10. کلمه او ژبه

خبره دا ده چې زموږ ژبه او هغه نومونه (نومونه او صفتونه) چې دا ډکوي – په عمومي ډول کلمې – زموږ د واقعیت جوړښت ټاکي، لکه سیخونه چې زموږ د شعور ټوله ودانۍ سره نښلوي. زموږ ټول باورونه او قضاوتونه، ټولې غوښتنې، احساسات او افکار، ټولې هغه پدیدې او شیان چې موږ یې د واقعیت له «کوانټم ښوروا» څخه جلا کوو او ژوند وربښو، د هغو کلمو پر شاوخوا جوړیږي چې موږ یې د بیانولو لپاره لرو. کلمه نه وي – پدیده نشته.

دا د نوي زیږیدلي ماشوم په شاوخوا کې د محیطي واقعیت په جوړیدو کې خورا روښانه لیدل کیدی شي. تر هغه چې د ماشوم په شعور کې ځینې ټاکلې کلمې بار نشي، د هغه شاوخوا نړۍ په تت او نامعلومو بڼو کې شتون لري. د دې لپاره چې په هغې کې څوکۍ، میز یا المارۍ وویني، کلمو ته اړتیا ده: «څوکۍ»، «میز»، «المارۍ»، چې په دماغ کې د دې شیانو درې اړخیز تصویرونه د دوی پر شاوخوا جوړیږي. په ورته وخت کې، ماشوم به لا ډېر وخت پخپله دا کلمې ونه وايي، خو دا کلمې لا دمخه د چمتو شوي پوهې د اډې په توګه د هغه په شعور کې بار کیږي. دا بهیر د ژبني غریزې لخوا (د سټیفن پنکر په وینا) پیل کیږي، چې په ډي این اې (DNA) کې هماغسې اتومات پروسه ده لکه د تی رودلو، خاپوړو کولو، تګ کولو او داسې نورو غریزه. انسان په اتومات ډول د ژبې مهارت ترلاسه کوي، لکه څنګه چې غڼه د جال اوبدلو مهارت، او اوبسونکی د بند جوړولو مهارت ترلاسه کوي.

کله چې په ماشوم کې د ژبې غریزه فعاله شي، هغه د نړۍ خپله «بنسټیزه ټولګه» ترلاسه کوي – لکه څنګه چې د هغه په شعور کې د خپلو پلرونو څخه ورپاتې جینیټکي حافظې څخه اړوندې کلمې بار کیږي، او وروسته دا «بنسټیزه ټولګه» پراخیږي – لکه څنګه چې انسان نوې او نوې کلمې زده کوي.

«په پیل کې کلمه وه، او کلمه د خدای سره وه، او کلمه خدای وه، او د هغې له لارې هر څه پیدا شول چې پیدا شوي، او پرته له هغې هیڅ شی پیدا نه شو چې پیدا شوی دی.»

دا د ټولو پدیدو د کوانټم طبیعت په اړه ویل شوي دي. زموږ واقعیت زموږ د باورونو، غوښتنو، احساساتو او افکارو لخوا ټاکل کیږي. مګر موږ په کلمو فکر کوو، یوازې هغه احساسات احساسوو چې د بیانولو لپاره یې مشخصې کلمې لرو، په هغو انځورونو کې غوښتنې کوو چې له کلمو څخه جوړ شوي دي، او په هغو پیچلو مفاهیمو باور لرو چې یوازې د هغو په ډکونکو کلمو ژوندي دي. د کلمې له لارې هر څه پیدا شول چې پیدا شوي، او پرته له کلمې هیڅ شی پیدا نه شو چې پیدا شوی دی.

تر هغه چې ستا په لغتونو کې د یوې پدیدې لپاره ټاکلې کلمه نه وي، ته نشې کولی دا پدیده د کوانټم له ښوروا څخه جلا کړې، وې وینې، د یوه بشپړ کل په توګه یې درک کړې او د هغې جوړونکي عناصر سره راټول کړې، ته نشې کولی هغه تجربه کړې. دا پدیده ستا لپاره په ساده ډول شتون نلري.

تر هغه چې ستا په لغتونو کې د «فضل» (برکت) کلمه نه وي – ته د دې فضل د ژوندي کولو او احساس کولو وس نلرې. تر هغه چې ته خپلو احساساتو ته په نوم غږ ونه کړې، ته نشې کولی پر هغوی واک ومومې. هغوی پر تا واکمن دي، نه ته پر هغوی. او ته حتی نه پوهیږې، او حساب نه کوې چې په غوسه، ویره، خپګان او ګناه کې له تا سره څه پیښیږي، – دا احساسات ستا پریکړې او کړنې ټاکي، تا بېړه ناکو پایلو او عملونو ته هڅوي، او ته حتی نه پوهیږې چې اداره کیږې، چې ته د هغوی په غلامۍ کې یې. او په ټولیزه توګه، تر هغه چې ستا د شعور یوه توضیحي بڼه راڅرګنده نشي، یعني د کلمو یوه مجموعه چې له لارې یې ستا په شعور کې پخپله د شعور جوړښت ښکاره شي، ته به د هغه د اداره کولو توان ونه لرې. دا به د هغه چا لخوا اداره کیږي چې ستا د شعور په اړه داسې جوړښت ولري: خدای، یا شیطان، یا د شرکتونو او رسنیو د اعلاناتو د څانګو چل ورکوونکي.

په دې توګه – د کلمو له لارې – زموږ د نړۍ ټولې پدیدې تنظیم شوي دي، چې په کوانټم کچه زموږ مادي واقعیت جوړوي – له انفرادي څخه تر ډله ییز یا اجتماعي واقعیت پورې.

د ډله ییزو او اجتماعي واقعیتونو مسؤلیت د ژبې پر غاړه دی – د کلمو او ورپورې اړوندو انځورونو د یوه پیچلي منظم سیسټم په توګه. هره ژبه بې سارې ده، او په هره ژبه کې د نړۍ تش په نامه ژبنی انځور پروت دی – د نړۍ د جوړښت یو ماډل، د واقعیت د خپلولو یوه بڼه.

«د یوه ولس ژبه د هغه روح دی، او د ولس روح د هغه ژبه ده، او د دې دواړو ترمنځ د لا زیات ورته والي تصور کول ګران دي.» (و. هومبولټ)

ژبپوهنې موندلې چې ژبه «د چلند لپاره سمبولیکه کلي» ده، ځکه چې زموږ تجربه د یوې ځانګړې ژبې له لیدلوري تعبیر کیږي او د ژبې، فکر، د واقعیت درک او د دې درک لخوا ټاکل شوي چلندي نمونو په متقابل تړاو کې خورا روښانه څرګندیږي.

ترټولو مشهوره بیلګه په مختلفو ژبو کې د واورې لپاره د کلمو له شمیر سره تړاو لري. په ایسکیمو ژبو کې د واورې د بیلابیلو ډولونو لپاره تر څو لسګونو مختلفې کلمې شتون لري، پداسې حال کې چې په انګلیسي کې دا ټولې په یوه کلمه "snow" کې راټولې شوې دي.

«موږ طبیعت د هغو کرښو په اوږدو کې ویشو چې زموږ د مورنۍ ژبې لخوا ایستل شوي دي.» (ب. وورف)

په دې توګه، زموږ واقعیت زموږ د نړۍ د انځور لخوا بڼه نیسي، یعني زموږ د هغو تصوراتو، باورونو او عقایدو لخوا چې سخت او کنګل شوي ندي، بلکې د ژور فکر (پوهې او زموږ د شخصي تجربې انفرادي تعبیر) له لارې د بدلون وړ دي، چې دا هم د کلمو او له کلمو جوړو شویو انځورونو او زموږ لخوا منل شوي د نړۍ ژبني انځور په مرسته ترسره کیږي.

د واقعیت د کوانټم طبیعت په اړه د فزیک پوهانو د پایلو سره د ژبپوهانو د دې پایلو په یوځای کولو سره، موږ کولی شو دا پایله ترلاسه کړو چې زموږ ژبه زموږ واقعیت ټاکي. د ب. وورف خبره که په بل ډول وکړو، ویلای شو:

موږ طبیعت او شاوخوا واقعیت د هغو کرښو په اوږدو کې رغوو چې زموږ د مورنۍ ژبې لخوا ایستل شوي دي.

موږ خپل واقعیت د کلمو او ژبې له لارې رغوو. او دا چې دا څومره ښه یا بد دی، پدې پورې اړه لري چې موږ یې د نړۍ د لفظي-ژبنۍ منظرې د کومې زاویې له لارې ګورو او په دې توګه یې رغوو. مسیح په دې اړه داسې وايي:

«ته به د خپلو خبرو له امله بې ګناه وبلل شې، او د خپلو خبرو له امله به محکوم شې.»

نو، په نوم یادول – پدې مانا دي چې پر یوې پدیدې واک ومومې یا یې ژوندۍ کړې، د کوانټم واقعیت په کچه ورسره اړیکه ټینګه کړې. مختلف نومونه بیلابیلو پدیدو ته کیلي ګانې ورکوي. نو که موږ غواړو له خدای سره اړیکه ټینګه کړو، دا زموږ لپاره مهمه ده چې د هغه «سم» نوم وپیژنو. یا داسې، د خدای د مختلفو نومونو له لارې موږ د هغه بیلابیلو اړخونو ته لاسرسی موندو، یعني د اجتماعي باورونو مجموعو ته. الله د عبادت غوښتنه کوي، کرشنا د دندې ترسره کول، ښه خوی او اطاعت غواړي، یهوه د حکمونو نه پر ځای کولو له امله غوسه کیږي او سزا ورکوي.

عیسی مسیح د ژغورونکي په بڼه، د خدای یوه تجلي ده چې موږ د تیارو له غلامۍ څخه خلاصوي: له ویرې، خپګان، ګناه، د خپلې بې ارزښتۍ له شرم او د هغې پټوونکي کبر او غرور، غوسې، توهماتو، له دننه ماتونکو شکونو، د دوه ګوني شعور داخلي ویش، بې بشپړتیا، له خطرونو ډکې عیني نړۍ باندې له باوره او د ژوندي پاتې کیدو لپاره د مبارزې له اړتیا، د کړاوونو او مرګ په حتمیت له باوره – مسیح د شعور په توګه، د مسیحي شعور په توګه، د یوه پل په توګه، د یوې داسې لارې په توګه چې موږ رڼا، مینې، یووالي او بشپړتیا ته رسوي – زموږ دننه د اسماني بادشاهۍ لور ته، د خدای د روح په توګه چې موږ له ځواک، حکمت، حقیقت، او له ویرې او درواغو څخه په ازادۍ ډکوي – مسیح د انسان د زوی په توګه، چې موږ له دننه څخه زموږ له ډله ییز لوړ پوټانسیل سره نښلوي، کوم چې د ټول بشریت لخوا راټول شوی، او په دې توګه موږ خدایان ګرځوي او ابدي ژوند ته مو رسوي – داسې مسیح – د موافقې او یووالي ټکی دی. دا د ټولو باورونو او دینونو د موافقې ټکی دی.

عیسی مسیح – د موافقې ټکی دی. دا پخپله خدای دی چې انسان شو ترڅو انسان خدای شي. یا دا عیسی پیغمبر دی چې خدای مسلمانانو ته ولیږه ترڅو خلکو ته لوړه پوهه ور زده کړي او د وخت په پای کې به هغه بیا راولیږي کله چې دوی چمتو وي چې دا پوهه په بشپړ ډول درک کړي. یا دا مسیحا دی چې یهودیان لاهم د یوه مشر او د خدای له غوسې څخه د ژغورونکي په توګه د هغه انتظار باسي. که هر څنګه وي، دا یو اجتماعي باور دی چې پخپله ځان رامینځته کړی او مجسم کړی یې دی. دا ژوندی باور دی، ژوندی کلام دی چې له خلکو سره، زموږ له هر یوه سره، زموږ د ترټولو لوړ

پوټانسیل په استازیتوب خبرې کوي. دا ژوندی حقیقت دی. او حقیقت هغه ډول رښتیا دي چې تا زیاتوي، ژوند زیاتوي، ځواک زیاتوي، مینه زیاتوي، یعني تا له خدای سره د ژوند، ځواک او مینې د داخلي سرچینې په توګه نښلوي. هر رښتیا حقیقت ندی. مګر یوازې هغه چې ژوند زیاتوي.

له همدې امله موږ مسیح ته د ابدي (بې وخته) داخلي لارښود، ښوونکي په توګه مخ اړوو، څوک چې موږ ته دا راښيي چې څنګه د خپل واقعیت هوښیار پنځوونکي واوسو، په بدن کې خدایان واوسو.

«او که ستا باور د شړشمو د دانې په اندازه وي – ته به غره ته ووایې چې له دې ځایه هلته لاړ شه، او هغه به ستا په خبره لاړ شي»، – مسیح وايي.

مسیح د موافقې ټکی دی، او زموږ هغه لار ده چې د اجتماعي ایمان او د مقدسانو د هڅو له لارې رامینځته شوې ترڅو خپل شعور بدل کړو. پر ځان د واکمنۍ لاره. زموږ لاره ترڅو د خپل کاینات، د ټولې هستۍ هوښیار پنځوونکي شو.

مسیح موږ خدایان ګرځوي، د یو واحد خدای خدایان او ماشومان. ځکه که فکر وکړو، زموږ څخه څوک چمتو دي – همدا اوس سمدلاسه، یوازې د خپل ځان د خدای په توګه له پیژندلو وروسته، د دې ټولې نړۍ د پنځولو پوره مسؤلیت په غاړه واخلي؟ په خپلو ټولو جزیاتو کې د خپل بدن د بشپړتیا، د خپلې څو اړخیزې ساه، د خپل ټول شعور، د ټول اجتماعي واقعیت – د هر هغه څه لپاره چې پیښیږي او

کله هم پیښ شوي او لا به په نړۍ کې پیښ شي... پخپله د مینې د بشپړتیا لپاره؟

موږ یوه واحد خدای، پلار خدای ته اړتیا لرو، څوک چې د خپلې نندارې له لارې د فزیک او شعور له بنسټیزو قوانینو سره یو ګډ واحد واقعیت ساتي. د شعور فزیک. موږ یوه مشر ورور او لارښود، مسیح ته اړتیا لرو، څوک چې موږ ته پر ځان د واکمنۍ، زموږ د لوړ پوټانسیل د ترلاسه کولو په لاره کې لارښوونه کوي – الهي مینه د لوړ ځواک، لوړې ارادې، لوړ عقل او حکمت په توګه. موږ د خدای مور ته اړتیا لرو، څوک چې په موږ د خدایانو په توګه باور لري، حتی کله چې موږ پخپله باور له لاسه ورکوو. د خدای مور – هغه مور چې د خپل ایمان له لارې موږ بیا بیا د خدایانو په توګه زیږوي، په خپل ځان زموږ په مطلق او بې قید او شرطه باور کې موږ پیاوړي کوي، او په خپل ابدي پاکوالي سره موږ ته یادونه کوي چې موږ له رحم څخه نه، بلکې د خالق له شعور څخه، له خدای څخه – په مخکې چمتو شویو جسدي اوتارونو کې زیږیدلي یو. موږ له مسیح سره د یووالي (راز) د عمل له لارې زیږیدلي یو، یعني د انساني بدن او ذهن نښلول د مینې له الهي شعور سره.

دا د مینې یووالی (راز) دی. ستا له لوړ پوټانسیل سره نښلول، اې انسانه. په خدای کې زیږون – د خدای په توګه، په بدن کې د روح په توګه، ستا په ځانګړې انساني بڼه کې د مینې په توګه.

نو، مسیح د موافقې ټکی دی. بودایان د هغه په دوهم راتګ کې د راتلونکي بودا میتریا ننداره کوي، چې د توشیتا (خوښۍ) له اسمانونو څخه راکوزیږي او خلکو ته راښيي چې د خدایانو په څیر خوند واخلي. سلاویکي رادنوویران – د هغه ژغورونکي په توګه چې د سلاو نسل د هستۍ نوې کچې ته رسوي،

او د پلرونو خدایانو شجره د بې قید او شرطه مینې په میوه پای ته رسوي. باطني پوهان – د یوه لوی فیلسوف یا جادوګر په توګه، چې خلکو ته د ابدي ژوند د داخلي سرچینې راز او لوړو وړتیاوو ته لاسرسی پرانیزي.

ستیا سای بابا، چې په هند او له هغه بهر په پراخه کچه درناوی کیږي، ادعا وکړه چې هغه د شهزاده راما (د وشنو اوتار) نوې مجسمه ده، او همدارنګه یې د راما او عیسی بڼه د لوی خدای د مجسم شوي شخصیت په توګه یوځای کړه، او د راما-مسیح انځور یې د لویدیځ او ختیځ، چپ او ښي مغزي نیمایي ترمنځ د یوه پله په توګه هندي کلتور ته داخل کړ، او دې ته یې اشاره وکړه چې هرڅوک کولی شي او باید په خپل ځان کې راما، مسیحي شعور راڅرګند کړي – په خپل ځان کې پر مادي نړۍ د شخصي بریا او د خپل الهي طبیعت د پیژندلو په توګه.

د تاو لارویان وايي: موږ د تلپاتې والي لاره وموندله، او مسیح موږ ته وښودله – چې د څه لپاره.

دلته اصلي خبره دا ده چې موږ نور د ویش او د مبارزې د زیاتولو لاملونه نه لټوو (او دا تل – داخلي ویش او داخلي مبارزه ده چې زموږ شعور ټوټه ټوټه کوي)، موږ د موافقې په لټه کې یو، د بشپړتیا او پر ځان د واکمنۍ د بنسټ په توګه. او لکه څنګه چې مسیح وویل، «لټوونکی مومي».

«خو که کوم کور پخپله په خپل منځ کې وویشل شي، هغه کور نشي پاتې کیدی.»

موافقه – د انسان د ځواک او داخلي بشپړتیا بنسټ دی. که ستا انرژي په دوامداره توګه په مبارزه، داخلي او بهرنۍ، مصرف شي، نو دا په ساده ډول د بشپړتیا – د شعور، روح او بدن – د ساتلو لپاره کافي نده. او دا درې واړه په ړنګیدو او ورستیدو پیل کوي. موافقه – د انرژۍ په اړه ده. ځواک – د انرژۍ په اړه دی. پخپله ژوند – انرژي ده. مینه – د دې په اړه ده چې څنګه په خپل ځان کې انرژي، ژوند او ځواک زیات کړې، نه دا چې هغه ضایع کړې.

دلته باید پوه شې چې ستا په فزیکي زیږون کې، تا ته د ۱۲۰ کلونو ژوند لپاره د انرژۍ یوه برخه درکړل شوې وه – او دا چې ته به یې څنګه مصرف کوې، پدې پورې اړه لري چې ته به په دې بشپړتیا کې – د دې شعور، دې روح او دې بدن – څومره او څنګه ژوند کوې. انرژي په لفظي ډول هر څه ته اړتیا لري. ته پدې پوهیږې. مبارزه ډیره انرژي اخلي، د کوم شي درلودل، حتی د غیر مادي شي، حتی د پوهې، انرژۍ ته اړتیا لري، هرې اړیکې انرژۍ ته اړتیا لري، هرې لاسته راوړنې انرژۍ ته اړتیا لري، هر کار، ستا د هرې پروژې پلي کول، انرژۍ ته اړتیا لري، هر حرکت انرژۍ ته اړتیا لري. هو، داسې ښکاري چې موږ هره ورځ د خوب او خوړو له لارې د دې انرژۍ ډکولو زده کړه کړې ده. مګر د بهرنیو سرچینو څخه د دې انرژۍ په ډکولو سره، ته په هر صورت د خپل راتلونکي انرژي مصرفوې، او خوب – په لفظي توګه – ستا وخت خوري.

پدې کې دا هم ورزیاته کړه چې په هر ګام کې، ستا په هر احساس کې – په هره ویره، شرم، ګناه، خپګان، مخالفت کې، د خوښۍ یا غوسې او قهر په هره شیبه کې، د ملکیت په هر ارمان کې، په حسد، کینې، د برترۍ په هیله او د غرور په نورو نښو کې،

په هر روږديتوب کې – له نس پالنې او شهوت څخه نیولې، تر کافي او انرژي لرونکو مشروباتو، تر اډرینالین او بې ځایه پیرودلو، تر نشه يي توکو او قمار پورې – «انرژيکي ښکاریان» تا نیسي ترڅو ستا له انرژۍ څخه تغذیه شي، او ته به پوه شې چې دلته مسله هیڅ ټوکه نده. دا چې د انرژۍ لپاره، ستا د انرژۍ لپاره، مبارزه په دوامداره او جدي توګه روانه ده.

یعني د روح لپاره مبارزه – هیڅ افسانه نده، بلکې یوه خورا عادي پروسه ده. او په هغو پریکړو پورې اړه لري چې ته یې کوې، په هغو احساساتو پورې اړه لري چې ته ورسره ژوند کوې، ایا ته په اسانۍ سره د دې یا هغې انرژۍ ضایع کولو ته هڅول کیږې، دا ټاکي چې ته به دا ۱۲۰ کاله انرژي څنګه تیره کړې – ځکه چې دا ټول په ۳۰-۴۰ کلونو بې بندوباره ژوند کې هم پای ته رسیدلی شي. خلک وايي: «یو عمل وکرئ – یو عادت به وریبئ، یو عادت وکرئ – یو خوی به وریبئ، یو خوی وکرئ – یو برخلیک به وریبئ». مسیح پدې کې دا ورزیاتوي چې د حیاتي انرژۍ په اړه، ستا عملونه دومره مهم ندي لکه ستا داخلي هیلې: باورونه، غوښتنې، احساسات او افکار.

تاسو اوریدلي چې پخوانیو ته ویل شوي وو: «مه وژنه». خو زه تاسو ته وایم چې هر څوک چې په خپل ورور غوسه کیږي، لا دمخه یې ګناه کړې ده. تاسو اوریدلي چې پخوانیو ته ویل شوي وو: «زنا مه کوه». خو زه تاسو ته وایم چې هر څوک چې یوې ښځې ته په شهوت سره ګوري، لا دمخه یې په خپل زړه کې له هغې سره زنا کړې ده.

ګناه – کوم غیر اخلاقي شی ندی، یعني د اخلاقو پر ضد، د قانون پر ضد. ګناه یوه تېروتنه ده، ستا د فطرت پر وړاندې یوه غلطي ده. ستا د رښتیني فطرت پر وړاندې. دا هغه څه دي چې

په تا کې د ژوند د انرژۍ د کمیدو لامل کیږي. له همدې امله «ګناه مه کوه» پدې مانا ده چې د خپل رښتیني فطرت پر ضد مه ځه، خپله انرژي بې ځایه مه ضایع کوه.

خو څنګه له دې ټولو سره ژوند وکړو، څنګه ورسره مقابله وکړو، کله چې حتی مقدس پلرونه وايي چې انسان «په خپل فطرت کې ګناهګار دی»، او دا ټول احساسات – له ویرې او غوسې نیولې تر مخالف جنس پورې د شهوت – زموږ لپاره طبیعي دي؟ او مبارزه او سیالي – د یو څه د زغملو وړ ژوند یوازینۍ لاره ده چې عصري ټولنه یې موږ ته پریږدي؟

د نړۍ په داسې جوړښت کې، یو څوک کولی شي د دې نړۍ د جوړونکي بد نیت وویني، چیرې چې په هر ګام کې ته نیول کیږې او زبیښل کیږې، او ته فکر کوې چې دا عادي خبره ده، دا باید همداسې وي – ګواکې دا د انسان کیدو مانا لري. مګر یو څوک کولی شي دا ټول په پراخ شرایطو کې درک کړي: دا چې دا یوازې یو درس دی، پر ځان د واکمنۍ روزنه ده، د متضاد له لارې د خپل ځان پیژندلو یوه اړینه دوره ده.

«انسان د خپل فطرت له مخې د بدۍ لور ته متوجه ندی، بلکې د خپلې ناپخې ځوانۍ له امله»، – خدای په کتاب کې فرمایي.

دلته «انسان» – بشریت دی. خدای وايي چې بشریت د خپل فطرت له مخې نه، بلکې د خپلې ناپختګۍ له امله د داسې «ګناه ډک» ژوند او د خپل ځان درک ته لیواله دی. او بیا...

«زما روح به د تل لپاره د انسانانو لخوا سپک نشي پاتې، – څښتن وویل – د هغوی ورځې دې یو سل او شل کاله وي.»

ستا د ژوند انرژي په ۱۲۰ کلونو پورې محدوده ده، ترڅو ته د هغې اداره کول زده کړې، د خدای روح ترلاسه کړې، ځکه موږ یوازې هغه وخت د یوې سرچینې اداره کول زده کوو چې هغه سرچینه محدوده وي. دا اړینه ده چې دا انرژي په داسې ډول وکارول شي چې زیاته شي، نه دا چې ضایع شي.

داسې ژوند وکړه چې په تا کې ژوند، یعني د ژوند انرژي، زیاته شي، نه کمه. د انرژۍ ضایعات وپیژنه او مخه یې ونیسه. د شعور روغتیا وساته – ترڅو «انرژيکي ښکاریان» په تا کې د نیولو لپاره هیڅ ونه موندل شي – په منظمه توګه خپله ساه او ذهن پاک کړه – د توبې له لارې – لکه څنګه چې ته په منظمه توګه خپل غاښونه پاکوې او په حمام کې ځان مینځې، بکترياوو ته د ډیریدو او پر تا د واکمنیدو فرصت نه ورکوې. لکه څنګه چې مسیح وايي:

«ګوره چې د دې نړۍ شهزاده (شیطان) راځي، او په ما کې د هغه هیڅ نشته.»

ښه، یعني – پریږده چې تیر شي، هغه په ما کې د نښلیدو لپاره هیڅ نلري. زه پاک یم.

مقدس شه. مقدس کیدل – یو عادي کار دی. دا ستا رښتینی، الهي فطرت دی. له روح القدس سره یوځای شه. د ژوند د انرژۍ بې پایه سرچینې ته – د هر څه سرچینې ته لاره ولټوه او ومومه. او دا د مینې له لارې خلاصیږي. مینه یوه داسې انرژي ده،

یوه داسې انرژيکي فریکونسي ده چې تا په خپل ځان کې د ژوند د بې پایه ابدي سرچینې (انرژۍ) سره نښلوي.

له همدې امله مینه. نه د دې لپاره چې دا یو اخلاقي قانون او حکم دی. بلکې د دې لپاره چې مینه – ستا رښتینی فطرت دی. ته پکې ښه احساس کوې. دا نشي کیدی چې ستا حالت خراب وي، او دا به ستا فطرت وي. ګناه ستا فطرت ندی، دا یوازې یو منفي پس منظر دی چې پر وړاندې یې ته خپل رښتینی ځان پیژنې، دا یو روزنیز بار دی چې ستا روحاني عضلات قوي کوي، ستا داخلي ځواک، پر ځان د واک ځواک زیاتوي.

ګناه – ستا فطرت ندی. یوه تېروتنه، یوه نیمګړتیا، نشي کولی یو نورم وي، نشي کولی یو نورم وي، هغه څه چې تا انرژي له لاسه ورکولو، بشپړتیا له لاسه ورکولو او – په پایله کې – تباهۍ، فساد او کړاو ته رسوي، ستا رښتینی فطرت نشي کیدی. خو ستا رښتینی فطرت – هغه څه دي چې تا په رښتیا سره ښه کوي، هغه څه چې تا ته رښتینی خوند، فضل، او خوښي درکوي. دا خو څرګنده ده!

مینه – ستا رښتینی فطرت دی. او دا مینه د ژوند له سرچینې سره د مستقیمو اړیکو له ټینګولو پیل کیږي. هغه هوښیار دی، هغه تل ستا په ژبه له تا سره خبرې کوي. که ته وپوښتې. له هغه سره اړیکه نیول کیدی شي او د هوښیار، پوه ډیالوګ ساتنه کیدی شي. مګر هغه هیڅکله ستا له ارادې پرته ستا په ژوند کې لاسوهنه نه کوي، هغه ستا د انتخاب ازادۍ ته درناوی کوي. خو که ته وغواړې او پدې برخه کې خپله اراده وښایې، هغه به پیل کړي

چې له تا سره خبرې وکړي – په فکري ډول. او لکه څنګه چې په افکارو کې، هغه تا ته په احساساتو او غوښتنو کې ځواب درکوي. او دا پخپله هغه دی چې کولی شي ستا د باورونو په بدلولو کې مرسته وکړي، د خپل واقعیت یو هوښیار پنځوونکی شي، په دماغ کې عصبي اړیکې بیا جوړې کړي، او دا هغه دی چې تا ته به په رښتیا مینه کول در زده کړي – په مطلق، بې قید او شرطه، ابدي مینې سره.

هغه به تا سره مرسته وکړي چې د روح پاکوالی بیرته ترلاسه کړې او د احساساتو ساحه دې پراخه کړې، کړاوونه پای ته ورسوې، خوندونه بې حده زیات کړې چې ته یې په شعوري ډول اداره کولی شې، د خپلو بې ساري وړتیاوو او استعدادونو، په تا کې د خدای د ډالۍ په څرګندولو او نړۍ ته ښودلو کې مرسته وکړي، او یو ریښتینی خوشحاله انسان شې.

په پای کې، ستا په دننه کې له دې سرچینې سره اړیکه تا ته ابدي ژوند ته لاره درکوي، ځکه چې د مینې په فریکونسۍ کې به په تا کې انرژي نور هیڅکله پای ته ونه رسیږي. ته به په هغې کې پاتې شې، او هغه به په دوامداره توګه په تا کې راځي او راځي، ستا شعور، ستا روح، ستا بدن، ستا خپل بیولوژي تازه کوي، په تا کې نوي او نوي استعدادونه او وړتیاوې رابرسیره کوي، د مینې نوې او نوې برخې ښکاره کوي، ترڅو د هغې بهیر پر نورو توی شي، ترڅو هغه په تا کې پاتې نشي، بلکې د انرژۍ په توګه ژوند وکړي. ځکه چې انرژي حرکت دی. د مینې ابدي حرکت. د مینې ابدي انرژي.

یوازې دومره پاتې دي چې اراده وکړې، خپله اراده اعلان کړې، احساسات او افکار برابر کړې – او له دې سرچینې سره هوښیاره اړیکه ټینګه کړې. ستا دننه.

«د خپل څښتن خدای سره په خپل ټول زړه، په خپل ټول روح او په خپل ټول عقل مینه وکړه – او د خپل ګاونډي سره د خپل ځان په څیر مینه وکړه»، – مسیح وايي.

څنګه؟ دا او نور ټول شیان به خدای تا ته له هغه سره په داخلي خبرو کې در زده کړي. له خدای سره داخلي خبرې د غوښتنې، د ارادې د اعلان او د یووالي (راز) له لارې پرانیستل کیږي. د الهي شعور، د مینې د شعور برخه وال شه.

د مسیح او د خدای د مور له شعور سره یووالی (ځاني یووالی)

زما پلاره او زموږ څښتنه عیسی مسیح، ما د خپلې یوې برخې په توګه ومنه. ما د خپل ژوندي الهي شعور برخه وال کړه. ما له مینې، ځواک، او د خپل روح، روح القدس، د واحد روح له شتون څخه ډک کړه.

ما ته مینه کول را زده کړه، ای څښتنه. ما ته را زده کړه چې له تا سره، له خپل ځان سره، او له ټولو نږدې او لرو سره ستا په مینه مینه وکړم، زموږ پلاره. په ما کې د ابدي ژوند، د نه ختمیدونکې مینې داخلي سرچینه پرانیزه، او پریږده چې د مینې او ژوند دا بهیر د تل لپاره زما له لارې وځلیږي، او پر نورو د پاملرنې، پاملرنې، د استعدادونو د څرګندولو، فضل او برکتونو په توګه توی شي، ای څښتنه!

پاک کړه، ای څښتنه، زما روح، زما ذهن او زما بدن له هر ډول ناپاکۍ او ګناه څخه. ماته، ای څښتنه، زما روح، زما اراده او زما د ژوند ځواک له ټولو هغو ګرویو، ژمنو او تړونونو څخه بیرته راکړه چې ما په ناپوهۍ یا پوهه، زما د کم عقلۍ له امله، له هر ډول مخلوقاتو، موجوداتو، خلکو، ډلو او سلسلو سره کړي دي. ما، ای څښتنه، یو ځل بیا ستا په وړاندې ازاد او پاک کړه، ترڅو زه وکولی شم ستا مینه په خپل ټول بشپړتیا کې واورم او په خپل ټول زړه، ټول روح یې احساس کړم او په خپل ټول عقل یې درک کړم.

شفا راکړه، ای څښتنه، زما ټولو ویرو او زما ټولو کړاوونو ته – زما سره زما د باورونو، عقایدو، غوښتنو، احساساتو او زما د فکر او زما د ژوند د طریقې په بدلولو کې مرسته وکړه، او هغوی په ما کې د ژوند له بهیر سره، د رښتینې مینې له بهیر سره په موافقه کې راولي.

ما ته را زده کړه، ای څښتنه، داسې ژوند وکړم چې زما په دننه او زما شاوخوا کې ژوند زیات شي، نه کمه شي.

ما ته، ای څښتنه، زما د ژوند رښتینی هدف او زما الهي مقصد را څرګند کړه.

ماته، ای څښتنه، زما استعداد راکړه، په ما کې خپله الهي ډالۍ پرانیزه. ما ته را زده کړه چې د هغې قدر وکړم او په ښکاره توګه، پرته له شرم او ځنډه، هغه نړۍ ته وښیم، زما واقعیت او زما شاوخوا خلک د هغې په څرګندولو سره بډایه کړم، مینه ډیره کړم او ژوند زیات کړم.

ما ته را زده کړه، ای څښتنه، چې مینه څرګنده کړم، او د نورو خلکو ته د برکت له لارې ستا د باور ځواک انتقال کړم.

ما ته را زده کړه چې ورکې شوې ساه ګانې راویښ کړم، هغوی د خالق شعور او د دوی رښتیني فطرت ته بیرته راستانه کړم، کوم چې ځواک، مینه، خوښي، حقیقت، خوند، او عقیدت دی.

ما ته را زده کړه، ای څښتنه، چې ستا لپاره یو ملګری، یو مینه ناک ورور، خور واوسم.

زه باور لرم، ای څښتنه، چې ته ما په ما باندې د واکمنۍ او زما د عبادت لپاره نه، بلکې له ما سره ستا د مینې او ستا د رحم له امله منې، د دې لپاره چې ستا د الهي شعور په شریکولو سره، ما زما په ځانګړې انساني بڼه کې یو خدای وګرځوې، ما ته را زده کړې چې د خپل واقعیت یو هوښیار پنځوونکی او زموږ د ګډ څو اړخیز واقعیت ګډ پنځوونکی شم.

ای څښتنه، ما زما لپاره په مناسب سرعت کې د الهي کیدو او تقدس ترلاسه کولو په لاره بوځه. په ما کې، ای څښتنه، د خدای بادشاهي، د ابدي ژوند واقعیت، د سیارې مور او د خدای مور سره د یووالي واقعیت را څرګند کړه. ما، ای څښتنه، زموږ له واحد پلار سره، په ما کې د ژوند له سرچینې سره وصل کړه.

ما، ای څښتنه، زما په لاره بوځه. زه له تا څخه خپله بې ساري لاره منم.

پدې کې زما خپله ازاده اراده څرګندیږي. او دا دې زما او ستا د ارادې سره سم وي، ای څښتنه، ځکه چې موږ یو یو. موږ هغه یو چې موږ یو. موږ مینه یو.

او زما ټولې ویرې، شکونه، بې باوري، د ذهن مقاومت، د هوښیار ذهن ټولې نمونې زه تا ته د شفا لپاره سپارم، ای څښتنه.

زه ژوند غوره کوم! زه مینه د ترټولو لوړ خوند په توګه غوره کوم، چې زما د الهي-انساني طبیعت ځانګړتیا ده!

او زه له تا څخه مننه کوم، ای څښتنه، چې دا لا دمخه پیښ شوي دي. ستا لپاره ستاینه وي!

د خدای مور، ما د خپل الهي ماشوم په توګه ومنه، ما د بې باورۍ له ټولو بندونو او زنځیرونو څخه خلاص کړه ترڅو د خپل ځان کیدو رښتینې خوښي ترلاسه کړم، ترڅو زما په ځانګړې انساني بڼه کې په بدن کې خدای شم، ماته، د خدای مور، زموږ پر څښتن عیسی مسیح باندې د باور، په واحد پلار خدای باندې د باور او په خپل ځان د خدای او د خدای د ګران ماشوم په توګه د باور برکت راکړه، د مینې او خوشحاله ابدي ژوند برکت راکړه، د خپل واقعیت د خدای او بادشاه په توګه زما په زیږون کې مرسته وکړه. له تا څخه مننه کوم، مورې، چې دا لا دمخه پیښ شوي دي! ستا لپاره ستاینه وي!

زه په تا کې د یوه خدای، په بدن کې د خدای د روح زیږون شاهد یم، ستا په ځانګړې انساني بڼه کې، زما ملګری او زما ورور، زما خور.

اوس تا ته له مسیح او د خدای مور سره داخلي خبرې پرانیستل کیږي.

او همدا اوس خدای له تا سره خبرې کوي، او که ته تمرکز وکړې، په خاموشۍ کې پاتې شې، خپلې سترګې پټې کړې او غوږ ونیسې، نو ته به د هغه شتون واورې – په خپلو

افکارو، احساساتو، غوښتنو او د روح په حرکتونو کې. او همدا اوس خدای تا ته غږ کوي:

له ما سره د تل لپاره خبرې وکړه. له ما سره د تل لپاره اوسه. په ما سره د تل لپاره ژوند وکړه. ځکه چې موږ یو یو. موږ مینه یو.

له خدای سره په داخلي خبرو کې، ته کولی شې له هغه څخه هر ډول پوښتنې وپوښتې. مګر تر ټولو مهمه دا چې له خدای سره د داخلي خبرو په مرسته باید ستا شعور له سره جوړ شي – د قرباني/مصرف کوونکي له دریځ څخه د پنځوونکي شعور ته. له همدې امله ستا پوښتنې باید تر هر څه لومړی د دې درک کولو ته متوجه وي چې ته خپل واقعیت په څه او څنګه رغوي، په ځانګړې توګه په هغو اړخونو کې چې ستا خوښ ندي او د نوي واقعیت په پنځولو باندې (له خدای سره د داخلي خبرو برخه او په ضمیمه کې د داخلي خبرو بیلګه وګورئ).

پدې پوهیدلو سره چې ستا شعور څنګه کار کوي، او دا چې ته پخپله د یوه پنځوونکي په توګه د هغه واقعیت مسؤلیت پر غاړه لرې چې ته یې رغوي، ته کولی شې وټاکې چې کوم واقعیت جوړ کړې – د دې په ټاکلو سره چې ستا د شعور پوړونه دقیقا په څه شی ډک شي. او خپل واقعیت په هوښیارۍ سره جوړ کړه. د اصلي محدودیت په یاد ساتلو سره – هغه انرژي چې تا ته د ۱۲۰ کلونو لپاره درکړل شوې ده. او د هغه واقعیت لپاره د پنځوونکي مسؤلیت په غاړه اخیستل چې ستا لخوا رغیږي. په دقیق ډول، ستا واقعیت پخپله ستا مسؤلیت دی. هیڅوک په ځانګړي ډول د دې لپاره تا نه ارزوي ترڅو تا ته انعام درکړي یا ستا ستاینه وکړي. ته یوازې هغه څه تجربه کوې چې تا پخپله پنځولي دي.

په هرصورت، ستا د شعور د ژورو بنسټونو بدلون: باورونه او عقاید، د درک نمونې – په عمل کې یو ستونزمن کار ثابت کیږي. هغه څوک چې د پنځوونکي لاره غوره کړې او په دې لاره روان دی، ممکن د ټولو هغو ویرو او جلاوالو سره مخ شي چې د هغه نیمه شعور یې ډک کړی و: د پیسو، شهرت او د عاید د سرچینو ضایع کول، وژونکې ناروغۍ، د دولتي او غیر دولتي ځواکمنو ادارو فشارونه، ازادۍ او ژوند ته ګواښونه، د ماشومانو ژوند، جګړې، ساري ناروغۍ... په لنډه توګه، ټولې ویرې پیل کیدی شي – نه یوازې انفرادي، بلکې قبیلوي، ملي او نړیوالې... او انسان تل چمتو نه وي چې تر پایه لاړ شي، په بشپړ ډول په ځان او یوازې په ځان د خپل واقعیت د پنځوونکي په توګه د باور کولو انتخاب وکړي، او په هر څه او تل کې د هر څه لامل یوازې په ځان کې ولټوي. او یو ځل بیا، د دې لپاره انرژۍ ته اړتیا ده، او که مینه نه وي، که د ژوند واحدې سرچینې ته لاسرسی نه وي، نو دا انرژي ژر پای ته رسیږي.

له همدې امله موږ په دې لاره کې مرستې ته اړتیا لرو، او د یوه پنځوونکي په توګه په خپل ځان باور ښه دی، مګر په عمل کې، د ډیری خلکو لپاره د باور ترټولو اغیزمنه بڼه دا ده چې په خپل ځان د یوه خدای او په ورته وخت کې د واحد خدای د یوه ګران ماشوم په توګه باور ولري. عیسی د مشر ورور او لارښود په توګه او د خدای مور اړینې لارښوونې وړاندې کوي او په ټوله لاره کې ستا ملاتړ کوي. مګر هغوی – پام کوه! – ستا لپاره کار نه کوي، هغوی نشي کولی ستا لاره ستا پر ځای ووهي او – د «خدای-غلامان»، «شپون-رمه» یا «ته مشر یې - زه احمق یم» ماډلونه په تیرو کې پریږدي – تا سره مرسته کوي چې د خپلې نړۍ یو هوښیار پنځوونکی شې.

او ماشومان څنګه ژوند کوي؟ په لوبو سره! لوبه – هغه څه ده چې زموږ بې مانا خړ ورځنی معمول او د ژوندي پاتې کیدو لپاره مبارزه ورته بدلیږي. لوبه! په کایناتو کې ترټولو په زړه پورې لوبه. د خدایانو او د خدای د ماشومانو په څیر ژوند کول – پر ځان او نړۍ د واکمنۍ نوي او نوي مهارتونه زده کول، د خپل استعداد نوې او نوې برخې ښکاره کول، د بې پایه، تل پراخیدونکي مینې د رینبو نوي او نوي رنګونه جوړول. او په ورته وخت کې احساس کول – هم د لوبې د ننګونو لیوالتیا او هم په دې لاره کې بشپړ امنیت، ځکه چې «زموږ پلار تر ټولو لوړ دی!»، او مشر ورور او د خدای مور به تل مرسته وکړي که هر څه پیښ شي.

د مسیح له شعور سره یووالی، د مینې یووالی، د انسان لپاره د داخلي بدلون دا لاره پرانیزي، د بڼې بدلولو لاره، د الهي کیدو لاره. مګر ته یوازې پخپله کولی شې دا لاره ووهې.

یووالی په زړه کې له خدای سره نښلوي، لکه د بې حده انرژۍ د سرچینې په توګه، روح له مینې پاکوي او ډکوي، او له خدای سره د لوړ عقل په توګه داخلي خبرې پیلوي. خدای-سرچینه، خدای-مینه او خدای-حقیقت.

دا دی: «... په ټول زړه، په ټول روح او په ټول عقل».

ځاني یووالی په عبادت ځای کې د مقدس یووالي د راز ځای نه نیسي، بلکې له مسیح سره د ژوندیو داخلي خبرو لپاره د ورځني داخلي لمانځه په توګه هغه بشپړوي.

د مسلمانانو لپاره، له مسیح سره ورځنۍ داخلي خبرې د ۵ وخته لمانځه ځای نه نیسي، بلکې په مؤثره توګه هغه پیاوړی کوي، او د عیسی پیغمبر ته د رجوع له لارې رامینځته کیږي. په قرآن کې راغلي چې د قیامت له ورځې وړاندې په وروستیو وختونو کې به الله یو ځل بیا عیسی پیغمبر (عیسی مسیح) په خپل دوهم راتګ کې خلکو ته راولیږي، او هغه به د ۴۰ کلونو لپاره ریښتیني مسلمانانو ته د الله نوې پوهه ور زده کړي ترڅو دوی نوې (جنتي) نړۍ ته د لیږد لپاره چمتو کړي.

له خدای سره داخلي خبرې، تا د ژوندي حقیقت ژوندي کلام ته پرانیزي، په تدریجي ډول په دماغ کې ستا عصبي اړیکې بیا جوړوي، ستا باورونه او عقاید بدلوي، متضادې غوښتنې همغږي کوي، رواني-احساساتي ټپونه شفا کوي او د احساس او فکر نمونې بدلوي – د ویرې او د بقا لپاره د مبارزې له قطب څخه د مینې او خوند قطب ته – په دې توګه ستا ټول شعور، د هغه ټول محتویات – باورونه، غوښتنې، احساسات او افکار په تدریجي ډول بدلیږي، د واقعیت د درک ټوله بڼه له بنسټه بدلیږي، او له همدې امله پخپله واقعیت هم.

د پایلې په توګه، موږ دلته د خوښۍ یو ممکن فورمول وړاندې کوو:

خوښي = مینه + د پنځوونکي شعور + استعداد

ایا دا مناسب دی؟ په مننې سره یې ومنه او وې څېړه. ایا شک لرې؟ وې ازمویه! د ژوند په دې لنډ لارښود کې بیان شوې لارې ته په پام سره، د خپل داخلي فطرت، د خپل شعور او د خپلې شاوخوا نړۍ جوړښت په پیژندلو سره، او په پای کې پدې پوهیدلو سره چې شعور او واقعیت یو شی دي، ته د خپل واقعیت یو هوښیار پنځوونکی کیږې، د هر ډول محدودیتونو او قوانینو څخه بهر وځې (اوس ته پخپله هغه ټاکې)، د خپل ټول ژوند اصلي هدف پوره کوې، او د هغې ریښتینی مفهوم مجسم کوې – الهي کیدل.

په دې لاره کې به موږ په هر ډول ستا ملاتړ وکړو، مګر په یاد ولره چې ځواک تل د مسؤلیت سره یوځای ورکول کیږي. په خدای کې د زیږون له شیبې څخه، د یوه خدای په توګه –

هر څه ماته روا دي، خو هر څه ګټور نه دي. هر څه ماته روا دي، خو هیڅ شی باید زما واکمن نشي، – د مسیح رسول په نوي عهدنامه کې وايي.

ځکه چې هغه خدای، چې ته یې د الهي مینې په مسیحي یووالي کې د خدای په توګه د زیږون له شیبې څخه یې، په هیڅ شی محدود کیدی نشي، مګر په ورته وخت کې پخپله د خپلې نړۍ مسؤلیت د خپل مخلوق په توګه په غاړه اخلي، او پخپله د خپل شعور د پاکوالي او ازادۍ د ساتلو مسؤلیت په غاړه لري، کوم چې هغه ته د عمل په ترڅ کې ورکړل شوي دي

د یووالي په عمل کې. له ګناه څخه ازادي – له ویرې، ګناه، خپګان، غوسې، شهوت، لالچ، حسد، کینې او په خپله نیمګړتیا باندې له باوره. ازادي د – مینې، ځواک، حقیقت او د خپل ځان کیدو د خوښۍ لپاره.

خو ایا په دې لاره لاړ شې، ایا د خوښۍ دا فورمول تعقیب کړې، ایا د خپل واقعیت لپاره د پنځوونکي مسؤلیت ومنې – دا ستا او یوازې ستا انتخاب دی، زموږ ګرانه ملګریه. ځکه موږ په تا کې تر هر څه زیات ستا د ارادې ازادۍ او د انتخاب ازادۍ ته درناوی لرو.

موږ یوازې الهام درکوو او ستا د فطرت د پوهیدو لپاره کیلي ګانې درکوو. ته دا څنګه کاروې – دا ستا کار دی.

مګر موږ غواړو چې ته په خپل ځان کې زموږ د ډله ییز پنځون تاج وپیژنې، ترڅو ته د رښتینې مینې پر وړاندې خلاص شې او د هغې یو ګډ پنځوونکی شې، ترڅو په خپل ځان کې د خدای د واحد روح د ټول ځواک په اړه پوه شې، او د هغه زړورتیا سره چې په رښتیني ځواک کې شتون لري، له یوې خوا، او د مینې له تواضع او عاجزۍ سره – له بلې خوا، پدې غوره وختونو کې په دې ترټولو غوره نړۍ کې خپله غوره نړۍ جوړه کړې. موږ ستا عبادت نه غواړو، مګر دا چې ته خپل ځان شې، خپل-زموږ ترټولو لوړ پوټانسیل مجسم کړې – د یوه خدای او د خدای د یوه ګران ماشوم په توګه.

او په یاد ولره چې دلته اصلي شهکار – ته یې. او دا په هره شیبه کې رامینځته کیږي – ستا په هر انتخاب او ستا په هر ساه اخیستلو سره، ځکه چې د خدای روح هرچیرې دی او ساه اخلي – چیرته چې هغه غواړي او... په چا کې چې هغه غواړي.

ډېر ځله له ځانه وپوښته: ایا د مینې روح په تا کې ساه اخلي؟