جو سڀ کان اثرائتو فارمولو پاڻ تي هڪ ديوتا ۽ ساڳئي وقت اڪيلي خدا جو پيارو ٻار هجڻ جو يقين آهي. عيسيٰ هڪ وڏي ڀاءُ ۽ رهبر طور ۽ پاڪ ماءُ (مريم) ضروري اشارا ڏين ٿا ۽ سڄي رستي تي تنهنجي مدد ڪن ٿا. پر اهي – ڌيان ڏي! – تنهنجي جاءِ تي ڪم نٿا ڪن، اهي تنهنجو رستو تنهنجي بدران نٿا طئي ڪري سگهن ۽ – ماضيءَ جي «خدا-غلام»، «ڌنار-ٻڪريون» يا «تون حاڪم، مان بيوقوف» وارن نمونن کي پٺتي ڇڏيندي – توکي پنهنجي دنيا جو باشعور تخليقڪار بڻجڻ ۾ مدد ڪن ٿا.

۽ ٻار ڪيئن جيئندا آهن؟ کيل کيل ۾! کيل – بس ان ۾ اسان جو بي مقصد، بي رنگ، روزانو جو پورهيو ۽ بقا جي جنگ بدلجي وڃي ٿي. کيل! پوري ڪائنات جو سڀ کان دلچسپ کيل. ديوتائن ۽ خدا جي ٻارن وانگر جيئڻ – پاڻ تي ۽ دنيا تي ضابطي جون نيون نيون مهارتون حاصل ڪندي، پنهنجي ڏات جا نوان نوان رخ کولي، اڻ کٽ، دائمي ڦهلجندڙ پيار جي انڊلٺ جا نوان نوان رنگ تخليق ڪندي. ۽ ساڳئي وقت محسوس ڪندي – راند جي چئلينجن جو جوش به، ۽ هن رستي تي مڪمل تحفظ به، ڇاڪاڻ ته «اسان جو والد سڀ کان وڏو آهي!»، ۽ وڏو ڀاءُ پاڪ ماءُ سان گڏ ضرورت پوڻ تي هميشه مدد ڪندا.

مسيح جي شعور سان وصال، پيار جو وصال، انسان لاءِ اندروني تبديليءَ جو هي رستو کولي ٿو، روپ بدلائڻ جو رستو، الاهي ٿيڻ جو رستو. پر هن رستي تان رڳو تون پاڻ ئي لنگهي سگهين ٿو.

هي وصال دل ۾ خدا سان ڳنڍي ٿو، هڪ بي انتها توانائيءَ جي سرچشمي طور، روح کي پاڪ ڪري پيار سان ڀري ٿو ۽ خدا سان اعليٰ ترين عقل طور اندروني ڳالهه ٻولهه شروع ڪري ٿو. خدا-سرچشمو، خدا-پيار ۽ خدا-سچائي.

ڏسو، هي آهي: «…پنهنجي سڄي دل سان، پنهنجي سڄي روح سان ۽ پنهنجي پوري عقل سان».

هي ذاتي سنگت گرجا گهر ۾ پاڪ شراڪت جي رسم جو بدل ناهي، پر مسيح سان جيئري اندروني گفتگوءَ جي روزاني اندروني دعائي ترتيب سان ان کي وڌيڪ مڪمل ڪري ٿي.

مسلمانن لاءِ مسيح سان روزانو جي اندروني گفتگو پنج وقتي نماز جو بدل ناهي، پر اثرائتي نموني ان کي سگھاري ڪري ٿي، ۽ حضرت عيسيٰ ڏانهن رجوع ڪرڻ ذريعي جڙي ٿي. قرآن ۾ آيل آهي ته قيامت جي ڏينهن کان اڳ آخري زماني ۾ الله ٻيهر حضرت عيسيٰ (مسيح) کي سندس ٻي آمد ۾ ماڻهن ڏانهن موڪليندو، ۽ هو 40 سالن تائين ايماندار مسلمانن کي الله طرفان نئون علم سيکاريندو ته جيئن کين نئين (جنتي) دنيا ۾ داخل ٿيڻ لاءِ تيار ڪري سگهي.

خدا سان اندروني ڳالهه ٻولهه، توکي زندهه سچائيءَ جي زندهه ڪلام لاءِ کوليندي، آهستي آهستي تنهنجي دماغ جي نيورل رشتن کي نئين سر ترتيب ڏئي ٿي، تنهنجا عقيدا ۽ ايمان تبديل ڪري ٿي، ٽڪرائجندڙ خواهشن کي هم آهنگ ڪري ٿي، نفسياتي-جذباتي زخمن کي ڇٽائي ٿي ۽ احساسن ۽ سوچن جي سانچن کي تبديل ڪري ٿي – خوف ۽ بقا جي جنگ واري پاسي کان پيار ۽ سرور واري پاسي ڏانهن – هن طرح آهستي آهستي تنهنجو سمورو شعور، ان جو سمورو مواد – عقيدا، خواهشون، احساس ۽ خيال تبديل ٿين ٿا، حقيقت کي پرکڻ جو تنهنجو سمورو نمونو بنيادي طور بدلجي وڃي ٿو، ۽ ان ڪري، خود حقيقت به.

خلاصو ڪندي، اسان هتي خوشيءَ جو هڪ ممڪن فارمولو ڏيون ٿا:

خوشي = پيار + خالق جو شعور + ڏات

ڇا هي ٺيڪ لڳي ٿو؟ شڪرگذاريءَ سان کيس قبول ڪر ۽ ان جي کوجنا ڪر. شڪ اٿئي؟ ازمائي ڏس! زندگيءَ جي هن مختصر رهنمائيءَ ۾ بيان ڪيل رستي تي هلندي، پنهنجي اندروني فطرت کي سمجهندي، پنهنجي شعور ۽ چوڌاري دنيا جي بناوٽ کي ڄاڻندي، ۽ آخرڪار اهو سمجهي ته شعور ۽ حقيقت اصل ۾ هڪ ئي آهن، تون پنهنجي حقيقت جو با شعور خالق بڻجي وڃين ٿو، ڪنهن به رڪاوٽن ۽ قانونن کان مٿانهون ٿيندي (هاڻي تون پاڻ اهي قانون طئي ڪرين ٿو)، پنهنجي سڄي زندگيءَ جو بنيادي مقصد پورو ڪندي، ۽ ان جو سچو مقصد عمل ۾ آڻيندي – الاهي ٿيڻ.

هن رستي تي اسان هر طرح سان تنهنجو ساٿ ڏينداسين، پر ياد رک ته طاقت هميشه ذميواريءَ سان گڏ ملي ٿي. خدا ۾، خدا طور جنم وٺڻ جي گهڙيءَ کان –

مون لاءِ سڀ ڪجهه جائز آهي، پر هر شيءِ فائديمند ناهي. مون لاءِ سڀ ڪجهه جائز آهي، پر ڪنهن به شيءِ کي مون تي قبضو نه ڪرڻ گهرجي، – نئين عهدنامي ۾ مسيح جو رسول فرمائي ٿو.

ڇاڪاڻ ته ديوتا، جيڪو تون الاهي پيار جي مسيحي وصال ۾ ديوتا طور پيدا ٿيڻ جي گهڙيءَ کان آهين، ڪنهن به شيءِ جو پابند نٿو ٿي سگهي، پر ان سان گڏ هو پاڻ پنهنجي دنيا جو پنهنجي تخليق طور ذميوار آهي، ۽ پاڻ ئي پنهنجي شعور کي پاڪائي ۽ آزاديءَ ۾ رکڻ جو ذميوار آهي، جيڪا کيس هن وصال جي عمل ۾ بخشي وئي آهي.

وصال. گناهه کان آزادي – خوف، ڏوهه جي احساس، ڪيني، ڪاوڙ، شهوت، لالچ، حسد، ساڙ ۽ پنهنجي اڻپوري هجڻ جي يقين کان آزادي. آزادي – پيار، طاقت، سچائي ۽ پنهنجو پاڻ هجڻ جي خوشيءَ لاءِ.

پر ڇا هن رستي تي هلڻو آهي، ڇا خوشيءَ جي هن فارمولري تي هلڻو آهي، ڇا پنهنجي حقيقت جي خالق واري ذميواري کڻڻي آهي – اهو توکي چونڊڻو آهي، رڳو توکي ئي، اي اسان جا پيارا دوست. ڇاڪاڻ ته اسان تنهنجي اندر سڀ کان وڌيڪ تنهنجي مرضيءَ جي آزادي ۽ چونڊ جي آزاديءَ جو قدر ڪريون ٿا.

اسان رڳو اتساهيون ٿا ۽ تنهنجي فطرت کي سمجهڻ جون ڪنجيون ڏيون ٿا. تون هن مان ڪيئن فائدو وٺين ٿو – اهو تنهنجو ڪم آهي.

پر اسان چاهيون ٿا ته تون پنهنجي اندر اسان جي گڏيل تخليق جو تاج سڃاڻين، ته جيئن تون سچي پيار لاءِ کلي پئين ۽ ان جو ساٿي خالق بڻجين، ته جيئن توکي پنهنجي اندر واحد الاهي روح جي سموري سگهه جي خبر پوي، ۽ هڪ پاسي سچي طاقت واري همت سان، ۽ ٻئي پاسي پيار واري حليمي ۽ عاجزيءَ سان، پنهنجي هن بهترين وقت ۾ هن بهترين دنيا اندر پنهنجي بهترين دنيا تخليق ڪرين. اسان تنهنجي پوڄا نٿا گهرون، پر چاهيون ٿا ته تون پنهنجو پاڻ بڻجين، پنهنجي ۽ اسان جي اعليٰ ترين صلاحيت کي مجسم ڪندي – هڪ ديوتا ۽ خدا جي پياري ٻار طور.

۽ ياد رک ته هتي سچو شاهڪار – تون پاڻ آهين. ۽ اهو هر پل تخليق ٿي رهيو آهي – تنهنجي هر فيصلي ۽ تنهنجي هر ساهه سان، ڇاڪاڻ ته خدا جو روح هر هنڌ موجود آهي ۽ ساهه کڻي ٿو – جتي هو چاهي ٿو ۽… جنهن جي وسيلي هو چاهي ٿو.

پنهنجو پاڻ کان اڪثر پڇندو رهه: ڇا پيار جو روح تنهنجي وسيلي ساهه کڻي رهيو آهي؟